ภายในห้องคาร์ดที่หรูหราที่สุดของบาร์ หวังคังแห่งตระกูลหวัง ผู้เคยวางอำนาจบาตรใหญ่เป็นประจำ กำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเหยียนโส่วอี พลางตบหน้าตัวเองไม่หยุด
ผู้คนรอบข้างต่างตะลึงจนตาค้าง
เมื่อเห็นหวังคังถูกชายหนุ่มที่ดูบ้าน ๆ คนหนึ่งทำให้กลัวจนถึงขั้นนี้ ทุกคนก็อดคาดเดาถึงตัวตนและเบื้องหลังของเหยียนโส่วอีไม่ได้
คนที่บีบหวังคังจนตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้ จะต้องมีอิทธิพลมากมายเพียงใดกัน?
พวกลูกเศรษฐีที่มีความทะเยอทะยานในใจเริ่มคิดหาทางผูกมิตรกับเหยียนโส่วอีหลังจากนี้ ส่วนสาวงามที่ตั้งใจจะเกาะผู้มีอำนาจอยู่แต่แรกก็ยิ่งใจเต้น อยากเข้าไปแนบชิดเหยียนโส่วอีเสียเดี๋ยวนี้
ทว่าเหยียนโส่วอีที่นั่งอยู่ในห้องคาร์ดมีท่าทีเย็นชา ราวกับติดป้าย “ห้ามเข้าใกล้” ไว้ ทำให้ทุกคนไม่กล้าเข้าไปหา
ไม่นานนัก หวังคังก็ตบหน้าตัวเองจนเลือดอาบเต็มหน้า ศีรษะส่งเสียงอื้ออึง แทบจะฝืนต่อไปไม่ไหวจนหมดสติ
เมื่อเห็นเช่นนั้น เหยียนโส่วอีก็ยื่นมือออกไปคว้าแขนขวาของหวังคังไว้
มืออีกข้างทุบขวดเบียร์จนแตก จากนั้นก็ใช้เศษแก้วคมกริบสลักยันต์เปื้อนเลือดลงบนแขนของหวังคัง!
หวังคังชาไปหมดแล้ว จึงไม่รู้สึกเจ็บ แต่เมื่อเห็นยันต์เปื้อนเลือดบนแขนตัวเอง เขาก็ยังตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ “น...นี่มันอะไร?!”
“ภายในสามปี นายจะร่วมหลับนอนกับใครไม่ได้ นี่คือบทลงโทษของฉัน” เหยียนโส่วอีโยนเศษแก้วทิ้งแล้วเอ่ยเสียงเรียบ
ไม่ว่าหวังคังจะตบหน้าตัวเองกี่ครั้ง ก็เป็นเพียงความสมัครใจของเขาเอง ต่อให้ตบตัวเองจนตาย จิตใจของเหยียนโส่วอีก็ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย
บทลงโทษที่แท้จริง ต้องเป็นเขาที่ตัดสิน!