ชาวประเทศมังกรที่เพิ่งเข้าห้องถ่ายทอดสด ต่างมองภาพตรงหน้าด้วยความงุนงง
เฉียนเฉียนกอดฮวาฮวานอนหลับปุ๋ยอยู่บนกองฟาง หลับสนิทอย่างมีความสุข
ฮวาฮวากรนเสียงดัง เฉียนเฉียนขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ตื่น
แก้มกลมเล็กแดงระเรื่อ มีเหงื่อซึมตรงขมับจนเส้นผมสองสามเส้นเปียกแนบอยู่
ริมฝีปากน้อยสีแดงขยับนิดหนึ่ง ขนตายาวสั่นไหว ก่อนเจ้าตัวจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
“อา...”
เธอหาวหนึ่งที ดวงตาชุ่มวาวขึ้นเล็กน้อย
“กี่โมงแล้ว?”
เฉียนเฉียนเหลือบมอง ก่อนพบว่าตัวเองหลับยาวจนเลยบ่ายสามไปแล้ว
ฮวาฮวายังไม่ตื่น แถมเริ่มกรนอีกครั้ง
เฉียนเฉียนค่อย ๆ ชักมือกลับมา ยืดเส้นยืดสาย แล้วลูบท้องที่แฟบลง
เธอไม่ได้หลับอิ่ม แต่ถูกความหิวปลุกให้ตื่น
【เพิ่งเข้ามาก็เห็นเฉียนเฉียนที่รักตื่นพอดี โชคดีจริง ๆ】
【หนูน้อยหลับสบายมาก ฉันเลยเผลอหลับตามไปด้วย】
【ตอนนี้ไม่ต้องไปทำงาน กินวันละมื้อก็ไม่อิ่มแต่ก็ไม่อดตาย นอกจากออกไปไหนตามใจไม่ได้แล้ว ชีวิตนอนเฉย ๆ ก็สบายดีนะ】
【ไม่ไหว ฉันทนไม่ได้ แค่ต้องอยู่แต่ในที่พักพิงก็ชวนอึดอัดจะแย่แล้ว ฉันแทบจะขาดใจ】
เพื่อจัดสรรเสบียงให้เป็นระบบ ประเทศมังกรสร้างที่พักพิงขึ้นทั่วประเทศภายในเวลาเพียงเดือนเดียว
บางคนรู้สึกว่าชีวิตแบบนอนเฉย ๆ ก็ดี ไม่ต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำ
แม้แต่ละวันจะต้องใช้แรงทำงานอยู่บ้าง แต่เวลาส่วนใหญ่ก็ยังว่าง
ถึงอย่างไร ตอนนี้อยากหางานก็หาไม่ได้อยู่แล้ว
เงินกลายเป็นแค่เศษกระดาษ เทคโนโลยีถูกปิดกั้น แม้แต่การใช้อินเทอร์เน็ตก็ทำได้แค่เข้าเว็บบอร์ด
ราวกับย้อนกลับไปยุคทศวรรษ 1960 กับ 1970 จังหวะชีวิตช้าลงไปหมด