“รับโทรศัพท์สิ คุณชายหวัง กลัวอะไรอยู่ล่ะ”
เหยียนโส่วอีเห็นหวังคังถือโทรศัพท์นิ่งค้าง จึงเอ่ยเร่ง
ใบหน้าเขาประดับด้วยความมั่นใจจาง ๆ แตกต่างจากท่าทางบ้านนอกเมื่อครู่ตอนเดินตามจางอิ๋งอิ๋งอย่างสิ้นเชิง เรื่องในเมืองใหญ่เหยียนโส่วอีไม่ค่อยรู้ แต่ถ้าพูดถึงฝีมือและสถานะ เขาไม่เคยกลัวใคร
หวังคังทนคำเยาะเย้ยของเหยียนโส่วอีไม่ไหว จึงแค่นเสียงแล้วพูดว่า “ทำตัวลึกลับ เล่นกลหลอกคน ฉันจะกลัวแกได้ยังไง”
หวังคังรับสายท่ามกลางเสียงเพลงอึกทึก แล้วเอ่ยอย่างกระวนกระวายว่า “ฮัลโหล”
“เสี่ยวคัง แกไปมั่วสุมอยู่ที่บาร์อีกแล้วใช่ไหม” ปลายสายเป็นหวังลี่เฉวียน พ่อของหวังคังจริง ๆ
หวังคังเริ่มกลัวขึ้นมา เพราะเดือนก่อนเขาก่อเรื่องไว้ไม่น้อย เดือนนี้ควรถูกกักบริเวณ แต่กลับแอบพ่อออกมาเที่ยวบาร์อีกจนได้
ถ้าพ่อรู้เรื่องนี้เข้า เดือนนี้เขาคงถูกตัดเงินค่าใช้จ่ายอีกแน่
หวังคังกำลังจะหาข้อแก้ตัว แต่ไม่คาดคิดว่าน้ำเสียงของหวังลี่เฉวียนทางปลายสายจะเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน แฝงความยินดีเอาไว้
“ทางตระกูลมีข่าวดีส่งมา อาสามของแกยอมยกธุรกิจยาให้พ่อทำแล้ว นี่เป็นเรื่องใหญ่ คืนนี้พ่อจะยกโทษให้แกสักครั้ง เที่ยวให้สนุกเถอะ”
“หา?”
การพลิกผันอย่างกะทันหันทำให้หวังคังตั้งตัวไม่ทัน
ไม่เพียงไม่ต้องโดนด่า กลับยังได้รับอนุญาตให้เที่ยวให้สนุกอีกหรือ
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
หลังวางสาย หวังคังอดหัวเราะลั่นไม่ได้ ส่วนหนึ่งเพราะดีใจที่ไม่ต้องโดนด่า อีกส่วนก็อดหัวเราะเยาะตัวเองไม่ได้
ฉันเป็นถึงคนตระกูลหวังแท้ ๆ กลับเชื่อเรื่องไร้สาระที่ไอ้บ้านนอกนั่นพูดเมื่อครู่จริง ๆ หรือ
พอรู้ว่าที่บ้านไม่มีปัญหา ความมั่นใจของหวังคังก็กลับมาเต็มเปี่ยม ความโอหังยิ่งกว่าก่อนหน้า เขาก้าวเข้าไปแล้วเหยียบเท้าลงบนโซฟาข้างตัวเหยียนโส่วอี พลางหัวเราะเยาะ
“ไอ้บ้านนอก คุยโวก็ให้มันมีขอบเขตหน่อยสิ คิดจะโค่นฉันหวังคังหรือ ฝันไปเถอะ!”
พวกเพื่อนของหวังคังพากันหัวเราะครืน แม้กลอุบายของเหยียนโส่วอีเมื่อครู่จะมีฝีมืออยู่บ้าง แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเงินทองมหาศาลของหวังคัง สิ่งเหล่านั้นก็เป็นแค่เมฆหมอก