ภายในโถงใหญ่ของกองบัญชาการฉุกเฉินชะตาประเทศชาติ ผู้บัญชาการจ้าวเจี้ยนฮวาตบไหล่เสิ่นจงเลี่ยงอย่างแรง
“ดูเร็ว เฉียนเฉียนเจอหีบสมบัติแล้ว”
เจ้าหน้าที่ทางการรีบเสริมว่า “ดูจากรูปร่างแล้ว หีบสมบัติที่เฉียนเฉียนเจอยังมีระดับสูงกว่าด้วยครับ!”
เสิ่นจงเลี่ยงนึกขึ้นได้ “ครั้งก่อน ผู้เข้าแข่งขันจากประเทศอินทรีหัวขาวครองอันดับติดต่อกันสามครั้ง รางวัลที่ได้คือหีบสมบัติประณีตใช่ไหม”
“ใช่ครับ! เป็นหีบสีบรอนซ์ มีลวดลายสลักแค่บนฝาเท่านั้น”
เจ้าหน้าที่ทางการตื่นเต้นมาก เขาหันกล้องในห้องถ่ายทอดสดไปทางหีบสมบัติ
“แต่ดูหีบใบนี้สิครับ เป็นสีขาวทั้งใบ วัสดุก็ดูดีกว่าชัด ๆ แถมยังสลักลวดลายซับซ้อนไว้ทั่วทั้งใบ”
“ตัดสินได้เลยว่าระดับสูงกว่าหีบประณีต!”
จ้าวเจี้ยนฮวายิ้มอย่างปลื้มใจ “ไม่คิดเลยว่าเฉียนเฉียนแค่เอื้อมมือไปแตะส่ง ๆ จะเจอหีบสมบัติด้วย”
ในแดนรกร้าง หาหีบสมบัติได้ยากมาก
ไม่ก็ซ่อนอยู่ในที่ลับตา อย่างกิ่งก้านของต้นไม้ยักษ์ที่สูงเป็นร้อยเมตร
ไม่ก็อยู่ในรังของสัตว์อสูร มีสัตว์อสูรเฝ้าอยู่ข้าง ๆ
นอกจากนี้ การผ่านด่านในดันเจี้ยนก็ทำให้ได้หีบสมบัติเช่นกัน
แต่ตำแหน่งที่ดันเจี้ยนปรากฏนั้นสุ่มเอาแน่เอานอนไม่ได้
การที่เฉียนเฉียนเอื้อมมือไปแตะแล้วเจอหีบสมบัติแบบนี้ ไม่ใช่แค่โชคดีธรรมดาแล้ว เทียบได้กับถูกรางวัลใหญ่หนึ่งล้านจากลอตเตอรี่ขูด
บนข้อความแสดงความคิดเห็นในห้องถ่ายทอดสด ชาวประเทศมังกรรู้สึกเหมือนได้เอาคืนบ้างแล้ว
【ฮ่า ๆ ๆ คิดไม่ถึงล่ะสิ ผู้เข้าแข่งขันของเราโชคดี เจอหีบสมบัติแล้วด้วย】
【ทำไมฉันรู้สึกว่ามันดีกว่าหีบสมบัติประณีตอีกนะ】
【พูดเล่นหรือไง ก็แค่โชคดีครั้งเดียว พวกแกจะดีใจกันอะไรนักหนา】
【แหวะ คนที่โกรธจนทำอะไรไม่ได้คือพวกแกต่างหาก】
【ฉันจำได้ว่าครั้งก่อนหีบสมบัติประณีตเปิดได้บัตรคืนเงินสองเท่า ไม่รู้ว่าเด็กน้อยจะได้อะไร】
【ยังไงก็ต้องไม่แย่แน่】
สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังห้องถ่ายทอดสด หรือพูดให้ชัดก็คือ จับจ้องไปที่หีบสมบัติใบนั้น
【ยินดีกับผู้เข้าแข่งขันที่โชคดีสุด ๆ และค้นพบหีบสมบัติล้ำค่า!】
เฉียนเฉียนส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก เสียงนั้นดังขึ้นมาอีกแล้ว หนวกหูจังเลย
“อย่าพูดสิ เฉียนเฉียนฟังไม่รู้เรื่องแล้วนะ”
เธอทำปากยื่นอย่างโมโห ก่อนจะลุกขึ้นยืนในที่สุด
ก้มลงมอง ก็เห็นว่ารองเท้ากับกระโปรงเปื้อนโคลนไปหมด
เฉียนเฉียนเบะปาก “น่าเกลียดจัง”
เธอเกลียดเสื้อผ้าสกปรกที่สุดเลย
