หวังเฉียงเป็นคนขับรถของตระกูลเฝิง ติดตามเฝิงฉีมายี่สิบปี เฝิงซือเหนียนนั่งรถของเขามาตั้งแต่เด็ก
หนานอันผิงก่อนหน้านี้ตั้งใจจะจ้างคนขับรถให้หนานจือรับส่งที่โรงเรียน แต่โจวหย่าก็พูดยิ้มๆ ว่าให้เด็กสองคนนั่งรถคันเดียวกันก็พอ ดังนั้นตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา หนานจือนั่งรถของตระกูลเฝิงมาตลอด
หวังเฉียงเรียกได้ว่ามองดูหนานจือเติบโตขึ้นมา เมื่อก่อนเขาเคยคิดว่าเด็กสองคนนี้จะได้อยู่ด้วยกันไม่ช้าก็เร็ว
แต่พอมองเห็นเฝิงซือเหนียนกับไป๋เวยคุยกันอย่างสนิทสนม ส่วนหนานจือยืนสีหน้าเรียบเฉยอยู่ข้างรถ ดูราวกับไม่ใส่ใจเลยสักนิด เขาก็อดเสียดายไม่ได้
หนานจือเห็นเขา ใบหน้าถึงได้มีรอยยิ้มบ้าง "ลุงหวัง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"
ตั้งแต่ทั้งสองคนตัดขาดกัน หนานจือไม่ไปโรงเรียนกับเฝิงซือเหนียนอีก หวังเฉียงก็ไม่ได้เจอเธอมาครึ่งปีแล้ว
ได้ยินเธอเรียกตนอีกครั้งหลังจากห่างหายไปนาน เขาก็อดไม่ได้ที่ขอบตาร้อนผ่าว "จือจือ ไม่ได้เจอกันนานเลย"
เธอยังไม่ทันขึ้นรถ เฝิงซือเหนียนก็พูดขึ้นมาก่อน "หนานจือ เธอนั่งเบาะหน้าสิ ฉันกับเวยเวยนั่งข้างหลัง"
เพราะก่อนหน้านี้หนานจือกับเฝิงซือเหนียนนั่งเบาะหลังด้วยกันมาตลอด
หนานจือไม่สนใจเขา เปิดประตูเบาะหน้านั่งเข้าไป
การเดินทางจากเมืองหลวงกลับอันเหอค่อนข้างไกล ใช้เวลาสามชั่วโมง
ตลอดทางทั้งสองคนเบาะหลังคุยกันไม่หยุด ไป๋เวยถูกเฝิงซือเหนียนหยอกจนหัวเราะคิกคัก