หวังต้า Yong ถูกความหนาวเย็นปลุกให้ตื่น
พื้นเย็นเฉียบจนเสียดกระดูก แถมยังสั่นกระตุกเป็นระยะ เสียงโครมครามดังไม่หยุด เขาพยายามลืมตา แต่เปลือกตาหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว
ที่นี่ที่ไหน?
หวังต้า Yong พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง มือทั้งสองเพิ่งแตะต้นขา ร่างก็แข็งค้าง
ว่างเปล่า
เขาก้มมองตัวเอง ตั้งแต่หัวจรดเท้าเหลือเพียงกางเกงในทรงบ็อกเซอร์ตัวเดียว
กางเกงในสีดำ พิมพ์รูปฟองน้ำสีเหลืองกำลังยิ้มเบี้ยวอยู่
สมองของหวังต้า Yong พลันอื้ออึง
ทั้งที่เมื่อกี้เขายังนั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่ในห้องเช่า สวมกางเกงขาสั้นตัวโคร่งสีซีดจากการซัก แล้วทำไมพอลืมตาขึ้นมา ถึงมาอยู่บนรถไฟได้?
แถมเขาเป็นผู้ชายทั้งแท่ง จะไปซื้อกางเกงในลายสพันจ์บ็อบตั้งแต่เมื่อไรกัน?
ขนาดนี่ใหญ่เกินตัวชัด ๆ ขอบเอวหลวมโพรก เนื้อผ้าลื่นมือ แถมเย็นฉ่ำเหมือนไหมน้ำแข็ง ไม่ใช่ของผ้าฝ้ายราคาถูกที่เขาซื้อจากแผงลอยสามตัวสิบหยวนแน่นอน
นี่มันกางเกงของใครกันแน่?
หวังต้า Yong หันไปมอง
ในตู้รถไฟเหล็กขนาดไม่ถึง 100 ตารางเมตร มีผู้หญิง 9 คนนอนกระจัดกระจายอยู่
ตอนนี้ผู้หญิงทั้ง 9 คนทยอยรู้สึกตัว บางคนเพิ่งยันตัวขึ้นนั่ง บางคนกำลังนวดขมับ
ในตู้รถไม่มีที่นั่ง ไม่มีสัมภาระ ทั้ง 9 คนต่างสวมเพียงชุดชั้นในแนบเนื้อ
ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าหวังต้า Yong สวมชุดชั้นในผ้าฝ้ายสีชมพูที่เล็กเกินตัวอย่างเห็นได้ชัด ดูก็รู้ว่าไม่ใช่ขนาดของเธอ
ผู้หญิงผมสั้นที่มุมซ้ายยิ่งน่าเวทนา รูปร่างสูงเพรียวแข็งแรงของเธอถูกยัดอยู่ในเสื้อกล้ามลายดอกไม้หลวมโพรกแบบคนแก่ คอเสื้อกว้างจนไหล่ข้างหนึ่งโผล่ออกมาเกือบครึ่ง
“อ๊าย!”
หญิงผมหยักศกในชุดชั้นในสีชมพูก้มมองตัวเองแล้วกรีดร้อง เธอยกแขนทั้งสองข้างกอดอกแน่น หดตัวเป็นก้อนกลม
เสียงร้องนั้นปลุกผู้หญิงคนอื่น ๆ ในตู้รถให้ตื่นกันหมด
“นี่มันเรื่องอะไรกัน? เสื้อผ้าฉันอยู่ไหน!”
หญิงผมสั้นเด้งตัวลุกพรวด เร็วจนสายลมวูบหนึ่งพัดตามมา แต่พอยืนตรงก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธอก้มลงกระชากเสื้อกล้ามแบบคนแก่บนตัว สีหน้าดำคล้ำราวกับก้นหม้อ
“ชุดชั้นในของใครเนี่ย ทำไมคับขนาดนี้!”
“พวกคุณเป็นใคร? ที่นี่ที่ไหน!”
