ทุกคนที่ได้รับข่าวต่างอดยิ้มออกมาไม่ได้
【ดีจังเลย เป็นท้อเหลือง】
【ฮือ ๆ ฉันไม่ได้กินผลไม้มาครึ่งปีแล้ว】
【ไม่ต้องพูดถึงผลไม้เลย ฉันท้องผูกมาเป็นอาทิตย์แล้ว ทรมานจะตาย】
【แต่มีแค่ 10,000 ผลเอง น่าโมโหจริง ๆ ถ้าหนูน้อยเก็บมาได้มากกว่านี้ก็คงดี】
【คิดอะไรอยู่ แค่มีถึง 10,000 ผลก็ดีมากแล้ว】
【นั่นสิ นี่เป็นรางวัลสุ่ม ต้องเป็นคนดวงเฮงสุด ๆ ถึงจะได้เจอ】
ตั้งแต่ดาวครามถูกปิดตาย ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา จำนวนครั้งที่รางวัลสุ่มปรากฏนับนิ้วมือทั้งสองข้างก็ยังเกินพอ
และไม่เคยมีข้อยกเว้น ทุกครั้งเกิดขึ้นกับผู้เข้าแข่งขันที่โชคดีเป็นพิเศษ
ส่วนผู้เข้าแข่งขันหน้าใหม่อย่างเฉียนเฉียนที่กระตุ้นให้เกิดรางวัลสุ่มได้ นี่เป็นครั้งแรกเลย
ภายในห้องโถงใหญ่ของศูนย์บัญชาการชะตาประเทศชาติ จ้าวเจี้ยนฮวายิ้มจนเห็นรอยย่นบนใบหน้า
“ดี!”
แม้เฉียนเฉียนจะทำให้ทุกคนใจหายใจคว่ำตั้งแต่เข้าไปในแดนรกร้าง
แต่เด็กคนนี้โชคดีจริง ๆ ตอนนี้มีทั้งเนื้อและผลไม้แล้ว
ถ้าเจอถ้ำที่พอพึ่งพาได้อีกสักแห่ง อาศัยของพวกนี้ก็น่าจะประคองตัวผ่านช่วงมือใหม่เจ็ดวันไปได้
“เหล่าเสิ่น อย่าทำหน้าอมทุกข์ไปเลย ฉันว่าเฉียนเฉียนเป็นเด็กนำโชค บางทีอาจทำให้พวกเราประหลาดใจครั้งใหญ่ก็ได้”
เสิ่นจงเลี่ยงถอนหายใจยาว “ฉันไม่หวังเรื่องเซอร์ไพรส์หรอก ขอแค่เด็กทั้งสองกลับมาอย่างปลอดภัยก็พอ”
ขอเพียงเฉียนเฉียนผ่านเจ็ดวันแรกไปได้ ต่อให้ต้องเอาหน้าแก่ ๆ นี้ไปแลก เขาก็จะหาทางซื้อบัตรระบุตำแหน่งมาให้ได้
เสิ่นจงเลี่ยงเตรียมใจรับมือกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดไว้แล้ว
ท้อเหลือง 10,000 ผล สำหรับประเทศมังกรแล้วแทบไม่ต่างจากหยดน้ำในถัง
แต่ก็เป็นลางดี
ยามที่คนประเทศมังกรมีความสุข ย่อมมีคนที่ไม่มีความสุขเช่นกัน
【ชิ แค่โชคดีฟลุก ๆ เท่านั้นแหละ】
【อะไรกัน แค่ท้อ 10,000 ผลก็ดีใจกันขนาดนี้ ไม่เคยเห็นโลกหรือไง】
【ฉันอยากเห็นจริง ๆ ว่าโชคของเด็กผู้หญิงคนนี้จะช่วยให้เธอมีชีวิตอยู่ได้อีกกี่วัน】
เมื่อผู้เข้าแข่งขันเสียชีวิต ประเทศที่พวกเขาสังกัดจะได้รับบทลงโทษแบบสุ่ม
อาจเป็นการลดสมรรถภาพร่างกายของประชาชนทั้งประเทศ หรือไม่ก็ทำให้พื้นที่ประเทศหดเล็กลง
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือภัยพิบัติสารพัดชนิด
ทุกครั้งที่เกิดขึ้น ล้วนพรากชีวิตผู้คนไปนับไม่ถ้วน
ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา ชาวประเทศมังกร 400 ล้านคนไม่ได้ตายเพราะความหิวโหย แต่ตายเพราะบทลงโทษจากระบบชะตาประเทศชาติ
เพราะอย่างนี้ ชาวประเทศมังกรทุกคนจึงหวังให้ผู้เข้าแข่งขันมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ดี ๆ
เฉียนเฉียนก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ เธอเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง ไม่รู้เลยว่าสิ่งนี้มีความหมายอย่างไรต่อประเทศมังกร
เธอแค่ดีใจมาก “พ่อกับแม่จะได้กินลูกท้อด้วยไหมคะ?”
“เฉียนเฉียนจะเก็บมาให้เยอะ ๆ เลย!”
