“เฉียนเฉียนจะไล่ตีเจ้าคนเลว ช่วยพี่ชายออกมา!”
เด็กหญิงวัยสามขวบชูกำปั้นขวา ดวงหน้าเปี่ยมความกระตือรือร้น คางเชิดสูงแทบติดฟ้า
สวีฮุ่ยฝืนยิ้ม ก่อนยัดขวดนมใส่มือลูกแล้วกอดเธอไว้
“เฉียนเฉียน แค่อยู่ข้างแม่ดี ๆ ก็พอแล้ว”
ครึ่งปีก่อน ระบบชะตาประเทศชาติปรากฏขึ้นบนดาวสีน้ำเงิน พร้อมปิดกั้นเทคโนโลยีและทรัพยากรทุกอย่าง
ขอบเขตของแต่ละประเทศมีม่านโปร่งใสปรากฏขึ้น ใช้วิธีใดก็ทำลายไม่ได้
ผืนดินไม่อาจปลูกพืชอาหารได้อีก ทุกคนทำได้เพียงกินเสบียงที่สะสมไว้ก่อนหน้า
อาหารที่เดิมคาดว่าจะพอให้คนทั้งประเทศกินได้นานหนึ่งปี บัดนี้ใกล้หมดเต็มที
เพราะแต่ละประเทศต้องส่งผู้ถูกเลือก 10 คนเข้าไปในแดนรกร้างอันตรายรอบด้าน
ทุกครั้งที่ผู้ถูกเลือกเสียชีวิต ประเทศของคนนั้นจะได้รับบทลงโทษ
บางครั้งเป็นการสูญเสียดินแดนบางส่วน บางครั้งปริมาณถั่วเหลืองลดลงครึ่งหนึ่ง บางครั้งสมรรถภาพทางกายของประชาชนทั้งประเทศตกต่ำลง...
เดิมทีประเทศมังกรมีประชากรเกือบ 1,400 ล้านคน ตอนนี้เหลือไม่ถึง 800 ล้านคนแล้ว
ทั้งหมดนี้ยังเป็นเพราะทางการพยายามควบคุมความสงบเรียบร้อยอย่างเต็มที่
สถานการณ์ของประเทศอื่นยิ่งเลวร้ายกว่า ประชาชนทั่วไปเข้าสู่โหมดหนีตาย ฆ่าฟันกันเพื่อแย่งอาหารเพียงคำเดียว
สวีฮุ่ยกอดเฉียนเฉียนแน่น ลูกชายของเธอ เสิ่นเจิง เป็นผู้ถูกเลือกชุดแรก ตอนนี้กำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอดในแดนรกร้าง
ส่วนเสิ่นจงเลี่ยง สามีของเธอ เป็นรองผู้อำนวยการกองบัญชาการฉุกเฉินชะตาประเทศชาติ กินนอนอยู่ที่นั่น แทบไม่ได้กลับบ้าน
สวีฮุ่ยทั้งห่วงความปลอดภัยของลูกชาย ทั้งต้องดูแลลูกสาววัยเพียงสามขวบครึ่ง จนเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ
แต่ในเวลานี้เอง เสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากท้องฟ้าอีกครั้ง
【การคัดเลือกครั้งที่ 23 เริ่มต้นแล้ว ขอให้ทุกประเทศเตรียมพร้อม】
หัวใจของสวีฮุ่ยพลันเต้นระรัว
เมื่อครึ่งปีก่อน เสียงแบบนี้ดังขึ้นในวันหนึ่ง วินาทีต่อมา ลูกชายของเธอก็ถูกพาตัวไป
คราวนี้จะเป็นครอบครัวของใครที่ถูกระบบลักพาตัวพาตัวไปอีกนะ?
