บ่ายวันนี้คณะนิติศาสตร์ปีหนึ่งเรียนภาษาอังกฤษระดับมหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นวิชาที่หลีจื่อเมิงเกลียดที่สุด
ตอนเรียนมัธยมวิชาที่เธออ่อนที่สุดคือภาษาอังกฤษ ต้องอาศัยคะแนนจากวิชาอื่นมาชดเชยถึงจะถึงเส้นคะแนนขั้นต่ำของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง
หลีจื่อเมิงถอนหายใจเฮือกใหญ่มาทั้งคาบแล้ว เกิ่งเถียนเถียนที่นั่งข้างๆ ฟังแล้วรำคาญใจ "เธออย่าถอนหายใจซิ โชคจะได้หมดเอา พอตกเย็นจะเอาที่ไหนไปจับรางวัล"
พอพูดถึงเรื่องนี้เธอก็คึกขึ้นมาทันที "จริงเหรอ มีเรื่องลี้ลับแบบนี้ด้วยหรือ"
ว่านเสี่ยวซานหันกลับมาเตือน "เธอรีบทำแบบฝึกหัดเติมคำในช่องว่างตรงหน้าให้เสร็จก่อนเถอะ เดี๋ยวอาจารย์เรียกตอบนะ"
หลีจื่อเมิงสะกิดหนานจือที่อยู่อีกด้าน ถามเสียงเบา "จือจือ เธอทำเสร็จยัง ให้ฉันยืมดูหน่อยได้ไหม"
เกิ่งเถียนเถียนหัวเราะในลำคอ "อย่าใช้คำว่าลอกให้มันฟังดูดีนักเลย"
เธอเชิดหน้าอย่างมีเหตุผล "เรื่องของคนมีการศึกษา จะเรียกว่าขโมยได้ยังไง เรียกว่าแบ่งปันผลงานการเรียนรู้ต่างหาก"
หนานจือเลื่อนหนังสือเรียนให้เธอ "นี่ ทำเสร็จแล้ว"
"ต้องพึ่งพาจือจืออัจฉริยะของพวกเรานี่แหละถึงจะไว้ใจได้" หลีจื่อเมิงลอกคำตอบอย่างสบายอารมณ์ พลางถามไปด้วย "จือจือตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้คะแนนภาษาอังกฤษเท่าไหร่เหรอ"
"145" หนานจือเท้าคาง หาวอย่างง่วงนอน "โดนหักตรงเรียงความ"
หลีจื่อเมิงตกใจจนปากกาลากเป็นทาง เกิดรอยหมึกซึมบนหน้ากระดาษ
เธอถามอย่างตกตะลึง "เท่าไหร่นะ"
ว่านเสี่ยวซานเห็นเป็นเรื่องปกติไปแล้ว "เธออย่าลืมสิว่าจือจือของเราเข้าเรียนด้วยคะแนนอันดับหนึ่ง สอบได้คะแนนเท่านี้มันแปลกตรงไหน"