“อาววว—”
หมาป่าตัวผู้ส่งเสียงเตือน หมาป่าตัวเมียรีบปกป้องลูกหมาป่าให้หนีไปทันที
หมาป่าเหล่านี้ไม่ได้มีสองหัว แค่ตัวใหญ่กว่าหมาป่าสีเทาทั่วไปหนึ่งช่วงตัว
ฟ่านเฉินมองฝูงหมาป่าที่กำลังแตกตื่น ก่อนหัวเราะเย็นชา “สิ่งที่ทำให้คนกับสัตว์ต่างกันที่สุดคือ คนใช้เครื่องมือเป็น”
หลังระเบิดขวดเพลิง ควันหนาทึบก็พวยพุ่ง กระจายปกคลุมฝูงหมาป่าอย่างรวดเร็ว
ฟ่านเฉินเติมของขวัญชิ้นเล็ก ๆ ลงไปในขวดเพลิง ทำให้ปฏิกิริยาของอสูรกลายพันธุ์เชื่องช้าลง
แทบจะในเวลาเดียวกัน เสิ่นเจิงพุ่งออกไป มือกำดาบถัง ฟันคอหมาป่าตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดขาดสะบั้น
เลือดสดพุ่งกระเซ็น ย้อมแขนของเขาเป็นสีแดง
เสิ่นเจิงไม่หยุดชะงัก มุ่งตรงไปหาหมาป่าตัวผู้ที่เหลือ
ค่าความแข็งแกร่ง 199 แต้ม บวกกับค่าพลังจิต 199 แต้ม ทำให้ทั้งกำลังและความเร็วของเสิ่นเจิงเหนือกว่าคนทั่วไป
ราวกับยอดมนุษย์ในหนัง แค่หักเหล็กเส้นด้วยมือเปล่าก็ไม่ใช่เรื่องยาก
จัดการหมาป่าที่มึนงงเหล่านี้ ใช้แค่ดาบเดียวก็ตัดหัวขาดได้
ฟ่านเฉินเองก็ไม่น้อยหน้า อาวุธที่เธอใช้ไม่เข้ากับภาพผู้เชี่ยวชาญด้านเคมีเลยแม้แต่น้อย
มันคือมีดเชือดหมูสองเล่ม รูปทรงแปลกตาและคมกริบถึงชีวิต
เธอมุ่งตรงไปหาลูกหมาป่าตัวที่ใกล้ที่สุด ยังไม่ทันเข้าใกล้ หมาป่าตัวเมียก็เข้ามาขวางไว้
ฟ่านเฉินไม่แม้แต่จะกะพริบตา ฟันลงไปในดาบเดียว หมาป่าตัวเมียส่งเสียงร้องโหยหวนก่อนล้มลงกับพื้น
แววตาของฟ่านเฉินไม่มีความลังเล มีเพียงความเย็นชา
แดนรกร้างก็เป็นแบบนี้ ผู้แข็งแกร่งอยู่รอด ผู้ที่อ่อนแอก็ถูกกำจัด
ตอนเพิ่งเข้ามาในแดนรกร้าง เธอเป็นฝ่ายอ่อนแอ เคยถูกอสูรกลายพันธุ์ตัวหนึ่งไล่ล่านานถึงสามวันสามคืน