เสียงกรีดร้องและคำซักถามระเบิดขึ้นในตู้รถเหล็กแคบ ๆ
ผู้หญิงทั้ง 9 คนต่างลนลานปกปิดส่วนสำคัญ แล้วถอยกรูดไปชิดขอบตู้รถ แผ่นหลังแนบกับผนังเหล็กเย็นเฉียบ
จากนั้นดวงตา 9 คู่ก็พร้อมใจกันจับจ้องไปยังหวังต้า Yong ซึ่งนั่งอยู่กลางตู้รถ
อากาศเงียบงันไป 2 วินาที
หวังต้า Yong นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น สวมเพียงกางเกงบ็อกเซอร์ลายสพันจ์บ็อบตัวเดียว เขาจ้องพวกเธอตาโตไม่ต่างกัน
ผู้หญิงกลุ่มนี้หน้าตาสะสวย รูปร่างก็ไร้ที่ติ ต่อให้สวมชุดชั้นในประหลาดที่ไม่พอดีตัว รัศมีแข็งกร้าวที่แผ่ออกมาก็ยังปกปิดไม่มิด
“มองอะไร!”
เสียงกรีดร้องปนคำด่าก้องสะท้อนไปมาในตู้รถเหล็ก ผู้หญิงหลายคนที่อยู่ใกล้ที่สุดพยายามถอยหนี เท้าเปล่าเหยียบพื้นเย็นเฉียบแล้วตะกุยเตะไปมา ทุกอย่างชุลมุนวุ่นวายไปหมด
【ยินดีต้อนรับสู่โลกเอาชีวิตรอดบนรถไฟ!】
【ดาวสีน้ำเงินกำลังจะล่มสลาย เพื่อสืบทอดเปลวไฟแห่งชีวิต จิตสำนึกของดาวสีน้ำเงินได้ส่งมนุษย์ทั่วโลกวัย 18 ถึง 50 ปี จำนวน 5,000 ล้านคนมายังโลกนี้ทั้งหมด!】
【ที่นี่ รถไฟคือที่หลบภัยเพียงแห่งเดียวของพวกคุณ และยังเป็นผลผลิตเดียวที่เกิดจากกฎเกณฑ์】
【ทุกสถานีตลอดเส้นทางล้วนมีทรัพยากรเพื่อการเอาชีวิตรอด สมบัติเพื่อยกระดับ และวิกฤตอันถึงตายซ่อนอยู่】
【จงพยายามมีชีวิตรอด เสริมความแข็งแกร่งให้ตัวเองและรถไฟอย่างต่อเนื่อง รถไฟเพียงขบวนเดียวที่ไปถึงปลายทาง ผู้ควบคุมจะได้รับสิทธิ์ช่วยดาวสีน้ำเงินให้รอดพ้น และขึ้นครองตำแหน่งเจ้าดาวดวงใหม่!】
หวังต้า Yong อ้าปากค้าง อ่านทีละตัวจนจบแล้วหันกลับไปมอง คนในตู้รถทุกคนต่างแหงนหน้าขึ้น เบื้องหน้าของแต่ละคนมีหน้าจอแสงลอยอยู่ บ้างกรีดร้อง บ้างร้องไห้ออกมา
“ปลอมใช่ไหม? รายการแกล้งคนหรือเปล่า?”
“8,000 ล้านคนเลยนะ 8,000 ล้านคน! ล้อเล่นกันหรือไง”
หน้าจอแสงตรงหน้าหวังต้า Yong ยังไม่จบ บรรทัดถัดมาเลื่อนขึ้นมาอีกบรรทัด
【ผู้โดยสาร: หวังต้า Yong】
【ขอบเขต: ไม่มี】
【ค่าสถานะพื้นฐาน 4 ด้าน: พละกำลัง 8 | ร่างกาย 8 | ความว่องไว 8 | พลังจิต 8】
【คำประเมิน: ชายผู้กำลังจะได้เป็นเจ้าดาวสีน้ำเงิน นายเชื่อคำพูดตัวเองหรือเปล่าล่ะ】
“ผู้โดยสาร?”