**
ณ กองบัญชาการฉุกเฉินชะตาประเทศชาติ เสิ่นจงเลี่ยงวัยใกล้ห้าสิบขมวดคิ้ว จ้องมองจอขนาดใหญ่
บนจอแบ่งออกเป็นภาพเก้าช่อง แต่ละช่องแสดงภาพของผู้เข้าแข่งขันประเทศมังกรหนึ่งคน
คนที่อยู่ช่องแรกของแถวบนสุดคือเสิ่นเจิง ลูกชายแท้ ๆ ของเขา
อดีตหัวหน้าหน่วยปฏิบัติการหน่วยรบพิเศษแห่งเขตทหารที่เอ็กซ์ ปัจจุบันเป็นผู้เข้าแข่งขันหมายเลข 01 ของประเทศมังกร เพิ่งกำจัดวัววายุปีศาจระดับหนึ่งได้
ทุกคนดีใจมากที่ได้รับเนื้อวัวถึง 300 ชั่งในคราวเดียว
ทันทีที่เสียงระบบคุ้นหูดังขึ้น สีหน้าของเจ้าหน้าที่ในกองบัญชาการฉุกเฉินชะตาประเทศชาติก็เคร่งขรึมลง
ผู้เล่นหน้าใหม่เข้าไปในแดนรกร้าง มักเกิดเรื่องได้ง่ายที่สุด
เสิ่นจงเลี่ยงหันข้าง ก่อนสั่งเสียงเข้มว่า “สลับไปห้องถ่ายทอดสดหมายเลข 10”
วินาทีต่อมา บนจอใหญ่ก็ปรากฏห้องถ่ายทอดสดว่างเปล่า
ไม่นานนัก ตัวเลขนับถอยหลังก็ปรากฏขึ้น
30
29
28...
เหลืออีก 30 วินาที ผู้ถูกเลือกคนใหม่ก็จะปรากฏตัว ทุกคนเตรียมพร้อมเต็มที่
เฉียนเฉียนซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดแม่ กะพริบตากลมโตน่ารักมองเธอ
“แม่คะ เฉียนเฉียนไปหาพี่ชายไม่ได้จริง ๆ เหรอ?”
สวีฮุ่ยลูบศีรษะเล็ก ๆ ของลูกสาว “หนูยังเล็กเกินไป”
ยิ่งไปกว่านั้น แดนรกร้างอันตรายเกินไป คนธรรมดาที่ไม่มีทักษะติดตัวสักอย่างยากจะรอดพ้นช่วงมือใหม่
“นับถอยหลัง 5, 4, 3, 2, 1!”
ชาวประเทศมังกรนับไม่ถ้วนจ้องห้องถ่ายทอดสดหมายเลข 10
น่าเสียดายที่ห้องถ่ายทอดสดยังไม่เปิดใช้งาน จึงส่งข้อความแสดงความคิดเห็นไม่ได้
“มาแล้ว!”
จู่ ๆ ก็มีคนตะโกนขึ้นในห้องบัญชาการของกองบัญชาการฉุกเฉินชะตาประเทศชาติ
“ทำไมเป็นเด็กไปได้?”
เมื่อเสิ่นจงเลี่ยงเห็นเสื้อผ้าที่เด็กคนนั้นสวม สีหน้าของเขาก็เสียการควบคุมเป็นครั้งแรก
ตอนเสิ่นเจิงถูกเลือก เขายังรักษาสีหน้าได้ พร้อมผลักดันให้จัดตั้งกองบัญชาการฉุกเฉินขึ้นอย่างรวดเร็ว
แต่ตอนนี้ เสิ่นจงเลี่ยงเต็มไปด้วยความร้อนใจ “ไม่ถูกต้อง!”
ข้อความแสดงความคิดเห็นนับไม่ถ้วนลอยผ่านหน้าจอถ่ายทอดสด
【???? เด็กเหรอ】
【บ้าไปแล้วหรือไง ทำไมเป็นทารกน้อย】
【ให้ตายสิ เป็นคนแคระหรือเปล่า ไม่งั้นทำไมตัวเตี้ยขนาดนี้】
【แปลกนะ ต่อให้เป็นคนแคระ ก็คงไม่ใส่ชุดเจ้าหญิงแล้วถือขวดนมหรอก】
【บ้าเอ๊ย! เป็นเด็กจริง ๆ ด้วย】
【ฉันเป็นครูอนุบาล เด็กคนนี้ดูอายุแค่สามขวบกว่าเอง】
【ไอ้ระบบเวรนี่มันไร้มนุษยธรรม ถึงกับลักพาตัวเด็ก????】
เจ้าหน้าที่ในห้องบัญชาการขมวดคิ้วแน่น
ภาพในห้องถ่ายทอดสดซูมเข้า ใบหน้ากลมป้อมของเฉียนเฉียนเต็มจอ
เธอกะพริบตาปริบ ๆ นมในขวดเพิ่งดื่มไปได้ครึ่งเดียว
“แม่?”
