หลิวปังฮุยเป็นคนแรกที่ได้สติ เขาจ้องกิ่งสีขาว ดวงตาเป็นประกายวาววับ
“โอ้สวรรค์!”
เพราะตื่นเต้นเกินไป ระบบภาษาของเขาจึงเปลี่ยนเป็นภาษาถิ่นโดยอัตโนมัติ
เขาไม่กล้าแตะต้นหยกแก้วหลิวหลี ได้แต่ยิ้มกว้างอย่างระมัดระวัง “มีมันแล้ว ผลผลิตของพวกเราก็รับประกันได้!”
เมื่อเทียบกับการล่าสัตว์ ข้อดีของการเพาะปลูกคือมีความแน่นอน ส่วนข้อเสียคือเห็นผลช้า
แต่เมื่อมีสมบัติล้ำค่านี้ ระยะเวลาที่พืชผลในค่ายจะเติบโตก็ลดลงครึ่งหนึ่ง
ใครมองออกก็รู้ว่าผลลัพธ์นี้น่าทึ่งเพียงใด
สวีซูหมานเบิกตากว้าง “สมบัตินี่ได้มาจากไหน?”
เฉียนเฉียนกะพริบตากลมโต ตอบอย่างไม่คิดปิดบัง “เสี่ยวอวี้ให้เฉียนเฉียนมา~”
“เสี่ยวอวี้? ต้นหยกแก้วหลิวหลีหรือ?” พอได้ยินชื่อนี้ สวีซูหมานก็รู้ทันทีว่าเสี่ยวอวี้ที่ว่าไม่ธรรมดาแน่
เฉียนเฉียนพยักหน้า “อื้อ เฉียนเฉียนช่วยเสี่ยวอวี้ มันเลยให้มา~”
สวีซูหมานอดสงสัยไม่ได้ว่าแดนรกร้างที่เธอพบ กับที่เฉียนเฉียนพบ เป็นโลกเดียวกันจริงหรือเปล่า
เธออดยื่นมือไปบีบแก้มเล็ก ๆ ของเฉียนเฉียนไม่ได้
“ถ้าไม่ได้เห็นกับตา ฉันคงไม่กล้าเชื่อจริง ๆ”
ฟ่านเฉินเริ่มชินแล้ว เธอคำนวณระยะเวลาที่พืชผลจะโตอย่างเงียบ ๆ
“ข้าวสาลีใช้เวลาหนึ่งเดือนกว่าจะสุก พอมีมันก็ลดเหลือ 15 วันได้”
เสิ่นเจิงมองเฉียนเฉียนด้วยแววตาลุ่มลึก
หากสังเกตให้ดี ยังเห็นความภาคภูมิใจเต็มเปี่ยมในดวงตาคู่นั้น
“ก่อนฤดูหนาวจะมาถึง พยายามกักตุนอาหารไว้ให้มากที่สุด”
“รับทราบ!”
ในห้องถ่ายทอดสด ชาวประเทศมังกรต่างตะลึงจนพูดไม่ออก
【โห ไม่นึกเลยว่ากิ่งไม้ที่เสี่ยวอวี้ให้มาจะสุดยอดขนาดนี้】
【มิน่าล่ะ สวนผลไม้ถึงได้ใหญ่ แถมมีผลไม้ทุกชนิด ที่แท้เป็นผลงานของเสี่ยวอวี้นี่เอง】