หลังเฉียนเฉียนพบหีบสมบัติใบที่สอง ความเห็นในไลฟ์ก็เดือดพล่านขึ้นมาอีกครั้ง
【พวกเกรียนพูดสิ! คุกเข่าก้มหัวให้พี่เฉียนเฉียนเดี๋ยวนี้】
【ลูกแม่คนเก่ง เก่งมากเลย ได้หีบสมบัติอีกแล้ว】
【บ้าจริง เจ้านี่ซ่อนเก่งชะมัด ซ่อนลึกขนาดนี้ ใครจะหาเจอ】
【หาหีบสมบัติมันยากตรงไหน น้องหนูแค่เขี่ย ๆ ก็เจอแล้ว】
【อวดเก่งจริง ๆ เลยนะ】
【พอเทียบกับน้องหนูแล้ว คนที่สู้กับสัตว์อสูรแทบตายอยู่ทั้งวัน สุดท้ายแย่งได้แค่หีบสมบัติธรรมดา ก็ดูน่าขำไปเลย】
【ยกมือขึ้น ไม่ใช่เพื่อขอโทษ แต่จะบอกว่านายยังต้องฝึกอีก】
ความเห็นจากคนประเทศมังกรแทบจะปกคลุมพื้นที่ครึ่งหนึ่งของห้องถ่ายทอดสด
ใครจะคิดว่าเฉียนเฉียนเพิ่งเข้ามาในแดนรกร้างได้แค่ชั่วโมงเดียว ก็หาหีบสมบัติพบแล้วถึงสองใบ
จ้าวเจี้ยนฮวาที่เดิมยังสงบอยู่บ้าง ตื่นเต้นจนตบต้นขาตัวเองไม่หยุด
“เฉียนเฉียนเก่งมาก!”
ในแดนรกร้าง หีบสมบัติเป็นของรางวัลที่ระบบสุ่มหย่อนลงมา ภายในซ่อนรางวัลล้ำค่าเอาไว้
ถ้าเปิดได้อาวุธหรือชุดป้องกัน โอกาสเอาชีวิตรอดในแดนรกร้างก็จะเพิ่มขึ้นมาก
จ้าวเจี้ยนฮวาอดยกนิ้วโป้งให้ไม่ได้ “จงเลี่ยง นายแน่มาก นายเป็นคนนำโชค ส่วนลูกสาวนายเป็นดาวนำโชค สมกับเป็นลูกสาวตระกูลเสิ่นจริง ๆ”
เสิ่นจงเลี่ยงกล้าสู้กล้าลุย สมัยหนุ่ม ๆ เคยออกรบมาแล้ว
พูดได้ว่าตำแหน่งที่เขามีอยู่ในตอนนี้ ได้มาจากการต่อสู้ฝ่าฟันอย่างแท้จริง
แต่ฉายาที่ทำให้เขาโด่งดังที่สุดกลับเป็น “คนนำโชค”
เพราะทุกครั้งที่ออกรบ เขาอยากได้อะไร สิ่งนั้นก็มักจะปรากฏขึ้นมา
แม้แต่สภาพอากาศที่ควบคุมได้ยากที่สุด ก็ยังเปลี่ยนแปลงไปตามใจเขา
คนกลุ่มนี้ไม่เชื่อเรื่องผีสางเทวดา แต่ปรากฏการณ์บางอย่างที่เกิดขึ้นกับเสิ่นจงเลี่ยงนั้นอธิบายไม่ได้จริง ๆ
พวกเขาจึงทำได้เพียงสรุปว่าเสิ่นจงเลี่ยงเป็นคนโชคดี
บนโลกนี้มีทั้งคนที่โชคร้ายเป็นพิเศษ และคนที่โชคดีเป็นพิเศษ
ใครจะคิดว่าคุณสมบัตินี้จะถ่ายทอดมาถึงเฉียนเฉียนด้วย
เสิ่นจงเลี่ยงยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “แน่นอน ลูกสาวฉันก็ต้องเหมือนฉันอยู่แล้ว”
จ้าวเจี้ยนฮวาเป็นเพื่อนร่วมชั้นเก่าของเขา ทั้งยังทำงานร่วมกันมาหลายปี สนิทกันจนไม่มีอะไรให้เกรงใจแล้ว
เวลาคุยกันจึงเป็นกันเองมาก
“พอเถอะ เฉียนเฉียนหน้าตาไม่เห็นเหมือนนายเลย”
เสิ่นจงเลี่ยงไม่ได้หน้าตาขี้เหร่ แค่มีหน้าตาแบบชายฉกรรจ์ทางเหนือทั่วไป
โครงร่างใหญ่ โหนกแก้มสูง เบ้าตาลึก สมัยหนุ่ม ๆ ก็เรียกได้ว่าหล่ออยู่ครึ่งหนึ่ง
แต่ติดตรงที่ผิวเขาคล้ำ คล้ำมากจนเหมือนตากแดดจัดมา
ทั้งที่ลูกชายลูกสาวของเขาต่างได้ผิวขาวของสวีฮุ่ยมา ส่วนดวงตากลับเหมือนพ่อทั้งคู่
