ไป๋เวยหลังจากออกจากโรงเรียนมัธยมปลายอันเหอไป ก็เขียนจดหมายถึงเฝิงซือเหนียนทุกวัน
เธอไม่ได้ส่งจดหมายออกไป แต่เก็บไว้ที่บ้านทั้งหมด
หลังจากพ่อแม่เสียชีวิต ไป๋เวยก็แทบจะไม่กลับไป แต่เธอพบว่าช่วงนี้ใจของเฝิงซือเหนียนเริ่มเอนเอียงไปทางหนานจือ เธอจึงตัดสินใจกลับไปเอาจดหมายพวกนั้นมาให้เขา
เพียงแต่ไม่คาดคิดว่าต้วนเปียวจะอาศัยอยู่ในบ้านเธอตลอด รอเธอกลับมา
เธอถูกเขาตบไปหลายฉาด คุกคามให้ไปรีดเงินเฝิงซือเหนียน
ไป๋เวยไม่มีทางยอมจำนน ระหว่างการผลักไสจึงหนีออกมาได้ พอดีเจอกับหนานจือ
นึกถึงว่าครั้งนี้ก็เป็นเธออีกแล้วที่ช่วยตน ใจของไป๋เวยก็คละเคล้าหลากรส
เธอสะบัดความคิดในหัวทิ้ง ดึงเฝิงซือเหนียนออดอ้อนเสียงหวานว่า "ซือเหนียน กลับบ้านไปเอาจดหมายพวกนั้นกับฉันหน่อยนะ"
เขามักตามใจเธอทุกอย่าง "ดีๆๆ"
เฝิงซือเหนียนพาไป๋เวยกลับถึงบ้าน ก็พบว่าไฟในห้องนั่งเล่นยังเปิดอยู่
ต้วนเปียวนั่งสูบบุหรี่บนโซฟาอย่างไม่อายฟ้าอายดิน พื้นเต็มไปด้วยก้นบุหรี่
ไป๋เวยตกใจจนหดตัวอยู่ด้านหลังเฝิงซือเหนียน
"โย่ นายนี่เองแฟนพี่ลูกสาวฉัน" เขาดีดขี้บุหรี่แล้วลุกขึ้น "ดูก็รู้ว่าเป็นคุณชาย ตระกูลดีมีฐานะ"
เฝิงซือเหนียนมองเขาอย่างระแวดระวัง "นี่นายบุกบ้านคนอื่น ฉันแจ้งตำรวจจับนายได้นะ"
ต้วนเปียวสูบบุหรี่อย่างไม่รีบร้อน "แต่บ้านหลังนี้อยู่ในชื่อแม่ฉัน ถ้าจะให้ว่าบุกบ้านคนอื่นจริงๆ นั่นก็พวกนาย"