เฉียนเฉียนจำได้ว่า เวลาพี่ชายเจอกล่อง เขาจะเปิดดูเสมอ ข้างในมีของวิเศษสารพัด
แต่ตอนนี้เธออยากได้เสื้อผ้าสวย ๆ เอาชุดที่เปื้อนนี่ออกไปมากกว่า
“เฉียนเฉียนอยากได้เสื้อผ้า ขอร้องล่ะนะ~”
นี่เป็นวิธีที่เธอใช้ประจำที่บ้าน
ทุกครั้งที่แม่ พ่อ และพี่ชายไม่ให้เธอกินขนม เธอก็จะใช้ไม้นี้
สวีฮุ่ยร้องไห้จนตาแดง พอได้ยินคำพูดคุ้นเคยของลูกสาว น้ำตาก็จวนจะร่วงอีกครั้ง
เฉียนเฉียนเปิดหีบสมบัติอย่างใจจดใจจ่อ แสงสีขาววาบขึ้น
【ยินดีกับผู้เข้าแข่งขันที่ได้รับกระบองช็อตไฟฟ้า 1 ชิ้น, บัตรคะแนนคูณห้า 2 ใบ, บัตรขยายกระเป๋า 1 ใบ, ชุดกีฬาใหม่สะอาด 1 ชุด และค่าชะตาประเทศชาติ 5 แต้ม!】
ก้นหีบมีชุดกีฬาวางอยู่ ด้านบนวางกระบองช็อตไฟฟ้ากับการ์ดสามใบเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ
กล้องในห้องถ่ายทอดสดกวาดผ่าน ทุกคนเห็นชัดเจน
【นั่นมันบัตรขยายกระเป๋า!】
【เป็นบัตรขยายจริง ๆ แต่หนูน้อยจะใช้เป็นไหมนะ】
【ฮือ ๆ หนูน้อยยังไม่มีแม้แต่วุฒิอนุบาล ได้ของมาแล้วก็ไม่รู้จะใช้ยังไงหรอก】
【อย่าเพิ่งหมดกำลังใจสิ ฉันว่าหนูน้อยตัวอวบคนนี้ดูหัวไวออก】
【อ้าว เธอสวมชุดแล้ว】
ถ้าเป็นผู้ใหญ่ คงหยิบการ์ดพวกนั้นก่อน
แต่เฉียนเฉียนเป็นแค่เด็กตัวเล็ก ๆ สิ่งแรกที่เธอเห็นคือเสื้อผ้า
“ว้าว ชุดใหม่!”
“มีแมวน้อยด้วย!”
เฉียนเฉียนชอบแมวสีชมพูที่สุด เธอรีบหยิบชุดออกมา
ชาวประเทศอื่นเห็นแล้วต่างก็พากันอิจฉาจนออกอาการ
【บ้าจริง ถึงกับให้เสื้อผ้าเธอด้วย เสียของชะมัด】
【ชุดของผู้เข้าแข่งขันบ้านฉันขาดไปนานแล้ว ต้องใช้หนังสัตว์ทำเสื้อผ้าเอง ดูเหมือนคนป่าเลย】
【ผู้เข้าแข่งขันของเรายิ่งน่าสงสารกว่า ต้องเปลือยท่อนบน】
【โธ่ หนูน้อยบ้านเราก็แค่โชคดี ไม่พอใจก็เก็บไว้ในใจสิ】
【นั่นสิ ถ้าเก่งจริงก็ออกจากห้องถ่ายทอดสดไป อย่ามาดู】
【ฮึ ห้องถ่ายทอดสดเป็นที่สาธารณะ ทำไมฉันจะดูไม่ได้ ฉันจะดูซะอย่าง】
ผู้คนทั่วดาวสีครามสามารถส่งข้อความแสดงความคิดเห็นในห้องถ่ายทอดสดได้อย่างอิสระ
ยังดีที่คนประเทศมังกรมีจำนวนมาก พอถึงเวลาแบบนี้ก็จะร่วมมือกันปัดข้อความไม่เป็นมิตรให้หายไป
แต่เฉียนเฉียนไม่สนใจข้อความพวกนั้นเลย
เพราะเธออ่านตัวอักษรเหล่านี้ไม่ออก อย่างมากก็จำได้ไม่กี่ตัว
ตัวอักษรมากมายลอยผ่านไปมา มองแล้วเวียนหัว
เธอหยิบชุดออกมา แล้วเสียงน่ารำคาญก็ดังขึ้นในหัวอีกครั้ง
【คุณต้องการเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือไม่?】
เฉียนเฉียนเอียงคอ “เปลี่ยน!”