หวังต้า Yong พึมพำออกมา
“ทำไมมันเขียนว่าผู้โดยสาร ไม่ใช่คนขับรถไฟ? รถไฟขบวนนี้ไม่ใช่ของฉันเหรอ?”
“ผู้โดยสารอะไร?”
หญิงร่างสูงขยับเข้ามาใกล้ จ้องหน้าจอแสงของเขา แต่พอยื่นมือเข้าไป มือกลับทะลุผ่านหน้าจอไป ไม่อาจแตะต้องอะไรได้
“คุณเห็นของฉันไหม?”
“ไม่เห็น ฉันเห็นได้แค่ของตัวเอง ของคุณเขียนว่าอะไร?”
หวังต้า Yong อ่านข้อความให้ฟังตามตรง ตู้รถเงียบไปไม่กี่วินาที ก่อนจะอื้ออึงขึ้นอีกครั้ง
“พละกำลังฉันมีแค่ 6 จบเห่แล้ว”
“พลังจิตฉันมีตั้ง 10 มากกว่าคุณอีก”
“มากแล้วมีประโยชน์อะไร เอามากินแทนข้าวได้ไหมล่ะ”
หลินเซียวกอดอก ชำเลืองมองเขา
“ค่าสถานะพื้นฐานยังสู้ฉันไม่ได้เลย ยังกล้าเรียกตัวเองว่าผู้ชายอีกเหรอ”
“สาวน้อย ปากเบาหน่อย”
ลำโพงบนเพดานตู้รถดังขึ้น เสียงไฟฟ้าซ่าซ่าปะปนกับเสียงกลไกไร้อารมณ์ที่กระจายไปทั่วขบวน
【อีก 1 ชั่วโมงจะถึงสถานีแรก: เมืองเล็กเหอหนิว】
【ระยะเวลาจอด: 3 ชั่วโมง】
【คำเตือน: ผู้ที่ยังไม่ขึ้นรถเมื่อการนับถอยหลังออกเดินทางสิ้นสุดลง จะถูกตัดขาดจากรถขบวนนี้โดยสิ้นเชิง และต้องรับผลที่ตามมาเอง】
【คำใบ้: เมืองเล็กเริ่มต้น ไม่มีสัตว์อสูรปรากฏตัว】
พอลำโพงเงียบลง ตู้รถก็เงียบจนได้ยินเสียงฟันกระทบกันของใครบางคน
หญิงสาวที่ชื่อเสี่ยวหรูเสียงสั่น เธอกอดแขนตัวเองแล้วเบียดเข้าไปในกลุ่มคน
“ข้างนอกจะเป็นยังไงบ้าง พวกเรา...ต้องลงไปไหม?”
“ไม่ลงไปได้หรือไง?”
หลินเซียวเชิดคอขึ้น
“ไม่ลงไปก็ไม่มีอะไรกิน ไม่มีอะไรดื่ม จะรอความตายหรือไง? ฉันนับดูแล้ว ในตู้รถนี่ไม่มีแม้แต่น้ำสักขวด”
“ทุกคนใจเย็นก่อน”
หญิงร่างสูงยกมือขึ้นกดลง เธอกวาดตามองไปรอบ ๆ น้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง
“ฉันชื่อเสิ่นม่าน ในเมื่อถูกโยนมาอยู่ในหม้อใบเดียวกัน ก็ต้องมีคนคอยจัดการ ใครมีความเห็นก็พูดออกมาตอนนี้”
ไม่มีใครส่งเสียง เสิ่นม่านพยักหน้า
“ดี งั้นพูดถึงเรื่องสำคัญที่สุด 2 อย่างก่อน น้ำกับอาหาร โดยเฉพาะน้ำ ไม่กินข้าว 3 วันยังพอไหว แต่ถ้าไม่ดื่มน้ำ 3 วัน พวกเราทุกคนได้ตายแน่ ตอนนี้ในรถไม่มีน้ำแม้แต่หยดเดียว เพราะงั้นที่สถานีแรก ทุกคนต้องลงจากรถไปหาเสบียง”