หลินหว่านฟางได้คำตอบที่พอใจก็โบกมือ "หยุดเถอะ ถ้าตีคนจนตายต้องติดคุกนะ"
ชายร่างใหญ่สองคนหยุดมือ เตรียมเข้าไปพาไป๋เวยออกไป
ดวงตาเฝิงซือเหนียนพร่าเลือนเพราะเลือด แต่เมื่อเห็นทั้งสองเดินตรงไปหาไป๋เวยก็ดิ้นรนจะลุกขึ้น
ทันใดนั้นเอง มีแสงไฟแรงกล้าส่องเข้ามา พร้อมเสียงไซเรนดังกระหึ่ม ตามด้วยเสียงตวาดเฉียบขาดของตำรวจ "หยุดนิ่ง! ทุกคนยกมือขึ้นเหนือศีรษะ!"
หลินหว่านฟางเห็นท่าไม่ดีก็หมุนตัวจะหนี ถูกตำรวจที่มาถึงจับกดไว้พร้อมกับชายฉกรรจ์สองคน
ในโรงพัก ไป๋เวยหน้าซีดขาวนั่งอยู่ข้างโต๊ะ ฝั่งตรงข้ามคือตำรวจที่ทำหน้าที่บันทึกปากคำ
"คุณครับ กรุณาเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟังหน่อย"
เธอเหมือนถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง จนพูดอะไรไม่ออกสักคำ
ตำรวจถอนหายใจ "อย่ากังวลไปเลย แฟนคุณถูกส่งไปโรงพยาบาลแล้ว ตอนนี้อาการยังอยู่ในเกณฑ์ดี"
เอ่ยถึงเฝิงซือเหนียน ใบหน้าของไป๋เวยถึงค่อยมีสีเลือดขึ้นมาบ้าง ถามด้วยความหวัง "ฉันขอไปเยี่ยมเขาก่อนได้ไหมคะ"
"ได้ครับ พอเขาฟื้นแล้วแจ้งเราทีนะ เขาก็เป็นหนึ่งในพยาน"
ไป๋เวยรีบไปโรงพยาบาล ทันทีที่ถึงก็ถามแพทย์เรื่องอาการของเฝิงซือเหนียน
"โชคดีที่ไม่มีกระดูกหัก แค่มีรอยฟกช้ำตามตัวหลายแห่ง และศีรษะกระทบกระเทือนเล็กน้อย พักรักษาสักพักก็หาย"
เธอกล่าวขอบคุณแพทย์ เตรียมจะผลักประตูเข้าไป พยาบาลถือใบแจ้งหนี้เข้ามาเตือน "คุณครับ รบกวนไปจ่ายเงินที่ช่องบริการด้วย"
ไป๋เวยสีหน้าแข็งค้าง "...ได้ค่ะ"
เธอนั่งอยู่หน้าเตียงคนไข้ของเฝิงซือเหนียน เปิดมือถือดูยอดเงินในบัตรธนาคาร 435.5 หยวน ไม่พอจ่ายค่ารักษาพยาบาลเลยสักนิด