เฉียนเฉียนยังไม่ทันตั้งตัว ก็มาอยู่กลางป่าเสียแล้ว
จากนั้นก็มีของประหลาดปรากฏขึ้นตรงหน้า ดูเหมือนจะเรียกว่า...
เฉียนเฉียนยื่นมือเล็ก ๆ ออกไป ลองจิ้มดู แต่กลับสัมผัสอะไรไม่ได้เลย
“ถ่ายทอดสดเหรอ?”
เธอไม่ร้องไห้งอแง กลับหัวเราะอย่างดีใจ
“แม่คะ เฉียนเฉียนถูกเลือกแล้ว~”
“เฉียนเฉียนจะไปหาพี่ชาย!”
สวีฮุ่ยมองมือสองข้างที่ว่างเปล่า ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”
“ทำไมถึงเป็นเฉียนเฉียน?”
“แกยังเป็นเด็กอยู่นะ!”
ชาวประเทศมังกรทุกคนต่างคิดเหมือนกัน
ตั้งแต่ดาวสีน้ำเงินถูกปิดกั้น อายุของผู้เข้าแข่งขันจากทุกประเทศอยู่ระหว่าง 18 ถึง 50 ปี
ไม่เคยมีข้อยกเว้น
แต่ครั้งนี้ ประเทศมังกรกลับได้เด็กน้อยที่ดูอายุแค่สามขวบมาเสียได้
ระบบผิดพลาด หรือข้อสันนิษฐานก่อนหน้านี้ของพวกเขาผิดกันแน่?
ใบหน้าของเสิ่นจงเลี่ยงดำคล้ำราวก้นหม้อ เขาชกโต๊ะอย่างแรง
“ตรวจสอบให้ที ระบบผิดพลาดหรือเปล่า?”
เจ้าหน้าที่ทุกคนในห้องบัญชาการลนลานอยู่ไม่กี่นาที ก่อนรีบส่งรายงานข้อผิดพลาดให้ระบบ
แต่ไม่นาน เจ้าหน้าที่คนหนึ่งก็กลับมารายงานด้วยสีหน้าขมขื่น
“รองผู้อำนวยการ ระบบแจ้งว่าไม่ใช่ข้อผิดพลาดครับ”
ตอนนี้เสิ่นจงเลี่ยงอยากด่าให้รู้แล้วรู้รอด เฉียนเฉียนคือลูกสาวคนโปรดของเขา
พรากลูกชายไปคนหนึ่งแล้วยังไม่พอ ยังจะจับลูกสาวไปอีก
ระบบบ้าบออะไรกันนี่ ตั้งใจหาเรื่องเขาโดยเฉพาะหรือไง!
ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้าง ๆ ตบไหล่เสิ่นจงเลี่ยง “เหล่าเสิ่น ใจเย็นก่อน”
“จะให้ฉันใจเย็นได้ยังไง เฉียนเฉียนเพิ่งสามขวบครึ่งเอง! จะเอาชีวิตรอดได้ยังไง?!”
ทุกคนเข้าใจได้ว่าเสิ่นจงเลี่ยงจะเสียอาการ
ที่จริงแล้ว เจ้าหน้าที่ในห้องบัญชาการต่างเคยพบเฉียนเฉียน
เพราะบางครั้งภรรยาของรองผู้อำนวยการจะนำเงินช่วยเหลือที่ได้รับมาแบ่งให้ทุกคนกินขนมด้วยกัน
เฉียนเฉียนมักเดินตามแม่มาเสมอ ทั้งว่าง่ายทั้งน่ารัก ทุกคนต่างชอบเธอมาก
เพราะอย่างนั้น ไม่ใช่แค่เสิ่นจงเลี่ยงที่ยอมรับไม่ได้ ทุกคนต่างก็หดหู่ไม่แพ้กัน
ทำไมถึงเลือกเฉียนเฉียนไปได้?