แน่นอนว่าต้องเปลี่ยน กระโปรงสกปรกแล้ว ต้องเอาไปซักให้สะอาดสิ
เธอเป็นเด็กดีที่รักความสะอาดนะ
วินาทีต่อมา กระโปรงสีชมพูบนตัวเฉียนเฉียนก็เปลี่ยนเป็นชุดกีฬาสีชมพู
หมวกคลุมศีรษะสวมลงเอง บนหมวกมีหูเล็ก ๆ สีชมพูสองข้าง
เดิมทีเฉียนเฉียนก็น่ารักอยู่แล้ว ดวงตากลมโต แก้มป่องกลมมน ผมยาวดำขลับ
พอสวมหมวกคลุมศีรษะเข้าไป ก็ยิ่งเหมือนแมวน้อยสีชมพู
แม้แต่ผมก็ถักเป็นเปียคู่ให้เองโดยอัตโนมัติ
เฉียนเฉียนมองตัวเองในห้องถ่ายทอดสด ประคองแก้มแล้วทำหน้าหลงใหล
“เฉียนเฉียนน่ารักจังเลย~”
บนดาวสีคราม สวีฮุ่ยหัวเราะทั้งน้ำตา
ทุกครั้งที่เฉียนเฉียนใส่ชุดใหม่ เธอก็จะส่องกระจกชมตัวเองด้วยสีหน้าแบบนี้
แม้แต่คนที่ไม่ชอบประเทศมังกร ก็ยังต้องยอมรับว่าเฉียนเฉียนน่ารักจริง ๆ
พอชมตัวเองจนพอใจแล้ว เฉียนเฉียนก็หยิบของที่เหลือออกมาใส่กระเป๋าเล็ก ๆ
การ์ดยังพอว่า แต่กระบองช็อตไฟฟ้าชิ้นใหญ่ไปหน่อย จะใส่ยังไงดีนะ?
【ต้องการเก็บลงในกระเป๋าหรือไม่?】
เฉียนเฉียนเข้าใจขึ้นมาทันที แล้วเคาะหัวเล็ก ๆ ของตัวเองเบา ๆ
“เฉียนเฉียนนี่โง่จัง เฉียนเฉียนมีกระเป๋านี่นา”
เธอเป็นน้องสาวคนดีของพี่ชาย ทุกวันเธอดูห้องถ่ายทอดสดของพี่ชาย เลยจำเรื่องต่าง ๆ ได้ตั้งเยอะ
สวีฮุ่ยเห็นเฉียนเฉียนเก็บของลงกระเป๋า ก็โล่งใจขึ้นมานิดหน่อย
ยังดีที่ตั้งแต่ลูกชายคนโตไปแดนรกร้าง เธอก็เปิดถ่ายทอดสดให้เฉียนเฉียนดูทุกวัน
เฉียนเฉียนถึงไม่ลนลาน และรู้วิธีใช้กระเป๋า
กระเป๋าของเฉียนเฉียนมีแค่ 10 ช่อง พอใส่บัตรขยายกระเป๋าลงไป ก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น
【ต้องการใช้บัตรขยายกระเป๋าหรือไม่?】
เฉียนเฉียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้า
“เฉียนเฉียนจะเก็บไว้ให้พี่ชาย”
เธอไม่เคยลืมเลยว่า เป้าหมายของตัวเองคือการตามหาพี่ชาย
แต่พี่ชายอยู่ที่ไหนกันนะ?