เบ้าตาลึก ตาสองชั้น สันจมูกโด่ง หน้าตาโดดเด่น
เพราะอย่างนี้จึงไม่เคยมีใครสงสัยว่าเฉียนเฉียนไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเสิ่นจงเลี่ยง
ถึงอย่างไรดวงตาของทั้งคู่ก็เหมือนกันเป๊ะ ราวกับถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกัน
เสิ่นจงเลี่ยงลูบจมูก “คืนนี้นายต้องเข้าเวรไม่ใช่เหรอ ไปนอนเถอะ ตรงนี้ฉันเฝ้าเอง”
ในแดนรกร้างมีทั้งกลางวันและกลางคืน เวลาเดินตรงกับดาวคราม
แต่ยามค่ำคืนในแดนรกร้างอันตรายยิ่งกว่า
ผู้เข้าแข่งขันหลับได้ แต่สัตว์อสูรไม่หลับ
ผู้เข้าแข่งขันจำนวนมากตายเพราะถูกสัตว์อสูรลอบโจมตี กระทั่งไม่มีโอกาสได้ตอบโต้
ตอนนี้เสิ่นจงเลี่ยงกังวลอยู่ว่าเฉียนเฉียนจะหาถ้ำที่เหมาะสำหรับนอนให้เจอก่อนฟ้ามืดได้หรือไม่
ถ้าหาไม่เจอ แดนรกร้างยามค่ำคืนไม่ใช่ที่ที่จะประมาทได้เลย
จ้าวเจี้ยนฮวาต้องไปงีบเอาแรงล่วงหน้าจริง ๆ
เขาตบไหล่เพื่อนเก่า “ฝากตรงนี้ด้วยนะ คืนนี้ฉันรับรองว่าจะคอยดูเฉียนเฉียนให้ดี”
เหตุผลที่จ้าวเจี้ยนฮวาเฝ้าอยู่จนถึงตอนนี้ ก็เพราะอยากรู้ว่าผู้ถูกเลือกคนใหม่เป็นใคร
เขายังแบกรับภาระหนักอึ้งอยู่ จึงเฝ้าอยู่ตรงนี้ตลอดไม่ได้
หลังจ้าวเจี้ยนฮวาจากไป เสิ่นจงเลี่ยงก็จ้องหน้าจอ อยากดูว่าลูกสาวจะขุดหีบสมบัติขึ้นมาอย่างไร
ใครจะคิดว่าเด็กหญิงตัวน้อยจะฉลาดไม่น้อย
เธอไปหากิ่งไม้แถวนั้นมา แล้วดึงหญ้าที่คลุมอยู่ด้านบนออก ก่อนปัดดินที่กลบหีบสมบัติทิ้ง
ง่วนอยู่พักใหญ่ ในที่สุดหีบสมบัติก็โผล่ออกมาให้เห็นครึ่งใบ
เฉียนเฉียนหอบแฮก ๆ พลางเช็ดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริง
“เหนื่อยจังเลย”
เธอรู้แล้วว่าข้างในหีบสมบัติมีของดีซ่อนอยู่
แต่หีบใบนี้ทำจากไม้ ดูน่าเกลียดเมื่อเทียบกับหีบที่เปล่งประกายเมื่อครู่
【เป็นหีบสมบัติธรรมดา ไม่รู้ทำไมถึงแอบผิดหวังนิด ๆ】
【จะผิดหวังอะไรกัน คิดว่าหีบสมบัติล้ำค่าจะเก็บได้เกลื่อนข้างทางหรือไง】
【หีบธรรมดาก็ดีแล้ว ไม่แน่อาจเปิดได้ของดีเหมือนกัน】
【ดูเร็ว เจ้าหนูกำลังเปิดหีบแล้ว】
ส่วนพวกที่คิดไม่ดีก็เริ่มแอบภาวนาเงียบ ๆ
【หึ ก็แค่หีบธรรมดา จะเปิดได้ของดีอะไร】
【ให้ขนมปังมาสักก้อนก็พอแล้ว】
【นี่ห้องถ่ายทอดสดของประเทศมังกรนะ คนนอกที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปเลย】
【เก่งจริงก็เตะฉันออกไปสิ มีปัญญาหรือเปล่าล่ะ】
ห้องถ่ายทอดสดเป็นของระบบชะตาประเทศชาติ ทางการไม่มีสิทธิ์เตะคนออก
แต่ไม่ได้หมายความว่าทางการจะทำอะไรไม่ได้
เสิ่นจงเลี่ยงแค่นเสียงเย็นชา กล้ารังแกลูกสาวเขา ก็อย่าหาว่าเขาไม่เกรงใจ