แต่ในขณะเดียวกัน ผู้คนจากประเทศอื่นกลับหัวเราะกันจนแทบคลั่ง
【ฮ่า ๆ สวรรค์จะทำลายประเทศมังกรแล้ว】
【ฉันบอกตั้งนานแล้วว่าประเทศมังกรบ้าบออะไรนั่น สักวันต้องโดนประเทศแท่งใหญ่ของฉันเหยียบจมดิน】
【เด็กน่ารักจัง น่าเสียดาย อีกเดี๋ยวก็ต้องตายแล้ว】
【พวกคุณว่าเด็กคนนี้จะโดนสัตว์กลายพันธุ์กัดตาย หรืออดตายกันนะ】
ในห้องถ่ายทอดสด เฉียนเฉียนสวมกระโปรงผ้าบางสวยงาม ที่เท้ายังใส่รองเท้าแก้วสีฟ้าอีกด้วย
เธอเดินไปได้แค่สองก้าว ก็เจอลำต้นไม้สูงกว่าตัวเองขวางทางอยู่พอดี
เท้าซ้ายของเฉียนเฉียนจมลงไปในโคลน ดึงไม่ออก
“โอ๊ย” เธอหงายหลังลงไปนั่งกับพื้นทันที
ชาวเน็ตจากประเทศอื่นที่เข้ามาดูเรื่องสนุกหัวเราะกันลั่น ถึงกับเริ่มพนันกันว่าเด็กคนนี้จะมีชีวิตรอดได้ถึงหนึ่งวันหรือไม่
ชาวประเทศมังกรโกรธจนทนไม่ไหว พากันด่ากราดในช่องแสดงความคิดเห็น
【พวกคุณยังเป็นคนอยู่ไหม?】
เสิ่นจงเลี่ยงมองลูกสาวอย่างเจ็บปวด กำปั้นของเขากำแน่นจนแทบเลือดออก
เขาอยากออกคำสั่งเหลือเกิน ให้ใช้แต้มชะตาประเทศชาติซื้ออุปกรณ์มาคุ้มครองลูกสาวให้ปลอดภัย
แต่เขาเป็นรองผู้อำนวยการ แต้มชะตาประเทศชาติเป็นสิ่งที่ผู้เข้าแข่งขันทุกคนสั่งสมมาอย่างยากลำบาก เขาจะเห็นแก่ตัวเช่นนั้นไม่ได้
เฉียนเฉียนรักความสะอาดนิดหน่อย ไม่ชอบโคลนเปื้อน ๆ
เธอเลียนแบบการ์ตูน เริ่มร้องเพลงเด็ก “ล้มลงแล้วไม่บาดเจ็บ ลุกขึ้นยืนแล้วปัดฝุ่นเอง~”
เอ๊ะ?
ตอนเฉียนเฉียนลุกขึ้น เธอใช้มือยันพื้นพอดี แล้วก็สัมผัสโดนของแข็งชิ้นหนึ่ง
“นี่คืออะไยเหยอ?”
เฉียนเฉียนออกแรงดึงมันออกมา ไม่คิดว่าจะเป็นหีบสมบัติใบหนึ่ง
หีบสมบัติเป็นสีขาวทั้งใบ ดูประณีตงดงามมาก
ดวงตาของเฉียนเฉียนเป็นประกาย เธอตบมืออย่างมีความสุข
“เฉียนเฉียนรู้แล้ว นี่คือหีบสมบัติที่พี่ชายชอบที่สุด”
ข้อความแสดงความคิดเห็นที่ก่อนหน้านี้ยังทะเลาะกันอยู่ พลันกลายเป็นสัญลักษณ์เหมือนกันทั้งหมด
【?????】