สีหน้าล้อเล่นของเฉินอวี่หางหุบลงทันที เขาขานรับอย่างหมดอารมณ์ "ทราบแล้วครับท่านประธาน ผมไปเดี๋ยวนี้"
ตอนออกไปเขายังถือโอกาสปิดประตูให้ด้วย
ในห้องเหลือเพียงพวกเขาสองคน
หนานจือยืนอยู่ด้วยท่าทางเคอะเขิน เจียงเจ้อเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน "เธอคิดว่าชุดราตรีนี้เป็นยังไงบ้าง"
เธอรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง "สวยมากค่ะ ขอบคุณรุ่นพี่เจียง"
นิสัยเขาเย็นชา ต่อให้เป็นหนานจือก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความยำเกรง แต่ที่เธอบอกว่าสวย ไม่ใช่คำพูดเอาใจ
"ลองดูก่อนเถอะ" เจียงเจ้อหยุดไปชั่วขณะ "ฉันจะออกไปรอข้างนอก"
หนานจือกำลังจะบอกว่าในห้องทำงานมีห้องน้ำ แต่เขาก็เปิดประตูออกไปแล้ว
เธอยกชุดราตรีลงมาประคองไว้อย่างทะนุถนอม ซับในให้สัมผัสเหมือนผ้าไหม ชายกระโปรงชั้นนอกถูกปกคลุมด้วยผ้าชีฟองบางโปร่ง ประดับด้วยเลื่อมสีทองเล็กๆ ละเอียดยิบ
หนานจือเปลี่ยนชุดแล้วไม่ลืมถ่ายรูปส่งให้เพื่อนร่วมห้อง ห้องกลุ่มหอพักถูกข้อความชื่นชมถล่มทลายในพริบตา
[น้ำทิพย์ (4)]
หลีจื่อเมิง: [โอ้โห! จือจือนี่เหมาะกับกระโปรงตัวนี้สุดๆ ไปเลย! ฉันทึ่งจนจะเลียจอแล้ว!]
เกิ่งเถียนเถียน: [เทวีความงามเสด็จมา ถ้าฉันอยู่ข้างๆ จือจือ ต้องกอดเธอจูบให้เต็มที่แน่!]
ว่านเสี่ยวซาน: [เจียงเจ้อนี่ก็มีรสนิยมใช้ได้นะ แต่แบบกระโปรงนี่ดูไม่เหมือนของที่โผล่มาในร้านเช่าชุดนะ เหมือนสไตล์ของชาแนลมากกว่า]