กู้ถวนหยวนจ้องเขม็งไปที่อ่างน้ำตรงหน้า
นางรู้ดีว่ากู้จิ่งเซียวเตรียมการนี้ไว้ให้เย่ชิงชิวใช้
นางกำทัพน้ำไม้ไว้แน่น เม้มปากแน่นไม่พูดจา
แต่เมื่อนึกถึงอาการของท่านป้ากู้ที่ดูเหมือนจะดีขึ้น กู้ถวนหยวนก็เกิดความเอื้อเฟื้อขึ้นมาอย่างกะทันหัน ควักน้ำเพิ่มอีกสองทัพใหญ่ลงในอ่าง!
กู้จิ่งเซียวยกอ่างน้ำเดินเข้าบ้าน
แต่กลับหยุดก้าวยืนอยู่หน้าผ้าม่านที่กั้นระหว่างห้องชั้นในกับห้องนอก
ผู้เป็นน้องสาวเล็ก กู้ผิงอาน คิดว่าพี่ชายคงไม่มีมือว่างจะยกผ้าม่าน จึงรีบวิ่งเข้าไปช่วย
ทว่ากู้จิ่งเซียวกลับยัดอ่างน้ำใส่มือกู้ผิงอานโดยตรง
“ผิงอาน เจ้าส่งเข้าไปให้หล่อน!”
กู้ผิงอานแทบแบกอ่างน้ำใบใหญ่นี้ไม่ไหว “พี่ใหญ่! ข้างในนั่นไม่ใช่สะใภ้ของท่านหรือ? ท่านยังจะเขินอายอะไรกันอีก!”
กู้จิ่งเซียวทำหน้านิ่ง ตบต้นคอกู้ผิงอานเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงเข้ม “รีบไป!”
กู้ผิงอานยิ้มแก้มแทบปริ ทำตามที่พี่ชายสั่ง
ไม่นานนัก เย่ชิงชิวก็แต่งตัวเรียบร้อย เดินออกมาจากห้องชั้นใน
กู้ผิงอานซึ่งยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูมองจนตาค้าง “สะใภ้ผิวขาวมาก งดงามมากด้วย! ต่อไปข้าจะมีสะใภ้ที่งดงามคนหนึ่งแล้ว!”
ส่วนกู้ถวนหยวนหน้านิ่งเฉย เม้มปากแน่นยกอ่างน้ำสกปรกนั่นเดินออกไปนอกบ้าน
กู้จิ่งเซียวเงียบๆ สำรวจเย่ชิงชิว
อันที่จริงชุดสีเขียวใบบัวที่หล่อนสวมอยู่นั้นเก่าไปบ้างแล้ว
ชายกระโปรงยังมีรอยปะอยู่จุดหนึ่ง
แต่สีเขียวเข้มที่ดูเก่าแก่เช่นนี้ สวมใส่บนตัวเย่ชิงชิวแล้ว กลับยิ่งขับให้หล่อนดูขาวผ่องขึ้นเสียอีก
ใบหน้าที่ล้างทำความสะอาดอย่างคร่าวๆ กลับแฝงไว้ซึ่งสีเลือดอันสดชื่นอยู่บ้าง
กู้จิ่งเซียวอดคิดไม่ได้ว่า วันที่ผ่านมาของนางต้องดีแน่นอน
ดังนั้น ต่อให้ต้องเผชิญกับความเร่งรีบวุ่นวายและความหวาดกลัวจากการถูกเนรเทศ หล่อนก็ยังคงความสดใสชุ่มชื่นเช่นนี้ไว้ได้
แต่กระนั้น หล่อนก็ยังผอมเกินไปนัก
คาดเข็มขัดเส้นหนึ่ง เอวบางดั่งกิ่งหลิว ยิ่งทำให้รูปร่างดูบางเฉียบไร้เรี่ยวแรง
และสิ่งที่สุดแสนจะสะกิดตาที่สุด ก็คือบาดแผลสีแดงสดบนแก้มซ้ายของหล่อน
ครอบครัวกู้ยากจนข้นแค้น ห้องชั้นในแม้แต่กระจกทองแดงสักบานก็ยังไม่มี
ดังนั้น เย่ชิงชิวจึงได้แต่เช็ดตัวและเช็ดเพียงแก้มขวาเท่านั้น
แก้มซ้ายและบาดแผล ยังคงสกปรกมอมแมมอยู่
กู้จิ่งเซียวหยิบยาสมานแผลและผ้าสะอาดที่เตรียมไว้ล่วงหน้าขึ้นมา ให้หล่อนนั่งลง
“เดี๋ยวคงเจ็บหน่อย เจ้าอดทนไว้” กู้จิ่งเซียวเอ่ย
