【กลัวอะไรก็ได้อย่างนั้นจริง ๆ ก่อนหน้านี้ใครพูดนะว่าพี่สาวตัวน้อยขาดเป้สะพายหลัง】
【ฉันก็กลัว ฉันก็อยากได้】
【นี่มุกอะไรเนี่ย ทำไมฉันอ่านไม่เข้าใจ】
【ขอแจ้งความ ระบบลำเอียงให้พี่สาวตัวน้อยชัด ๆ เลย รองเท้าที่ให้มายังเป็นลายคุโรมิอีก】
【พูดก็พูดเถอะ สวยใช้ได้เลย】
【แม้แต่กล่องข้าวยังเป็นสีชมพู จะพูดอะไรได้อีก ระบบเอ็นดูเฉียนเฉียนเบบี๋เกินไปแล้ว】
【ต้องสีชมพูสิ เฉียนเฉียนเบบี๋ชอบสีชมพูที่สุดเห็น ๆ】
เฉียนเฉียนยกสองมือขึ้นประคองแก้ม ดวงตาทั้งคู่เป็นประกายวาววับ
“ว้าว รองเท้าสีชมพู!”
“กระเป๋าก็สีชมพูด้วย”
“กล่องข้าวก็สีชมพู!”
ไม่เพียงเท่านั้น พอเปิดกล่องข้าว ข้างในยังมีส้อม ช้อน และตะเกียบ ซึ่งล้วนเป็นสีชมพูทั้งนั้น
คนที่มีประสบการณ์ต่างดูออกว่า ชุดช้อนส้อมนี้ไม่ใช่แบบที่ผู้ใหญ่ใช้ แต่เป็นของสำหรับเด็กโดยเฉพาะ
เถาหรานจุ๊ปากสองที ตอนนี้เธอไม่เข้าใจเลยว่าระบบชะตาประเทศชาติกำลังเล่นบ้าอะไรอยู่
“จับเด็กสามขวบมา แล้วยังบอกว่าทุกอย่างเป็นไปตามกฎ”
“ตอนนี้กลับให้ของดีตั้งเยอะแยะ เห็นชัด ๆ ว่ากำลังชดเชยให้”
“สรุปแล้วระบบทำพลาดหรือไม่ได้พลาดกันแน่?”
สมาชิกทีมที่อยู่ข้าง ๆ กลับดูสงบนิ่งมาก เขาคงชินกับโชคดีของเฉียนเฉียนแล้ว
ก็เหมือนเปิดหีบสมบัตินั่นแหละ
ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นอย่างมากก็เปิดได้สองชิ้น
แต่เฉียนเฉียนไม่เหมือนกัน แทบทุกครั้งที่เปิดหีบธรรมดาก็ได้ของสามชิ้น กลัวอะไรก็ได้อย่างนั้น อยากได้อะไรก็ได้อย่างนั้น
คนอื่นเห็นแล้วก็พูดได้แค่คำเดียวว่า “โชคดี”