เธอก้มเก็บท้อเหลืองที่ร่วงอยู่บนพื้นจนหมด ตอนแรกยังนับได้อยู่
“1, 2, 3...”
ท้อยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนเฉียนเฉียนนับไม่ไหว
โชคดีที่พอใส่ลงในกระเป๋า ก็มีตัวเลขแสดงขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
“เฉียนเฉียนรู้จัก นี่เลขสี่ นี่เลขห้า”
เธออ่านตัวเลขสองหลักแยกกัน โดยไม่เข้าใจเลยว่าที่จริงแล้วตัวเองเก็บลูกท้อได้ 45 ผล
เฉียนเฉียนรู้แค่ว่ามีลูกท้อมากมายเหลือเกิน กินเท่าไรก็ไม่หมด
น่าเสียดายอย่างเดียวคือไม่มีเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นอีก
บนดาวคราม สวีฮุ่ยกับเสิ่นจงเลี่ยงได้ยินเฉียนเฉียนพูดกับตัวเอง
เธอเก็บไปพูดไปว่า ผลนี้ให้แม่ ผลนี้ให้พี่ชาย ผลนี้ให้พ่อ
หัวใจของสวีฮุ่ยยิ่งปวดร้าว
แม้เฉียนเฉียนจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเธอ แต่เธอก็เห็นเด็กคนนี้เติบโตมาตั้งแต่เล็ก
เมื่อก่อนเธอเฝ้าฝันอยากมีลูกสาวมาตลอด ต่อมาพอมีเฉียนเฉียน ความฝันที่จะมีลูกสาวก็เป็นจริง
ตั้งแต่เล็กจนโต ของกิน ของใช้ และเสื้อผ้าของเฉียนเฉียน ล้วนเป็นสวีฮุ่ยที่เลือกให้ด้วยตัวเอง
พอเห็นเฉียนเฉียนต้องเอาชีวิตรอดอยู่คนเดียวในแดนรกร้าง สวีฮุ่ยก็ปวดใจจนแทบขาด
“พอฟ้ามืด เฉียนเฉียนจะร้องไห้ไหมนะ?”
สวีฮุ่ยรู้ดีว่าตอนเด็ก ๆ เฉียนเฉียนเลี้ยงยากแค่ไหน
ตอนนอนต้องมีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ ไม่อย่างนั้นก็จะสะดุ้งตื่น
นิสัยนี้แม้ตอนนี้อายุสามขวบครึ่งแล้วก็ยังแก้ไม่หาย
กลางวันยังพอว่า แต่พอฟ้ามืด ถ้าเฉียนเฉียนกลัวขึ้นมาแล้วไม่มีเธออยู่ข้าง ๆ เด็กคนนั้นจะทำอย่างไร?
สวีฮุ่ยคิดไปไกลแล้ว แต่ตอนนี้เฉียนเฉียนกำลังตื่นเต้นสุด ๆ
ปกติเธอไปเล่นแค่สวนสาธารณะ สวนสนุกกับห้างสรรพสินค้า ไม่เคยเห็นป่ากว้างใหญ่ขนาดนี้มาก่อน
ราวกับกำลังตามหาสมบัติ ทุกสิ่งรอบตัวล้วนแปลกใหม่
อย่างเช่นข้างต้นไม้สูงใหญ่ มีเห็ดขึ้นอยู่เต็มไปหมด
แต่เฉียนเฉียนเป็นเด็กดี เชื่อฟังแม่ แม่บอกว่าห้ามกินเห็ด
ไม่ว่าจะเป็นเห็ดที่รู้จักหรือไม่รู้จัก ก็ห้ามแตะทั้งนั้น
เพราะอย่างนั้นเฉียนเฉียนจึงตั้งใจเดินอ้อมไป
เมื่อเห็นภาพนี้ หัวใจของคนในช่องแชตก็อ่อนยวบ
【หนูน้อยน่ารักจัง รู้ด้วยว่าเห็ดมีพิษ ห้ามจับ】
【อายุสามขวบกว่าเหมือนกันแท้ ๆ แต่เฉียนเฉียนทั้งน่ารักทั้งว่าง่าย เป็นเด็กในฝันของฉันเลย】
【ถ้าเป็นเมื่อครึ่งปีก่อน เฉียนเฉียนอาจได้เป็นเน็ตไอดอลตัวน้อยแล้วนะ】
เห็นเฉียนเฉียนไม่ได้เอามือไปจับเห็ดมั่ว ๆ เสิ่นจงเลี่ยงก็คลายใจที่เกร็งอยู่ลงได้เล็กน้อย
ในใจเขาอดหงุดหงิดตัวเองไม่ได้ ตอนที่เชื่อมต่อกับเฉียนเฉียนก่อนหน้านี้ มีหลายอย่างที่ยังไม่ได้พูด
ได้แต่หวังว่าโชคดีของเฉียนเฉียนจะคุ้มครองเธอ
และหวังด้วยว่าคำพูดที่ท่านปู่ทิ้งไว้จะเป็นความจริง
“ในป่าใหญ่กว้างขวาง ขุดไปขุดมา ปลูกเมล็ดน้อย ๆ ให้ออกดอกเล็ก ๆ~”
เฉียนเฉียนอดร้องเพลงขึ้นมาอีกไม่ได้ ไม่นานเธอก็เจอของดีอีกอย่าง
“บลูเบอร์รี!”
