“หมออู๋ ท่านว่าอะไรนะ?”
หญิงสาวลุกพรวดขึ้น ใบหน้างดงามเต็มไปด้วยความยินดี
“ฉันจะไปเรียกพ่อมา”
เฉินฟางรออยู่กับชายชราได้ครู่หนึ่ง ชายวัยกลางคนในชุดจงซานก็เดินออกมาจากห้องด้านใน
ดูจากท่าทางแล้ว เขาคงเป็นหัวหน้าสหกรณ์จัดซื้อ ผู้รับผิดชอบเสบียงอาหารของผู้คนในอำเภอที่มีประชากรนับแสน
“หมออู๋ ท่านหาโสมเก่าแก่อายุร้อยปีเจอจริงหรือ?”
“ถ้าหาสมุนไพรเจอแล้ว ข้าจะมารบกวนหัวหน้าเหลียงแต่เช้าทำไมล่ะ?”
“ขอดูโสมก่อนสักหน่อยได้ไหม?”
หัวหน้าเหลียงยังไม่ค่อยอยากเชื่อ
เขาใช้เส้นสายทั้งหมดที่มีตามหาอยู่กว่าครึ่งเดือน แต่ก็ยังไม่มีเบาะแสแม้แต่น้อย
อย่าว่าแต่โสมเก่าแก่อายุร้อยปีเลย แค่โสมอายุเกิน 50 ปีก็แทบหาไม่เจอแล้ว
หลายวันมานี้เขาไม่ได้มัวแต่ตามหาหมอคนอื่น
ถึงขั้นเชิญหมอชื่อดังจากเมืองหลวงประจำมณฑลมาโดยเฉพาะ แต่พอเห็นอาการป่วยของลูกสาว ทุกคนก็ได้แต่ส่ายหน้าเงียบ ๆ
หัวหน้าเหลียงนำยาต้มโสมล้วนที่หมออู๋สั่งไปให้หมอเหล่านั้นดู แทบทุกคนเห็นตรงกันว่าเป็นวิธีที่จนปัญญาแล้วจริง ๆ
ทุกคนเห็นพ้องว่าสูตรยานี้ได้ผล แต่ไม่มีใครกล้ารับประกันว่าจะหาตัวยาหลักได้
เมื่อเห็นสีหน้าของลูกสาวซีดเซียวลงทุกวัน หัวหน้าเหลียงก็ยิ่งรู้สึกหนักอึ้งขึ้นทุกที
เขาแทบจะถอดใจเรื่องตามหาโสมเก่าแก่อายุร้อยปีอยู่แล้ว แต่ตอนนี้หมออู๋กลับมาบอกเขาว่าหาสมุนไพรเจอแล้ว
ร้านยาตระกูลอู๋เล็ก ๆ จะมีความสามารถมากขนาดนั้นจริงหรือ?
ชายชรากวักมือเรียกเฉินฟาง ก่อนจะหยิบโสมเฒ่าออกมา
ใต้แสงยามเช้า ส่วนยอดของโสมเก่าแก่ดูราวกับหัวเด็กอ้วน ๆ ทำเอาหัวหน้าเหลียงตะลึงจนตาค้าง