เฝิงซือเหนียนฝันไปตลอดคืนว่าหนานจือกำลังหัวเราะพูดคุยอยู่ท่ามกลางกลุ่มเด็กหนุ่ม
พอเห็นเขา เด็กสาวก็ยิ้มสดใสแล้วเอ่ยว่า “เฝิงซือเหนียน นายมาช้าไปแล้ว”
เขาสะดุ้งตื่นขึ้น ลืมตามองไปนอกหน้าต่าง
ยามราตรีมืดมิด ดวงจันทร์เด่นฟ้า ดาราหรือบางเบา
ไป๋เวยหลับอยู่บนเตียงอีกฝั่งของห้องพยาบาล ใบหน้าอิดโรย ดูท่าว่าจะอดหลับอดนอนเพราะเฝ้าไข้เขา
เฝิงซือเหนียนค่อย ๆ เลิกผ้าห่มอย่างระมัดระวังแล้วลุกจากเตียง เดินจากไปอย่างเงียบเชียบ
กลุ่มที่ไปเที่ยวบาร์เล่นกันจนยันใกล้ถึงเวลาเข้างอกลับหอ ผลแพ้ต้องโทษลงโทษตัวเองด้วยการดื่มหนึ่งแก้ว
พวกเขาเล่นเกมมนุษย์หมาป่า อูโน่ ใครคือสายลับต่อ หลีจื่อเมิงแพ้มากที่สุด ตอนนี้เมาจนไม่ได้สติ ต้องให้เกิ่งเถียนเถียนกับว่านเสี่ยวซานช่วยกันประคอง
หนานจือคออ่อน ดื่มไปไม่กี่แก้วก็มึนเมาเล็กน้อย
พอออกจากห้องส่วนตัว เธอก็เริ่มเบลอแล้ว
เพิ่งก้าวลงบันไดขั้นแรก หนานจือก็พร่าเบลอไปชั่วขณะ ตาพร่า เท้าก็พลาดแพลมเอียงไปข้างหน้า
ว่านเสี่ยวซานร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนก “จือจือ!”
ความคิดในหัวหนานจือยุ่งเหยิง สิ่งเดียวที่รู้ชัดคือห้ามล้มกระแทกมือ
ตอนที่กำลังเตรียมใจเอาหน้ารับพื้นไปแล้ว เอวกลับถูกใครบางคนรวบเอาไว้ ต่อมาคือความรู้สึกเหมือนฟ้าดินหมุนคว้าง แล้วเธอก็ตกลงไปในอ้อมกอดที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสุราส้มจุนดู
นึกขึ้นได้ว่าเจียงเจ้อสั่งเหล้าส้มจุนดูคืนนี้
เมื่อคืนหนานจืออดหลับอดนอนขดอยู่ในผ้าห่มอ่าน 'สัญญาประชาคม' ไปครึ่งค่อนคืน เมื่อครู่สมองก็ถูกเกมเล่นจนปั่นป่วน แถมพิษแอลกอฮอล์เข้าช่วยอีก เธอจึงปิดตาลงทันที