เฉียนเฉียนคิดว่าอสูรพลิกดินพูดถูก ในเมื่อมีตัวอันตรายโผล่มา ก็หลบไปก่อน
อสูรพลิกดินยังชี้ทางที่ปลอดภัยให้เฉียนเฉียนด้วย บอกว่าทางนั้นมีอสูรกลายพันธุ์กินพืชอยู่เป็นฝูงใหญ่
พวกมันมีจำนวนมาก หนังหนาเนื้อแน่น อสูรกลายพันธุ์ทั่วไปไม่กล้าไปหาเรื่อง
เพียงแต่ทางนั้นไม่มีต้นไม้ มีแต่หญ้า ทั้งยังขาดน้ำ สภาพแวดล้อมก็ไม่ค่อยดีนัก
“ตัวนั้นเก่งมากจริง ๆ นะ”
เฉียนเฉียนคิดว่าเจ้าลิงใหญ่ไม่เชื่อ จึงย้ำอีกครั้ง
ใครจะรู้ว่ามันยังคงส่ายหน้า “พวกเราไปไม่ได้”
มันมองเข้าไปในส่วนลึกที่สุดของสวนผลไม้ สีหน้าเคร่งขรึม
“พวกเราพาต้นหยกแก้วหลิวหลีไปไม่ได้ อาการของมันเพิ่งจะดีขึ้น จะขุดออกมาไม่ได้”
“ทางที่เธอพูดถึงปลอดภัยจริง แต่ไม่เหมาะกับต้นหยกแก้ว”
“ต้นหยกแก้วอยู่ที่ไหน พวกเราก็อยู่ที่นั่น”
ตั้งแต่แมวลายพาดกลอนยึดครองพื้นที่แถบนี้ ฝูงลิงจมูกเชิดสีทองก็อาศัยอยู่ที่นี่มาตลอด
ตอนนี้มันตายแล้ว มีอสูรกลายพันธุ์ตัวใหม่เข้ามา ฝูงลิงจมูกเชิดสีทองก็ยังไม่คิดจะย้ายหนี
เมื่อเห็นหัวหน้าฝูงลิงยืนกรานเช่นนั้น อีกทั้งลิงจมูกเชิดสีทองตัวอื่น ๆ ก็ไม่มีท่าทีหวาดกลัว เฉียนเฉียนเองก็ดูเหมือนจะไม่กลัวเท่าเดิมแล้ว
เจ้าลิงใหญ่พาเธอไปดูต้นหยกแก้วหลิวหลีด้วย เมื่อเทียบกับเมื่อสองวันก่อน สภาพของต้นไม้ดีขึ้นไม่น้อยจริง ๆ
“หนูน้อย ดี~”
แม้เสียงของต้นหยกแก้วหลิวหลีจะยังฟังดูอ่อนแรงอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยเฉียนเฉียนก็ฟังคำพูดของมันออกทุกคำแล้ว
เฉียนเฉียนลงจากตัวเจ้าลิงใหญ่ “สวัสดี”