ทุกคนต่างสงสัยว่าเฉียนเฉียนคลำเจออะไรกันแน่
พวกเขาเห็นเธอค่อย ๆ ประคองของชิ้นเล็กสีขาวออกมาจากใต้ท้องแมวลายพาดกลอนอย่างระมัดระวัง
【อ๊าาาา แมวน้อยน่ารักอะไรขนาดนี้!】
【บ้าเอ๊ย ไม่ใช่ลูกอสูรกลายพันธุ์หรอกนะ】
【ไขคดีได้แล้ว ที่แท้อสูรกลายพันธุ์ตัวนี้กำลังตั้งท้อง】
【ดูเหมือนแมวที่บ้านเลย แค่ตัวใหญ่กว่าเท่านั้น】
【งั้นเฉียนเฉียนที่รักฟังภาษาอสูรกลายพันธุ์รู้เรื่องจริง ๆ เหรอ】
【เป็นไปไม่ได้มั้ง เธอเป็นคน ไม่ใช่แมวสักหน่อย】
เฉียนเฉียนประคองลูกแมวด้วยสองมือ แล้วอุ้มไว้ในอ้อมแขน
“มันน่ารักจังเลย น่ารักน้อยกว่าเฉียนเฉียนนิดเดียวเอง~”
พูดจบ เธอก็ยกนิ้วทำท่าบอกว่านิดเดียว
บนโลกนี้ เฉียนเฉียนน่ารักที่สุดแล้ว
พ่อ แม่ และพี่ชายเป็นคนพูดเอง
“เหมียว~”
แมวลายพาดกลอนมีแววตาอ่อนโยน มันแลบลิ้นเลียตัวลูกแมวจนสะอาด
จากนั้นใช้จมูกดุนลูกน้อย แล้วผลักมันกลับไปหาเฉียนเฉียน
แววตาของมันเต็มไปด้วยคำวิงวอนและความอาลัยอาวรณ์ที่ต้องพรากจากลูก
เฉียนเฉียนกะพริบดวงตากลมโตน่ารัก แล้วเม้มริมฝีปาก
“เธอจะยกลูกให้เฉียนเฉียนเหรอ”
“เหมียว~”
เฉียนเฉียนรู้สึกไม่สบายตัว โดยเฉพาะตรงหน้าอก ราวกับมีหินก้อนใหญ่กดทับอยู่
“ก็ได้ เฉียนเฉียนจะดูแลมันให้ดีเลย”
เธออุ้มลูกแมวกลับมาแนบอกอีกครั้ง แล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง
“พ่อเคยสอนเฉียนเฉียนว่า พูดแล้วต้องรักษาคำพูด เฉียนเฉียนยังมีนมของคุณย่า เอามาให้ลูกแมวกินได้ด้วย”
แมวลายพาดกลอนจับจ้องลูกของมันไม่วางตา จนกระทั่งลมหายใจขาดห้วงลงอย่างสิ้นเชิง