เฝิงซือเหนียนต้องฝ่าทางขรุขระมาตลอดทาง บาดแผลที่ยังไม่หายก็ยิ่งแย่ลง ไป๋เวยพาเขาไปโรงพยาบาลด้วยความเป็นห่วงและเฝ้าดูแลเขาอยู่ข้างกาย
เฝิงฉีไม่ได้ปรากฏตัวอีกเลยนับตั้งแต่ครั้งก่อนที่ขู่ว่าหากไม่เลิกกับไป๋เวยก็จะตัดเงินสนับสนุน แต่ก็ยังโทรหาผู้ช่วยพยาบาลเพื่อถามอาการของเขาอยู่ดี
เรื่องที่เฝิงซือเหนียนหนีออกจากโรงพยาบาลไปหาไป๋เวยนั้น เมื่อเฝิงฉีรู้เข้าก็โกรธจนไม่ยอมโทรมา และสั่งอายัดบัตรของเขาด้วย
เฝิงซือเหนียนคาดการณ์ไว้แล้วว่าจะมีวันนี้ จึงย้ายเงินไปเก็บไว้ที่ไป๋เวยตั้งแต่แรก
เขาปล่อยให้ผู้ช่วยพยาบาลกลับไปพักผ่อนตอนกลางคืน โดยให้ไป๋เวยเฝ้าเขาในตอนค่ำ
ครึ่งเดือนที่ไป๋เวยหายตัวไปโดยไม่ลางาน เธอถูกทางมหาวิทยาลัยออกประกาศตักเตือนและระงับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลทุกประเภทเป็นเวลาหนึ่งปี
เธอยอมรับอย่างเงียบๆ โดยไม่แสดงอาการผิดหวังแม้แต่น้อย แล้วกลับมาปรากฏตัวในสายตาผู้คนอีกครั้ง
ทันทีที่กลับมาถึงมหาวิทยาลัย ไป๋เวยก็โพสต์ข้อความชี้แจงลงในฟอรั่ม
[สวัสดีทุกคน ฉันไป๋เวยเองนะคะ ผู้หญิงที่มาก่อเรื่องหน้าประตูมหาวิทยาลัยเมื่อช่วงก่อนเป็นน้าสะใภ้ของฉัน ส่วนคนที่ตามตื๊อฉันที่สวนด้านหลังเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉัน น้าสะใภ้ฉันติดการพนัน ลูกพี่ลูกน้องฉันมีประวัติอาชญากรรม พวกเขารู้ว่าเฝิงซือเหนียนที่คบกับฉันเป็นคุณหนุ่มไฮโซ ก็เลยข่มขู่ฉันไม่หยุดเพื่อรีดเอาเงิน ฉันเลยต้องหลบไปเงียบๆ ครึ่งเดือน ไม่คิดว่าลูกพี่ลูกน้องฉันจะก่อเรื่องร้ายแรงจนถูกจับเข้าไปข้างใน ขอโทษทุกคนที่ทำให้เดือดร้อนด้วยนะคะ]