เย่ชิงชิวยิ้มพลางพยักหน้า “ไม่เป็นไร ข้าไม่กลัวเจ็บ ท่านวางมือลงยาได้เลย”
กู้จิ่งเซียวมองผิวกายเนียนละเอียดดั่งเต้าหู้ของหล่อน เช็ดก็เบามือ ทายาก็เบามือ
แม้ว่าบาดแผลของเย่ชิงชิวจะผ่านการฆ่าเชื้อและระงับปวดด้วยน้ำพุวิญญาณมาแล้วก็ตาม
แต่ยาสมานแผลของกองทัพนั้นฤทธิ์แรงนัก
ทาแล้วแสบคันอย่างยิ่ง
ถึงแม้เย่ชิงชิวจะมีกำลังใจอันแข็งแกร่งพอจะทนได้ แต่วิชากายเนื้อร่างใหม่นี้กลับทานไม่ไหว
นางเจ็บจนตัวสั่นเทิ้มไม่หยุด เหงื่อเม็ดเล็กๆ ซึมออกมาที่หน้าผาก
กู้จิ่งเซียวเห็นหล่อนเจ็บปวดเพียงไร ก็รีบชักมือกลับ ชั่วขณะหนึ่งรู้สึกไม่รู้จะทำอย่างไรดี
ยังดีที่น้องสาวกู้ผิงอานวิ่งปรี่เข้ามา ก้มตัวยืนข้างกายเย่ชิงชิว ทำปากจู๋ๆ เป่าลมใส่บาดแผลให้หล่อน
“พี่ใหญ่โง่จริง! ท่านต้องเป่าเบาๆ แบบข้าไงล่ะ เป่าให้สะใภ้หน่อย!”
กู้จิ่งเซียวใบหน้าดำคล้ำดั่งถ่านหิน พลันร้อนผ่าวขึ้นมาฉับพลัน
ทั้งคนยิ่งดูดำเข้าไปอีก!
“ไปๆๆ ไปช่วยถวนหยวนทำงานไป อย่ามาก่อกวนที่นี่!” กู้จิ่งเซียวแสร้งทำเสียงเข้ม
กู้ผิงอานทำหน้าเยาะเย้ย แล้วก็วิ่งหนีไป
ในห้องโถงใหญ่เหลือเพียงท่านป้ากู้ที่นอนหลับอยู่บนเตียงไฟ รวมถึงสองคนเท่านั้น
กู้จิ่งเซียวเอาพัดไม้ไผ่มาโบกให้บาดแผลของเย่ชิงชิว ช่วยบรรเทาความแสบร้อนนั้นลงได้บ้าง
“ขอบใจเจ้า”
เย่ชิงชิวยิ้มอย่างอ่อนหวาน “คนในครอบครัวของท่านล้วนดีกับข้า ต่อไปข้าก็จะพยายามคิดถึงครอบครัวนี้เช่นกัน”
“เจ้าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น” กู้จิ่งเซียวเอ่ย
แม้มือที่ถือพัดของเขาจะไม่หยุด แต่สีหน้ากลับฉายแววเย็นชาออกมาบ้าง
“ข้าได้ยินหญิงสาวผู้นั้นพูดแล้ว หล่อนบอกว่าเจ้าตัดสินใจทำให้ใบหน้าตัวเองเสียโฉมเพราะไม่ยอมมอบกายให้ใคร... หากเป็นเช่นนั้น เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องฝืนใจตัวเอง” กู้จิ่งเซียวมองออกไปนอกบ้าน “อีกเดี๋ยวข้าจะพูดกับถวนหยวนกับผิงอานให้ชัดเจน จะได้ไม่ต้องเรียกเจ้าว่าสะใภ้อีก”
เย่ชิงชิวไม่พูดอะไร
เพียงกะพริบตาจ้องมองบุรุษตรงหน้า
เขาดูองอาจทะมัดทะแมง เต็มไปด้วยพลังหนุ่มแน่น ว่านอนสอนง่าย กำลังอยู่ในวัยที่ควรมีเมียมีลูก หวังให้ภรรยาและลูกๆ อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันบนเตียงอุ่นๆ
เหตุใดจึงปฏิเสธที่จะให้หล่อนได้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้อย่างแท้จริงซ้ำแล้วซ้ำเล่า?
ไม่ต้องพูดถึงให้เขาทำตัวเหมือนอันธพาลที่งี่เง่าทะลึ่ง ทลายหล่อนลงทันที
แต่ก็ไม่ควรที่จะนิ่งเฉยได้ถึงเพียงนี้กระมัง?
