ช่วงนี้หนานจือต้องไปห้องพยาบาลเพื่อทำแผลทุกวัน การที่เธอไม่ได้หาเรื่องไป๋เวย ไม่ได้หมายความว่าเรื่องที่อีกฝ่ายผลักกระถางดอกไม้ลงมาใส่เธอจะจบลงแค่นี้
เธอเป็นคนผูกพยาบาทมาก
เพียงแต่การจะขอเรียกดูกล้องวงจรปิดนอกบริเวณตึกที่เกิดเหตุ หนานจือไม่มีสิทธิ์เข้าถึง
ขณะที่เธอก้มหน้าครุ่นคิดหาทางออก โทรศัพท์ก็สั่นขึ้น
หนานจือแตะหน้าจอให้สว่าง เป็นข้อความจากเจียงเจ้อ
[ถึงแม้วันนั้นกล้องวงจรปิดของตึกอเนกประสงค์จะอยู่ระหว่างซ่อมบำรุงเลยบันทึกภาพใครไม่ได้ แต่คนที่เดินทางไปตึกอเนกประสงค์มีแค่สามคน และทั้งสามคนก็ถูกบันทึกภาพไว้หมด]
หนานจือรู้จักเจียงเจ้อมาไม่กี่วัน นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเขาพิมพ์ข้อความยาวเกินกว่าหนึ่งบรรทัด
เธอลังเลก่อนพิมพ์ตอบ: [แต่ฉันไม่เคยบอกสาเหตุที่ฉันได้รับบาดเจ็บให้คุณรู้]
แถบสถานะด้านบนเปลี่ยนไปมาอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็ตอบกลับมาว่า: [ผมเพิ่งกลับมาก็รับตำแหน่งรองประธานสภานักเรียนเลย ความปลอดภัยของนักเรียนก็อยู่ในขอบเขตความรับผิดชอบของผม]
[มีนักศึกษาสาขาพืชสวนรายงานว่า ดอกไม้ที่เขาตั้งใจปลูกถูกคนชนตกไปที่ชั้นล่าง เวลาตรงกับวันที่คุณได้รับบาดเจ็บพอดี]
หนานจืออยากจะบอกว่าจริงๆ แล้วอาจเป็นเรื่องบังเอิญ แต่ก็รู้ว่าข้ออ้างนั้นปิดเขาไม่ได้ จึงยอมรับตามตรง
[ใช่ค่ะ ฉันถูกกระถางดอกไม้ที่หล่นลงมาทำให้มือบาดเจ็บ]
เจียงเจ้อรีบส่งภาพสามคนที่กล้องวงจรปิดบันทึกได้มาให้เธอดู
[หนึ่งในนี้คือแฟนของเพื่อนสนิทของคุณนี่ครับ]
เธอกับเจียงเจ้อยังไม่สนิทกันนัก และเพราะเรื่องมือบาดเจ็บก็รบกวนเขาไปหลายเรื่องแล้ว ดังนั้นส่วนที่เหลือเธอควรจัดการด้วยตัวเอง