บทที่ 17 ลิงลักพาตัวเด็ก
เฉียนเฉียนเพิ่งพูดจบ ก็ได้ยินเสียง “ตุบ” ของบางอย่างตกลงมา พอดีตกอยู่ข้างเท้าเธอ
“เจี๊ยก ๆ~”
เสียงร้องของลิง!
เฉียนเฉียนรีบกอดฮวาฮวาแล้วหลบไปหลังต้นไม้ใหญ่
“เจ้าลิงเจอเฉียนเฉียนแล้วหรือเปล่า?”
เธอเคยได้ยินคุณป้าในหมู่บ้านเล่าว่า ตอนขึ้นไปเที่ยวเขาเอ๋อเหมย ลิงแย่งกระเป๋าไป พวกมันเป็นลิงนิสัยไม่ดี!
หรือว่าเธอจะเจอลิงนิสัยไม่ดีเข้าแล้ว?
เฉียนเฉียนรูดซิปออก เอาฮวาฮวาใส่ไว้ในอ้อมอก แล้วรูดซิปปิดอีกครั้ง
“ฮวาฮวา อยู่ข้างในดี ๆ นะ”
หัวเล็ก ๆ ของฮวาฮวาโผล่พ้นซิปขึ้นมา มันร้อง “เหมียว” ทีหนึ่งเป็นเชิงว่ารู้แล้ว
เฉียนเฉียนสวมฮู้ด ก้มตัวแล้วค่อย ๆ ชะโงกหน้าออกไป
ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดถูกถ่ายทอดสดบันทึกไว้
【แย่แล้ว ลิงพวกนี้เป็นอสูรกลายพันธุ์ ดูท่าไม่ค่อยดีเลย】
【อันตรายเกินไปแล้ว ถ้าเฉียนเฉียนเดินต่อไปอีก ต้องถูกโจมตีแน่】
【ทางการรีบบอกเฉียนเฉียนที อย่าให้เข้าไปต่อ】
【เฉียนเฉียนก็เหมือนกัน ทำไมถึงดื้อขนาดนี้ บอกแล้วให้อยู่ในถ้ำ อย่าออกมา】
【โธ่เอ๊ย เลิกเถียงกันได้แล้ว เฉียนเฉียนก็แค่อยากหาอาหารเพิ่ม เป็นความหวังดีนะ】
【นั่นสิ เด็กสามขวบยังมีความรับผิดชอบขนาดนี้เลย ทุกคนอย่าเถียงกัน ตั้งใจดูเถอะ】
ในห้องบัญชาการของประเทศมังกร ดวงตาคู่หนึ่งของเถาหรานจับจ้องไปยังห้องถ่ายทอดสดไม่วางตา
“บันทึกภาพถ่ายทอดสดเมื่อกี้ไว้แล้วหรือยัง? ย้อนกลับไปดูหน่อยว่าอสูรกลายพันธุ์ชนิดไหนเป็นคนขว้างของ”
ในแดนรกร้าง อสูรกลายพันธุ์แต่ละชนิดมีนิสัยต่างกันมาก
บางชนิดดุร้ายมาก พอเห็นผู้เข้าแข่งขันก็จะจู่โจมทันที