เว้นเสียแต่ว่า...
เขาชอบผู้ชาย!
ในหมู่บุรุษนั้นง่ายที่จะมีพวกชอบเพศเดียวกัน เย่ชิงชิวพบเห็นมามากในยุคสิ้นโลก จึงไม่รู้สึกแปลกใจอะไร
แต่กู้จิ่งเซียวดูเป็นชายชาตรีที่แข็งแกร่งตรงไปตรงมา ไม่ดูเหมือนคนที่ไม่ชอบผู้หญิงเลยสักนิด
แต่เรื่องนี้ก็ไม่ควรที่จะถามไล่เลียง
เพราะท่านป้ากู้ยังอยู่ตรงนั้น
ไม่ว่าหล่อนจะหลับจริงหรือไม่ กู้จิ่งเซียวต้องไม่พูดความจริงแน่นอน
เย่ชิงชิวเลยเลิกคิดฟุ้งซ่านถึงกู้จิ่งเซียว แล้วเอ่ยความกังวลของตนเองออกมาแทน
“พี่กู้ ช่วยคนต้องช่วยให้ถึงที่สุด”
เย่ชิงชิวนั่งตัวตรง พูดอย่างจริงจัง “ยามนี้ข้าเป็นทาสรับใช้ ในแดนกันดารนี้ไม่มีที่แม้แต่จะปักเข็ม ขอเพียงพี่กู้แม้จะรังเกียจข้า ไม่ยอมให้ข้าเข้าประตู ก็ขออย่าไล่ข้าออกไปเลย! ข้าจะไม่กินข้าวบ้านโดยไม่ทำอะไรเปล่าๆ หรอก——”
กู้จิ่งเซียวขัดความกังวลของหล่อน พูดชัดเจนว่า “ข้าไม่ได้รังเกียจเจ้า เจ้าจงอยู่สบายใจเถิด! เมื่อข้าไม่อยู่บ้าน เจ้าก็ช่วยดูแลบ้านแทนข้าหน่อยก็แล้วกัน บัดนี้ข้าต้องกลับค่ายทหารสักครู่ ไปดูว่าหมอทหารมีเวลาว่างหรือไม่ เจ้าพักผ่อนให้ดีเถิด”
พูดจบ เขาก็มอบยาสมานแผลให้เย่ชิงชิวเก็บไว้เอง แล้วก็ลุกขึ้นจากไป
กู้จิ่งเซียวสูงเกือบสองเมตร พอหันหลังเดินจากไป ก็พัดเอากระแสลมมาด้วยอย่างชัดเจน
บุรุษที่องอาจองอาจดั่งเช่นนี้ ไม่ว่าเขาทำอะไร ก็คงดูน่าตื่นเต้นน่าดูไม่น้อยทีเดียวกระมัง?
เย่ชิงชิวมองแผ่นหลังของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ถอนหายใจเบาๆ “น่าเสียดายจริง”
แต่การอดไม่ได้ลิ้มลองชายงามผู้เลิศล้ำ สำหรับเย่ชิงชิวในยามนี้ เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น
สิ่งที่นางรีบเร่งต้องทำในตอนนี้ คือการปรับตัวและหลอมรวมเข้ากับครอบครัวนี้ให้ได้อย่างรวดเร็ว
เย่ชิงชิวเดินออกจากบ้าน ไปดูโอ่งน้ำขนาดใหญ่ที่เก็บไว้ในโรงฟืนของบ้านกู้ก่อน
โอ่งใหญ่ที่ทำด้วยดินเผาหยาบ สูงกว่าเอวคนไปนิดหน่อย
บนปากโอ่งปิดด้วยฝาไม้เนื้อหนาสองชิ้นครึ่งวงกลม
ข้างในของผนังโอ่งไม่เคยล้างมานานปี จึงมีคราบสกปรกหนาเทอะทะ สีเขียวปนเทา เอาเล็บขูดลงไปก็ร่วงเป็นผง
โชคดีที่น้ำข้างในดูยังใสสะอาดอยู่
แต่เหลืออยู่แค่ครึ่งโอ่งเท่านั้น
เย่ชิงชิววางมือทั้งสองลงบนขอบโอ่ง ปลายนิ้วแนบชิดกับผนังโอ่งด้านใน
สายน้ำเย็นสีน้ำเงินเข้มหลายสายไหลออกจากปลายนิ้วของนาง ค่อยๆ ไหลลงสู่โอ่งน้ำ
อยู่ไม่นาน น้ำในโอ่งก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เย่ชิงชิวไม่กล้าเติมน้ำให้เต็มโอ่ง จึงชักมือกลับ
นางใช้ละอองน้ำพุวิญญาณทำความสะอาดผนังด้านในโอ่งไปพร้อมกัน
โอ่งดินเผาจากภายนอกดูไม่เปลี่ยนแปลงอะไรเลย
แต่ชั้นในกลับสะอาดราวกับใหม่
เย่ชิงชิวจึงพอใจ หันกลับไปปิดฝาโอ่งน้ำให้เรียบร้อย
นางเดินไปสองก้าว ไปเห็นถังน้ำสองถังที่เพิ่งแจกจ่ายให้แต่ละบ้านจากกังหันน้ำขนาดใหญ่เมื่อครู่นี้
น้ำในถังขุ่นมัว สีเหลืองๆ ราวกับตักมาจากบ่อโคลน
เย่ชิงชิวอดคิดไม่ได้ว่า:
น้ำแบบนี้ต้องตั้งทิ้งไว้นานแค่ไหนกว่าจะแยกตะกอนออกเป็นน้ำใสได้?
