“พี่ชาย!”
เฉียนเฉียนสะดุ้งลุกพรวดขึ้นนั่ง ทำเอาฮวาฮวาที่อยู่ข้าง ๆ ตกใจไปด้วย
เธอกดยอมรับคำขอเป็นเพื่อนของพี่ชายโดยไม่ลังเล
จากนั้น สายเรียกเข้าจากเสิ่นเจิงก็ดังขึ้น
เฉียนเฉียนกดรับสาย “ว้าว...”
“พี่ชาย~”
เพียงเอ่ยปาก เฉียนเฉียนก็ร้องไห้โฮ
ดวงตากับจมูกแดงก่ำในพริบตา น้ำตาปนน้ำมูกไหลลงมา เธอเรียก “พี่ชาย” เสียงอู้อี้
เสิ่นเจิงที่อยู่อีกฝั่งได้ยินเสียงร้องไห้ ขอบตาก็แดงขึ้นเช่นกัน
เขาทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ปลอบน้องสาว “เฉียนเฉียน พี่อยู่นี่นะ เด็กดี รอพี่ก่อน เดี๋ยวพี่รีบไปหา”
เขาแทบอยากใช้บัตรระบุตำแหน่งเดี๋ยวนี้ แล้ววาร์ปไปหาเธอทันที
ในห้องถ่ายทอดสดยังมีคนนอนดึกอยู่ไม่น้อย พอเห็นภาพนี้ก็อดส่งข้อความไม่ได้
【เฮ้อ แค่ฟังก็ใจหายแล้ว】
【ที่เมื่อก่อนเฉียนเฉียนไม่ร้องไห้ คงเพราะไม่มีครอบครัวอยู่ข้าง ๆ สินะ ฉันนึกว่าเธอเข้มแข็งเสียอีก】
【เด็กเห็นแม่แล้ว ต่อให้ไม่มีเรื่องอะไรก็ร้องไห้ได้ตั้งสามรอบ คำพูดนี้ไม่ผิดจริง ๆ】
【ปกติมาก ฉันเคยทะเลาะกับคนที่ทำงาน ด่ากลับทันที แต่พอกลับบ้านเจอแม่ก็อดร้องไห้ไม่ได้】
ผ่านไปพักใหญ่ เฉียนเฉียนถึงจะถูกปลอบจนหยุดร้อง
แม้จะยังสะอื้นอยู่ เธอก็ไม่ลืมส่งบัตรระบุตำแหน่งให้พี่ชาย
ทำตามที่พี่ชายบอกแล้วรายงานพิกัดของตัวเอง
จากนั้นก็จ้องไปข้างหน้าอย่างคาดหวัง แทบไม่กะพริบตา
มือเผลอลูบหัวโต ๆ ของฮวาฮวาที่อยู่ข้างตัว แรงมือหนักไปหน่อยจนฮวาฮวาร้อง “เมี้ยว” อย่างหงุดหงิด
“ขอโทษนะ ขอโทษ”
เฉียนเฉียนรีบขอโทษ ทันทีที่ก้มหน้า เงาสีขาวสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า