【นี่มันเกมเหรอ? มียานพาหนะด้วย】
【แต่เฉียนเฉียนไม่รู้จักยานพาหนะเหรอ?】
【ก็ปกตินะ เด็กน้อยเพิ่งสามขวบ ถ้าพูดถึงรถเมล์หรือรถยนต์ เธอก็คงเข้าใจ แต่คำว่ายานพาหนะมันลึกซึ้งเกินไปสำหรับเธอ】
【ถูมือรอด้วยความตื่นเต้น ไม่รู้ว่าคราวนี้จะสุ่มได้อะไร】
【ถ้าเป็นรถออฟโรดก็ดีสิ】
【คิดอะไรอยู่ เฉียนเฉียนขับรถออฟโรดไม่เป็นสักหน่อย】
【ขอแค่อย่าเป็นรถขาไถก็พอ ในป่าไม่มีประโยชน์】
【ของที่ระบบผลิตต้องเป็นของชั้นดี ฉันยังเชื่อใจระบบชะตาประเทศชาติอยู่】
ระหว่างที่ทุกคนกำลังถกเถียงกัน เฉียนเฉียนก็แกะกล่องสุ่มเรียบร้อยแล้ว
【ยินดีด้วย ผู้เล่นได้รับจักรยานเสือภูเขา 1 คัน】
จักรยานคันหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าเฉียนเฉียนจากความว่างเปล่า หน้าตาแทบไม่ต่างจากจักรยานเสือภูเขาในโลกความจริง
ต่างกันอยู่ข้อเดียว คือมันใหญ่กว่าเดิมนิดหน่อย
แต่กลับพอดีกับส่วนสูงของเฉียนเฉียนในตอนนี้
“ว้าว รถ ๆ!”
เฉียนเฉียนชอบรถที่สุด ที่บ้านยังมีรถของเล่นอีกหลายคัน ก่อนหน้านี้พ่อยังบอกว่าจะสอนเธอขี่จักรยานด้วย
แต่หลังจากนั้นพ่อก็ผิดคำพูด ไม่ยอมกลับบ้านสักที
พอนึกถึงเรื่องนี้ เฉียนเฉียนก็ยังโกรธอยู่บ้าง
เฉียนเฉียนเดินวนรอบจักรยานหนึ่งรอบ แล้วก็วนอีกหนึ่งรอบ
ทุกคนต่างสงสัย
【เด็กน้อยเป็นอะไรไป ทำไมไม่ลองดูล่ะ?】
【กุมขมับ พวกคุณลืมกันหรือเปล่าว่าเด็กน้อยเพิ่งสามขวบ ดูเหมือนคนที่ขี่จักรยานเป็นหรือไง?】
【จริงด้วย】
ทุกคนเข้าใจแล้ว
เป็นอย่างที่คิด เฉียนเฉียนขึ้นไปลองแล้ว แต่ขี่ไม่เป็นเลย
ของดีขนาดนี้กลับตกไปอยู่ในมือเด็กที่ขี่จักรยานไม่เป็น ทุกคนร้อนใจจนแทบเกาหัวแกรก ๆ
แต่เฉียนเฉียนไม่รีบร้อน เธอแค่หัวเราะ “ฮิ ๆ” สองครั้ง แล้วเข็นจักรยานคันเล็กไปไว้ข้าง ๆ