แล้วพอแยกตะกอนออกแล้ว คงเหลือน้ำใช้ได้แค่ครึ่งถังกระมัง?
หากท่านป้ากู้ต้องดื่มน้ำแบบนี้เป็นประจำ ร่างกายก็ยากที่จะดีขึ้นได้โดยธรรมชาติ
“สะใภ้อย่าได้กังวลใจไปเลย บ้านเรามีเครื่องกรองน้ำ!”
กู้ผิงอานวิ่งมาอย่างกระตือรือร้น ดึงมือเย่ชิงชิวให้ไปดูถังใหญ่อีกใบที่ยกสูงด้วยโครงไม้อยู่ข้างโรงฟืน
“ข้างในนี้เขารองทรายหินไว้หลายชั้น!”
“ชั้นล่างสุดเป็นทรายละเอียดที่ล้างสะอาดแล้ว ชั้นที่สองเป็นกรวดขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลือง ชั้นบนสุดเป็นทรายหยาบ”
“น้ำที่กังหันน้ำส่งมา ต้องตั้งทิ้งไว้หนึ่งคืนก่อน พอแยกตะกอนเสร็จ วันรุ่งขึ้นค่อยเทลงในถังแยกน้ำ”
กู้ผิงอานชี้ไปที่ท่อไม้ไผ่เล็กๆ ที่ต่ออยู่ก้นถังไม้ พูดต่อว่า “น้ำที่กรองแล้วหนึ่งรอบจะไหลออกมาจากตรงนี้ พอเทลงโอ่งน้ำอีกที ก็ใสสะอาดขึ้นเยอะเลย!”
กู้ผิงอานมีดวงตาสองข้างที่โค้งงอเป็นรอยยิ้มแต่กำเนิด น่ารักมาก
เย่ชิงชิวมองออกว่านางกำลังพยายามพิสูจน์ให้หล่อนเห็นว่าครอบครัวนี้ไม่ได้แย่ขนาดนั้น
นางเม้มปากด้วยความเอ็นดู ลูบหัวกู้ผิงอานเบาๆ แล้วยิ้มว่า “ที่แท้ก็ยังมีถังกรองน้ำโดยเฉพาะด้วย น่าทึ่งจริงๆ! ทว่าคนในบ้านตั้งหลายคน แค่น้ำสองถังนี้ คงใช้ได้ไม่เกินสองวันก็หมดกระมัง?”
“ประหยัดใช้หน่อยก็ไม่เป็นไรแล้ว! พี่ใหญ่ตราบใดที่มีเวลาว่างก็จะไปหาบน้ำเอง! ข้าก็มีถังใบเล็ก ข้าช่วยหาบน้ำได้ด้วย!”
กู้ผิงอานรีบร้อนโชว์ถังใบเล็กของตนที่วางอยู่ตรงมุมกำแพงให้ดู แล้วจู่ๆ ก็ขมวดคิ้วขึ้น
“แต่ถ้าสะใภ้อยากอาบน้ำล่ะก็ คงต้องรออีกสักหน่อย บ้านเราเวียนกันอาบ เจ็ดแปดวัน หรือไม่ก็ครึ่งเดือนถึงจะได้อาบสักครั้ง...”
พูดมาถึงตรงนี้ กู้ผิงอานก็ยกมือขึ้นปิดปากทันที
นางพูดมากไปหรือเปล่านะ?
สะใภ้ผิวขาวสะอาดขนาดนี้ คงรักความสะอาดมากกระมัง?
ครึ่งเดือนอาบน้ำสักครั้ง จะทำให้นางตกใจร้องไห้หรือเปล่านะ?