หนานจือเงยหน้าขึ้น เฝิงซือเหนียนก้าวเท้าฉับไวเข้ามาพร้อมสีหน้าบูดบึ้ง ก่อนจะดึงตัวเด็กหนุ่มออก
ไป๋เวยหอบตามมาติด ๆ ใบหน้าซีดเผือดเล็กน้อยเมื่อเห็นการกระทำของเขา
"ซือเหนียน..."
หนานจือถอดหูฟังข้างหนึ่งออก ปรายตามองอย่างไม่ยี่หระ "นายเป็นบ้าอะไร"
เฝิงซือเหนียนเองก็ไม่คิดว่าร่างกายจะตอบสนองเร็วกว่าสมอง
ตอนที่เขาเห็นหนานจือเลือกหนุ่ม ๆ สามคนลงจากเวที เขาก็นึกถึงคำพูดในวัยเด็กของเธอขึ้นมาทันใด: "เฝิงซือเหนียน นายเป็นผู้ชายที่หล่อที่สุดที่ฉันเคยเห็น! นายคนเดียวก็สู้สิบคนได้แล้ว ฉันไม่มีทางสนใจพวกนั้นหรอก"
ตั้งแต่เล็กจนโต นอกจากเขาแล้ว หนานจือไม่เคยมีเพื่อนต่างเพศคนไหนเลยจริง ๆ
เขาจึงคิดว่า เขาจะเป็นคนที่พิเศษที่สุดข้างกายเธอตลอดไป
ตอนที่เห็นเจียงเจ้อปรากฏตัวข้างกายหนานจือเป็นครั้งแรก เฝิงซือเหนียนก็รู้สึกเป็นศัตรู
แต่พอเห็นว่าเธอปฏิบัติกับเจียงเจ้อแบบเรียบเฉยเหมือนกับคนอื่น ๆ เขาก็ปลอบใจตัวเองว่า "ก็อย่างที่คิด เขานี่แหละคือเด็กหนุ่มที่พิเศษที่สุดสำหรับหนานจือ" ความระแวดระวังที่เพิ่งก่อตัวจึงสลายไป
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากทั้งสองคนตัดขาดความเป็นเพื่อนกัน หนานจือก็ไม่เคยให้สีหน้าดี ๆ กับเขาอีกเลย ไป๋เวยอ่อนโยนและใส่ใจกว่าเธอ อีกทั้งยังยอมเอาใจเขาอยู่เสมอ ในไม่ช้าเขาก็ลืมหนานจือไปจนหมด
แต่คราวนี้มันต่างออกไป เป็นหนานจือที่เลือกพวกเขาเอง
การพบกันครั้งแรกของเฝิงซือเหนียนและหนานจือ คือตอนที่เธอยื่นมือเล็ก ๆ ขาวนุ่มออกมาอย่างเขินอาย กระพริบตาปริบ ๆ เอ่ยว่า: "สวัสดี ฉันหนานจือนะ มาเป็นเพื่อนกันได้ไหม"