ในบ่อนพนันที่มืดสลัวและอึกทึก จางเฉียงผู้มีสภาพมอมแมมผลักชิปก้อนสุดท้ายออกไป
“เฉียงจื่อ เอาเงินมาจากไหน?” คนที่นั่งฝั่งตรงข้ามมองเขาอย่างขบขัน ขณะเขาทุ่มหมดหน้าตัก “พ่อแกยึดเงินไปหมดตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ?”
จางเฉียงถ่มน้ำลาย “แกจะมายุ่งอะไรว่าเงินฉันมาจากไหน เชื่อไหมว่าตานี้ฉันชนะได้แน่?”
อีกฝ่ายยิ้มอย่างมีเลศนัย “เชื่อสิ แน่นอนว่าเชื่อ”
จางเฉียงจ้องลูกเต๋าที่กำลังกลิ้งไม่วางตา “สูง ต้องออกสูงเท่านั้น!”
“เฉียงจื่อ ออกต่ำ แกแพ้แล้ว”
จางเฉียงขยี้ผมอย่างหงุดหงิดหลายที ดวงตาแดงก่ำ “พวกแกต้องโกงแน่ ไม่อย่างนั้นทำไมฉันถึงไม่เคยชนะสักครั้ง? คืนเงินมา!”
เขาพูดพลางพุ่งเข้าใส่ผู้ดูแล แต่กลับถูกชายฉกรรจ์ที่กรูกันเข้ามากดตัวไว้ทันที
แววตาของชายคนนั้นพลันดุดัน “ถ้าแกยอมแพ้แล้วกลับไปดี ๆ พวกเราก็ยังปล่อยแกไปได้ แต่นี่ถึงกับคิดจะลงมือกับฉัน ถ้าไม่อยากเก็บมือขวาไว้ ฉันช่วยจัดการให้ได้นะ”
มือของจางเฉียงถูกกดลงบนโต๊ะ ขณะที่คมดาบกำลังจะฟันลงบนนิ้วชี้ ประตูใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างฉับพลัน
ตำรวจทยอยกรูกันเข้ามา หัวหน้าตะโกนลั่น “ห้ามขยับ! ทุกคนยกมือกุมหัวแล้วนั่งยอง ๆ ลงไป!”
จางเฉียงวิ่งไปหลบอยู่หลังตำรวจอย่างซาบซึ้งใจ “ขอบคุณพี่ ๆ ที่ช่วยผมไว้!”
ตำรวจเหลือบมองเขา “แกมีส่วนร่วมในการพนัน ซึ่งผิดกฎหมายเหมือนกัน ไปกับพวกเราสักรอบ”
หลังจางเฉียงให้ปากคำเสร็จ ก็มีคนเรียกผู้ปกครองมาเป็นผู้ประกันตัว
จางเต๋อไห่ลากจางเฉียงออกมาจากสถานีตำรวจแล้วดุด่าเขายกใหญ่
เซี่ยไท่หนิงรออยู่ตรงประตูตั้งนานแล้ว “อาจารย์จาง ลูกชายของคุณต้องสงสัยว่าขายเฉลยข้อสอบปลายภาค เชิญไปที่ฝ่ายกิจการวิชาการกับพวกเราหน่อยครับ”