วิชาเซียวลิ่วเหรินเฉินซู่ไม่ได้สืบทอดมาจากตำราหลู่ปัน หากเป็นวิชาลับที่คุณปู่ถ่ายทอดให้เหยียนโส่วอีโดยเฉพาะ
ที่ลัทธิหลู่ปันถูกเรียกว่าลัทธิชาวบ้าน และตำราหลู่ปันถูกเรียกว่าวิชาสั้น ล้วนเป็นเพราะทายาทหลู่ปันเลือกใช้ชีวิตคลุกคลีอยู่ในโลกมนุษย์ ไม่ได้ปลีกวิเวกออกไป ชอบเดินเตร่อยู่ในหมู่คนธรรมดา
พวกเขาไปถึงที่ไหน ที่นั่นก็คือบ้าน ขอแค่มีข้าวกินสักมื้อ ก็ออกท่องไปได้ทั่วสารทิศ ตลอดหลายพันปี รอยเท้าของทายาทหลู่ปันกระจายไปทั่วหล้า คบหาสหายมากมาย วิชาความรู้ที่ได้ร่ำเรียนจึงหลากหลายปะปนกันไปโดยธรรมชาติ
ตั้งแต่วิชาเต๋า การวาดยันต์ วิชาแพทย์ ไปจนถึงค่ายกล ฮวงจุ้ย การหาเสาะมังกรและค้นหาจุดฝังศพ อะไรใช้ได้ ทายาทหลู่ปันก็เรียนสิ่งนั้น ด้วยเหตุนี้ เนื้อหาในตำราหลู่ปันจึงกล่าวได้ว่ารวบรวมจุดเด่นของสำนักต่าง ๆ ไว้ ต่อให้เป็นสำนักใหญ่มีชื่อเสียง ก็โดดเด่นได้มากที่สุดเพียงหนึ่งหรือสองด้านเท่านั้น ส่วนทายาทหลู่ปันนั้นรู้ไปหมดทุกอย่าง และเก่งไปเสียทุกเรื่อง
ความจริงแล้ว ในตำราหลู่ปันยังบันทึกวิชาทำนายดวงชะตาเอาไว้ด้วย แถมยังเป็นวิชาเชี้ยวเหมินตุนเจี้ยอันเลื่องชื่อ ซึ่งก็คือ “เชี้ยวเหมิน” หนึ่งในสามศาสตร์ทำนาย ใช้กระดองเต่าในการคำนวณ เหยียนโส่วอีก็เรียนเป็น แต่เขาชอบใช้เซียวลิ่วเหรินเฉินซู่ที่คุณปู่ถ่ายทอดให้มากกว่า
เขาไม่รู้ว่าคุณปู่ไปเรียนวิชาเซียวลิ่วเหรินเฉินซู่มาจากไหน รู้เพียงว่าวิชานี้ทำนายเรื่องคนได้แม่นยำเป็นพิเศษ ใช้งานได้ดีกว่าเชี้ยวเหมินเสียอีก
ยิ่งเมื่อใช้คู่กับเข็มทิศที่คุณปู่แย่งมาจากพวกนากรีดศพกลุ่มหนึ่งในแถบเซียงซีเมื่อครั้งก่อน เซียวลิ่วเหรินเฉินซู่ของเหยียนโส่วอีก็ยิ่งแม่นยำ เรียกได้ว่าทำนายอะไรก็ตรงเผง
อย่างเช่นเคราะห์ติดคุกในวันนี้ของเขา...
กลับมาที่เรื่องเดิม
เหยียนโส่วอีหมุนเข็มทิศช้า ๆ ปากก็พลางคำนวณอะไรบางอย่าง ไม่นานนัก เขาก็มั่นใจเต็มเปี่ยม
“ตลอดชีวิตของคุณตำรวจเซี่ยจะเผชิญเคราะห์ถึงตายสามครั้ง เคราะห์ครั้งแรกเกิดขึ้นตอนคุณอายุเจ็ดขวบ ดวงชะตาปะทะกับธาตุน้ำ โชคดีที่มีผู้มีพระคุณยื่นมือช่วยเหลือ คุณจึงรอดพ้นมาได้”
เซี่ยจือได้ยินดังนั้นก็ชะงักงันไปทันที