“ปะป๊า มันตัวเล็กจังเลย” เฉินเถาเถาปิดปากแล้วกระซิบ
“พ่อครับ ผมขอจับมันได้ไหม” เฉินจื้อพูดปากก็พูด มือกลับยื่นเข้าไปหาเสียแล้ว
“ยังเป็นลูกอ่อนอยู่เลย มันจะกัดคนไหมนะ” เฉินหนานดูเหมือนยังกลัวอยู่บ้าง
“พ่อครับ นี่ลูกหมาหรือเปล่า” เฉินต้งเบิกตากว้าง มองเฉินฟาง
“อย่ามุงกันสิ ให้พ่อหาอะไรให้มันกินก่อน”
เด็ก ๆ หลายคนส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวราวกับฝูงนกกระจอก เฉินฟางไม่รู้จะตอบใครก่อนดี
อู๋เสวี่ยเหมยได้ยินเสียงจากข้างนอก จึงเดินออกมาจากครัว
“เฉินฟาง ไปเอาลูกหมาตัวนี้มาจากไหนน่ะ”
“นี่ลูกหมาป่า”
“ว่าไงนะ?!”
อู๋เสวี่ยเหมยยกมือปิดปาก แทบทำตะหลิวในมือหลุด
สำหรับผู้หญิงชนบทแล้ว หมาป่าเป็นสัตว์ที่น่ากลัวมาก
“ลูกหมาป่าตัวแค่นี้จะกลัวอะไร ดูสิ ยังไม่ลืมตาเลย”
“เอาออกไป!”
เฉินฟางจงใจยกลูกหมาป่าไปจ่อหน้าอู๋เสวี่ยเหมย จึงถูกเธอทุบเข้าให้เต็มแรง
“แต่ก็น่ารักจริง ๆ นะ”
อู๋เสวี่ยเหมยเองก็หลงเสน่ห์เจ้าตัวน้อยเข้าเสียแล้ว เธออดยื่นมือไปหยอกมันไม่ได้
“พี่ฟาง พี่เสวี่ยเหมย พวกพี่เล่นอะไรกันอยู่”
“เฉินฟางเอาลูกหมาป่ากลับมาด้วย มาดูเร็ว”
หลินซิ่วซิ่วเห็นว่าอู๋เสวี่ยเหมยยังไม่กลับไปทำกับข้าว จึงโผล่หน้าออกมาจากครัว
เพียงแวบเดียว เธอก็ถูกเจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนเฉินฟางตกเข้าเต็มเปา
ลู่เทียนเทียนเดินออกมาจากห้อง เห็นแล้วก็รีบเข้ามาใกล้ ลูบคลำมันอย่างเพลิดเพลินจนไม่อยากปล่อยมือ
คราวนี้เด็ก ๆ ที่กำลังตื่นเต้นอยากลองจับ ต่างถูกเบียดออกไปจนหมด