ต้นไม้ที่นี่สูงมาก หญ้าก็สูงมาก แม้แต่ดอกไม้ยังใหญ่เบ้อเริ่ม
เฉียนเฉียนไม่รู้ว่าควรไปตามหาที่ไหน
แถมหน้าจอตรงหน้ายังบังทางอีก น่ารำคาญจัง
“ปิดไป”
เฉียนเฉียนโมโหขึ้นมานิดหน่อย วินาทีถัดมา ห้องถ่ายทอดสดก็ปิดลงจริง ๆ
จากนี้ควรเดินไปทางไหนดีนะ?
เฉียนเฉียนมองท่อนไม้ใหญ่ที่ขวางอยู่ตรงหน้า สุดท้ายก็ตัดสินใจเปลี่ยนทาง
ยังดีที่ต้นไม้ที่ล้มขวางอยู่นี้ไม่ได้สูงมากนัก
เฉียนเฉียนเดินไปหลายสิบก้าว ไม่นานก็อ้อมผ่านไปได้
“ว้าว~”
ตรงหน้าเป็นผืนป่ากว้างสุดลูกหูลูกตา ต้นไม้ทุกต้นสูงใหญ่
ไม่ไกลนักยังมีต้นท้อที่เต็มไปด้วยลูกท้อโต ๆ
เฉียนเฉียนกลืนน้ำลาย ตั้งแต่พี่ชายหายตัวไปเมื่อครึ่งปีก่อน เธอก็แทบไม่มีโอกาสได้กินผลไม้
เฉียนเฉียนลืมทุกอย่างไปชั่วคราว ในสายตาเหลือเพียงลูกท้อ
ภายในโถงใหญ่ของกองบัญชาการชะตาประเทศชาติ จ้าวเจี้ยนฮวาถอนหายใจ
“ที่นี่มีเสบียงอุดมสมบูรณ์ ถ้าคนที่เข้ามาไม่ใช่เฉียนเฉียน แต่เป็นผู้ใหญ่สักคน การผ่านช่วงเริ่มต้นคงไม่มีปัญหาแน่”
ต้องรู้ว่า ก่อนหน้านี้ประเทศมังกรโชคร้ายมาก
ผู้เข้าแข่งขันบางคนถูกส่งไปกลางทะเลทราย บางคนก็ถูกส่งไปยังทุ่งน้ำแข็ง
ทรัพยากรขาดแคลน สภาพแวดล้อมโหดร้าย แทบไม่มีทางทนให้ครบเจ็ดวัน
ส่วนเฉียนเฉียนเป็นผู้เข้าแข่งขันหมายเลข 66 ของประเทศมังกรแล้ว
ถ้าเป็นคนอื่น พวกเขายังพอมั่นใจ
แต่ดันเป็นเฉียนเฉียนวัยสามขวบครึ่ง
เสิ่นจงเลี่ยงกำหมัดแน่น อารมณ์ของเขาควบคุมได้มากกว่าเมื่อครู่แล้ว
เขาทำได้เพียงเฝ้ามอง เพราะทางประเทศมังกรแทบช่วยเหลือผู้เข้าแข่งขันไม่ได้
ค่าชะตาประเทศชาติใช้ซื้อของในร้านค้าได้ แต่ราคาสูงเกินไป
หาได้ไม่ทันใช้ เมื่อวานพวกเขาเพิ่งช่วยผู้เข้าแข่งขันประเทศมังกรคนหนึ่งไว้ ค่าชะตาประเทศชาติจึงเหลือเพียง 3 แต้ม
พอรวม 5 แต้มที่เฉียนเฉียนได้จากการเปิดหีบสมบัติ ตอนนี้ก็มีแค่ 8 แต้ม น้อยนิดจนแทบไม่พอทำอะไร
ในห้องถ่ายทอดสด เฉียนเฉียนวิ่งตรงไปยังต้นท้อ โดยไม่ทันสังเกตว่ามีเงาดำซุ่มอยู่ในพงหญ้าด้านหลัง
เจ้าหน้าที่ทางการที่รับผิดชอบดูแลห้องถ่ายทอดสดหมายเลข 10 สังเกตเห็นความผิดปกติได้อย่างเฉียบไว
“แย่แล้ว ด้านหลังเฉียนเฉียนมีสัตว์อสูร!”