หลังยืนยันแล้วว่างูเหลือมตายสนิท เฉียนเฉียนจึงค่อย ๆ ลุกขึ้น
สีหน้าของเธอซีดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้
ริมฝีปากเล็ก ๆ แดงระเรื่อแต่เดิมก็ซีดลงเล็กน้อย
หูแมวบนหมวกคลุมศีรษะสีชมพูดูเหมือนจะลู่ลงด้วย
“เฉียนเฉียนเหนื่อยจังเลย”
แต่เธอนั่งพักไม่ได้ เพราะยังต้องตักน้ำใส่ภาชนะด้วย
คราวนี้เฉียนเฉียนไม่ได้เก็บกระบองช็อตไฟฟ้ากลับเข้ากระเป๋า แต่เดินไปตรงหน้างูเหลือม
“เก็บ!”
【ยินดีกับผู้เข้าแข่งขันที่ได้รับเนื้องู 60 ชั่ง, ดีงู 1 ชิ้น และหนังงูทั้งผืน 1 ผืน】
เนื้องูถูกเก็บกลับเข้ากระเป๋าแล้ว ส่วนดีงูกับหนังงูยังวางอยู่บนพื้น
เฉียนเฉียนขมวดคิ้วเล็ก ๆ แล้วหยิบบัตรขยายกระเป๋าออกมา
ตอนดูถ่ายทอดสดกับแม่ พี่ชายเคยบอกว่าอยากได้บัตรขยายกระเป๋า
เดิมทีเฉียนเฉียนตั้งใจจะเก็บบัตรใบนี้ไว้ให้พี่ชายใช้
น่าเสียดาย ตอนนี้ดูเหมือนจะเก็บไว้ไม่ได้แล้ว
“ใช้”
หลังหน้าต่างระบบปรากฏขึ้นคราวนี้ เฉียนเฉียนก็เลือกใช้บัตร
กระเป๋าที่เดิมมีเพียง 10 ช่องเพิ่มเป็น 15 ช่อง
พอเก็บดีงูกับหนังงูกลับเข้ากระเป๋า ก็ยังเหลือช่องว่างอีก 4 ช่อง
เฉียนเฉียนทำหน้าเศร้า “ไม่มีที่ใส่อีกแล้ว น่าหงุดหงิดจัง”
พูดจบก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ราวกับผู้ใหญ่ตัวน้อย
นี่เป็นเรื่องที่ยุ่งยากที่สุดอย่างหนึ่งในแดนรกร้าง พื้นที่ในกระเป๋ามีน้อยเกินไป
ถ้าเป็นผู้ใหญ่ ยังพอทำกระเป๋าเองได้ เช่น ใช้หนังสัตว์ทำเป้สะพายหลังแบบง่าย ๆ เอาไว้ใส่ของชิ้นเล็ก ๆ
แต่ก็ทำหายได้ง่ายระหว่างต่อสู้
เสบียงล้ำค่าล้วนเก็บไว้ในกระเป๋าระบบ
บัตรขยายกระเป๋าเป็นของล้ำค่ามาก ผู้เข้าแข่งขันรุ่นเก่าหลายคนที่เข้าแดนรกร้างมาเดือนสองเดือนยังไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