สายตาทั้งสองข้างของเฉินเจียเซิงจับจ้องเนื้อหมูป่าสดสีแดงก่ำกองนั้น
ได้ยินมาว่าเนื้อหมูป่าช่วยให้น้ำนมแม่เพิ่มขึ้นได้ดีที่สุด
มีเนื้อพวกนี้แล้ว ก็ไม่ต้องห่วงว่าหลังภรรยาคลอดลูกจะมีน้ำนมไม่พอ
“เนื้อยี่สิบชั่งนี่เอาไป กลับไปให้เมียเอ็งบำรุงร่างกายดี ๆ”
“พี่ฟาง หัวหน้าทีมกับพี่เจี้ยนกั๋วยังได้กันคนละสิบชั่ง ผมรับไปมากขนาดนี้ไม่ได้หรอก”
“ให้ก็เอาไปสิ จะพูดมากทำไม เอ็งออกแรงเยอะ ก็ต้องได้มากเป็นธรรมดา”
เฉินฟางไม่รอให้ปฏิเสธ เขาหิ้วซี่โครงชั้นดีชิ้นหนึ่งยื่นให้เฉินเจียเซิง
แค่เห็นเขารวบรวมความกล้ารอเฉินฟางอยู่ในป่ามาตั้งนาน เนื้อยี่สิบชั่งนี่ก็คุ้มแล้ว
ทุกวันนี้เฉินฟางไม่ปล่อยให้ศักดิ์ศรีจอมปลอมมาครอบงำอีก แต่กลับยิ่งมีน้ำใจและภักดีต่อพวกพ้องมากกว่าเดิม
“พี่ฟาง บุญคุณครั้งนี้ผมจะจดจำไว้ พอคนที่บ้านคลอดแล้ว ผมจะให้ลูกเรียกพี่ว่าพ่อทูนหัว”
“เอาละ ๆ กลับไปเถอะ”
เนื้อที่ต้องขายก็ขายไปเกือบหมดแล้ว เฉินฟางนับเงินย่อยในมือ รวมทั้งหมดได้ 72 หยวน
หมูป่าตัวใหญ่นี้ชำแหละได้เนื้อล้วนถึง 240 ชั่ง แบ่งไปบ้าง ขายไปบ้าง ตอนนี้ยังเหลืออีกร้อยกว่าชั่ง
เก็บไว้เป็นเสบียงสำหรับหน้าหนาวสักหน่อย ส่วนที่เหลืออีกร้อยชั่งขนไปขายในอำเภอ ทางพี่เหมยคงยิ้มแก้มปริแน่
แต่เรื่องที่ต้องทำตอนนี้คือขนเนื้อพวกนี้กลับบ้านก่อน
แม่กับคนอื่น ๆ กำลังรออยู่
ระหว่างที่เฉินฟางกำลังเก็บกวาด เตรียมแบกเนื้อกลับบ้าน ก็มีแขกที่ไม่คาดคิดมาหา