ข้างหน้ามีพุ่มไม้ใหญ่พุ่มหนึ่ง บนกิ่งมีบลูเบอร์รีห้อยอยู่เต็มไปหมด
เฉียนเฉียนรู้จักบลูเบอร์รี เมื่อก่อนแม่ซื้อให้เธอกินบ่อย ๆ
เธอวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหาอย่างรวดเร็ว แล้วรีบเด็ดมากำมือหนึ่ง เด็ดใบออกก่อนยัดเข้าปาก
“หวานจังเลย”
เฉียนเฉียนชอบกินของหวาน ไม่ชอบของเปรี้ยว
ทุกครั้งที่กินบลูเบอร์รีเปรี้ยว ๆ เธอจะขมวดคิ้วเล็ก ๆ
แต่ตอนนี้เธอยิ้มจนตาหยีเป็นเสี้ยวโค้งเหมือนพระจันทร์ เผยลักยิ้มเล็ก ๆ สองข้าง
“ลาลาลา บลูเบอร์รี บลูเบอร์รีที่เฉียนเฉียนชอบกิน~”
เธอร้องเพลงขึ้นมาอีกครั้ง ทำนองก็ไม่เป็นทำนอง ไม่รู้เหมือนกันว่าไปเรียนมาจากไหน
ภายในห้องบัญชาการชะตาประเทศชาติ ทุกคนเห็นเฉียนเฉียนหาแหล่งทรัพยากรเจออีกแล้ว จึงไม่ประหลาดใจเท่าก่อนหน้านี้
มีเพียงความเสียดายบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
“ตำแหน่งที่เฉียนเฉียนถูกส่งไปดีเกินไป ทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ แถมไม่มีสัตว์ประหลาดยักษ์ ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น...”
เขาพูดต่อไม่ลง
แต่ทุกคนเข้าใจความหมายดี ถ้าเปลี่ยนเป็นผู้ใหญ่ รับรองว่าผ่านเจ็ดวันไปได้แน่
บางทีถึงตอนนั้นอาจได้เข้าไปอยู่ในรายชื่อ 100 อันดับแรกด้วย
เพราะผู้เข้าแข่งขันจากประเทศอินทรีหัวขาวอย่างเบลก วิลสัน ก็ถูกส่งไปอยู่ในป่าเหมือนกัน
อาศัยเสบียงที่อุดมสมบูรณ์ เขาจึงแทบจะยึดตำแหน่งอันดับหนึ่งไว้ได้
เดือนก่อนเขาครองอันดับหนึ่งติดต่อกันสามสัปดาห์ ได้รับหีบสมบัติชั้นดี ทำให้ประเทศอื่น ๆ อิจฉากันแทบแย่
“เฉียนเฉียนทำได้ดีมากแล้ว” หญิงสาววัยเยาว์ที่อยู่ข้าง ๆ อดพูดขึ้นมาไม่ได้
“เฉียนเฉียนเพิ่งสามขวบครึ่ง แต่จนถึงตอนนี้ก็พยายามเต็มที่แล้ว พวกเราจะหมดกำลังใจเองไม่ได้”
“บางทีเฉียนเฉียนอาจผ่านเจ็ดวันไปได้อย่างปลอดภัยจริง ๆ ก็ได้นะ”
คนที่เพิ่งพูดไปก็รู้ตัวว่าคำพูดของตัวเองไม่เหมาะ จึงรีบแก้ตัวทันที
“คุณพูดถูก ฉันมองโลกในแง่ร้ายเกินไป พวกเราควรเชื่อมั่นในตัวผู้เข้าแข่งขัน”
ในแดนรกร้าง เฉียนเฉียนเก็บบลูเบอร์รีได้มากมายมหาศาล ราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า
แต่เมื่อยล้าไปหมดเลย
เฉียนเฉียนอดนั่งลงกับพื้นเพื่อพักสักครู่ไม่ได้
“เอ๊ะ นี่อะไรเหรอ?”
หลังจากนั่งลง สายตาของเธอก็ต่ำลงด้วย ในพุ่มไม้เหมือนจะมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่
เฉียนเฉียนแหวกพุ่มไม้ทั้งสองข้างออก แล้วพบว่าข้างใต้เป็นหีบสมบัติที่คุ้นตา
เพียงแต่เกือบสี่ในห้าส่วนถูกฝังอยู่ในดิน เหลือโผล่ให้เห็นแค่มุมหนึ่ง
ถ้าไม่ใช่เพราะเฉียนเฉียนตัวเตี้ย คงสังเกตเห็นได้ยากจริง ๆ
“เย้ เป็นหีบสมบัติ!”
เฉียนเฉียนเกาหัว “แต่ว่าเฉียนเฉียนจะเอามันออกมายังไงดีนะ?”