“เสี่ยวหวัง ช่วยจับตาคนนี้ไว้ ถ้ามันพูดคำหยาบเมื่อไร ให้รายงานว่าทำผิดกฎทันที”
ในฐานะเจ้าหน้าที่ทางการของประเทศมังกร พวกเขาไม่มีสิทธิ์จัดการห้องถ่ายทอดสด แต่รายงานไปยังระบบได้
เมื่อระบบรับเรื่อง คนคนนั้นก็จะถูกแบนถาวร
เสี่ยวหวังตอบกลับทันที “รับทราบ ผมจำชื่อบัญชีของคนนี้ไว้แล้ว”
ในห้องถ่ายทอดสด เฉียนเฉียนเปิดหีบสมบัติแล้ว ข้างในมีของสามอย่างวางอยู่
【ยินดีกับผู้เข้าแข่งขันที่ได้รับ เต็นท์ 1 หลัง กระติกน้ำความจุ 2,000 มิลลิลิตร 1 ใบ ไฟแช็ก 1 อัน และค่าชะตาประเทศชาติ 1 แต้ม!】
ทุกครั้งที่เปิดหีบสมบัติ จะได้รับค่าชะตาประเทศชาติ
หีบธรรมดาให้ 1 แต้ม หีบประณีตให้ 2 แต้ม ส่วนหีบล้ำค่าให้ 5 แต้ม
เฉียนเฉียนหยิบไฟแช็กออกมาก่อน เธอรู้จักของสิ่งนี้
เมื่อก่อนพ่อแอบไปสูบบุหรี่ เฉียนเฉียนเคยเห็น
เธออยากเล่นด้วย แต่ถูกแม่ดุไปหลายคำ
แต่เฉียนเฉียนรู้ว่าต้องใช้ไฟย่างเนื้อ
“เฉียนเฉียนมีของนี่แล้ว จะย่างเนื้อกินได้ไหมนะ?”
เมื่อก่อนพ่อกับแม่เคยย่างเนื้อในลานบ้าน แค่คิดถึงตอนนี้ เฉียนเฉียนก็น้ำลายสอแล้ว
หรือเธอจะลองทำดูบ้างดีนะ?
เฉียนเฉียนเก็บไฟแช็กอย่างระมัดระวัง แล้วเอาเต็นท์กับกระติกน้ำใส่เป้
เป้ที่เดิมมี 10 ช่อง ตอนนี้เต็มหมดแล้ว
สิ่งของแต่ละอย่างต้องใช้พื้นที่หนึ่งช่อง
นั่นหมายความว่าถ้าหลังจากนี้ได้ของมาอีก เธอก็ต้องถือไว้ในมือเท่านั้น
“เฮ้อ” เฉียนเฉียนอดถอนหายใจไม่ได้
ยังดีที่เป้หนึ่งช่องจุของได้เยอะมาก
เฉียนเฉียนเก็บบลูเบอร์รีไปตั้งเยอะ เก็บจนหมดเกลี้ยงแถวนั้น
รวมแล้วหนักถึง 6.5 กิโลกรัม
เฉียนเฉียนไม่ได้เป็นคนคำนวณ ระบบแสดงน้ำหนักให้อัตโนมัติ
เก็บบลูเบอร์รีใช้เวลานานมาก จนมือของเฉียนเฉียนเปื้อนสีไปหมด
“อยากล้างมือจัง”
เฉียนเฉียนเป็นเด็กดีที่รักความสะอาด มือสกปรกก็ต้องล้างมือ
แต่จะไปล้างที่ไหนดีล่ะ?
เฉียนเฉียนจัดหมวกให้เข้าที่ หลับตาลง แล้วขยับจมูกเล็ก ๆ ไปมา
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดไม่เข้าใจว่าเฉียนเฉียนกำลังทำอะไร
【เจ้าหนูน่ารักจังเลย น่ารักเหมือนลูกแมว】
【เธอกำลังทำอะไรน่ะ?】
【กำลังหาน้ำมั้ง แต่ทำแบบนี้จะหาเจอเหรอ?】
【หาเจอก็แปลกแล้ว จะดมรู้ได้ยังไงว่าน้ำอยู่ไหน ไม่ใช่จมูกหมาสักหน่อย】
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดแทบทุกคนโดนท่าทางน่ารักของเฉียนเฉียนตกเข้าให้แล้ว
ตัวเล็กนิดเดียว แก้มกลมป่องนุ่มนิ่ม
หมวกคลุมศีรษะใบเล็กไว้อย่างพอดิบพอดี หูแมวตั้งชันอยู่บนหัว ขยับไหวเบา ๆ ตามท่าทางของเธอ
ดวงตากลมดำราวกับองุ่นพลันลืมขึ้น
“เฉียนเฉียนหาเจอแล้ว~”