“อาเจียง ของที่ซื้อแล้วโดนประหาร ผมไม่ยุ่งด้วยหรอกครับ”
เฉินฟางรู้ว่า นอกจากขายกระสุนแล้ว ตาเฒ่าเจียงยังรับหน้าที่ขายต่ออาวุธที่กองทัพปลดประจำการด้วย
ซื้อกระสุนปืนล่าสัตว์สักหน่อย ต่อให้โดนจับได้ อย่างมากก็แค่ยัดเงินให้สักนิดก็จบ
ถึงจะเจอคนเอาจริงเอาจัง อยากหาเรื่องกันขึ้นมา ก็แค่ถูกขังไม่กี่วันเท่านั้น
แต่ถ้าซื้อขายปืนสั้นของกองทัพ เรื่องนี้ถึงขั้นต้องโดนยิงเป้าได้เลย
“พูดอะไรของแก ไอ้หนู อาเจียงจะไปยุ่งกับของแบบนั้นได้ยังไง? เอ้านี่ เปิดหูเปิดตาซะ”
ตาเฒ่าเจียงไม่สนใจสายตาสงสัยของเฉินฟาง แล้วหิ้วกล่องไม้ออกมาจากประตูบานเล็กด้านหลัง
พอเปิดดูก็เห็นปืนยี่ห้อหัวเสือวาววับอยู่กระบอกหนึ่ง!
“เป็นไง? ปืนสองลำกล้องหัวเสือของแท้ ผลิตจากโรงงานฉางอันในฉงชิ่งเชียวนะ”
สายตาของเฉินฟางถูกปืนล่าสัตว์ตรงหน้าตรึงไว้แน่น
หัวเสือตัวใหญ่เชียวนะ! เป็นปืนล่าสัตว์ที่โด่งดังที่สุดทั่วประเทศ
แม้ความแม่นยำจะสู้ปืนยี่ห้อเหยี่ยวที่ผลิตจากโรงงานปืนล่าสัตว์ฉีฉีฮาร์ไม่ได้ แต่ถ้าวัดกันที่อานุภาพแล้ว มันจัดว่าอยู่แถวหน้าสุดอย่างแน่นอน
ปืนสองลำกล้องหัวเสือกระบอกนี้มีรอยขีดข่วนอยู่บ้าง แต่ดูออกว่าถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี แถมยังมีกลิ่นน้ำมันปืนแบบเดียวกับตอนเพิ่งออกจากโรงงาน
ถ้าเมื่อก่อนมีของแบบนี้อยู่ในมือ ตอนเจอหมีตาบอดตัวนั้น เฉินฟางอาจกล้าลองสู้สักตั้งก็ได้
“อาเจียง ราคาเท่าไรครับ?”
“ราคาตายตัว 170 หยวน ตั้งแต่ออกจากโรงงานก็ลองยิงไปแค่สองนัด ไม่เคยเปื้อนเลือดเลย ตอนมาอยู่ในมือฉันเป็นยังไง ตอนนี้ก็ยังเป็นอย่างนั้น”
พูดตามตรง ราคานี้ไม่แพงเลย