เฉียนเฉียนดีใจจนแทบจะพุ่งเข้าไปหา
สวีฮุ่ยที่จ้องดูไลฟ์สดอยู่ตลอดอดร้อง “อ๊ะ” ออกมาไม่ได้
พอเห็นเฉียนเฉียนหยุดกึก ไม่ได้แตะมันเทศ เธอถึงค่อยโล่งอก
“ดีนะที่เฉียนเฉียนจำที่แม่บอกได้”
ในห้องไลฟ์ เฉียนเฉียนหยุดยืนตรงหน้ามันเทศ “แม่บอกว่าเฉียนเฉียนห้ามจับมันเทศ เดี๋ยวจะคัน”
เมื่อก่อนตอนกินมันเทศ แม่จะต้มและปอกเปลือกให้เสร็จแล้วค่อยเอามาให้เฉียนเฉียน
“แล้วอันนี้กินได้ไหม?” เสี่ยวจินชี้ไปที่มันเทศ
มันเคยเห็นอสูรกลายพันธุ์หิวจัดจนขุดมันเทศขึ้นมากิน
ทั้งตัวแดงไปหมด เกาจนถลอกก็ยังไม่หายคัน แถมยังท้องเสียและอาเจียนอีกด้วย
ตั้งแต่นั้นมา เสี่ยวจินก็เตือนพวกเดียวกันว่าอย่าแตะมันเทศเด็ดขาด
“กินได้สิ อร่อยมากด้วย”
เฉียนเฉียนชี้มันเทศ พลางตบอกยืนยัน “แค่ต้มให้สุกก็กินได้แล้ว แต่กินดิบไม่ได้นะ”
พอคิดถึงตอนเฉียนเฉียนใช้ไฟเผาก้อนเหล็กประหลาด แล้วใส่เนื้อเข้าไปต้มจนสุกกิน
เสี่ยวจินก็พยักหน้าอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง “งั้นฉันช่วยขุดให้ เธออยู่ห่าง ๆ นะ”
เสี่ยวจินจับมันเทศแล้วไม่เป็นอะไรเลย อาการแดงบวมคันนิดหน่อยไม่ระคายมันสักนิด
“ฉันช่วยด้วย!”
อสูรพลิกดินก็รู้จักมันเทศ แต่ไม่เคยกินและไม่กล้ากิน
เพราะตอนมันยังเด็ก แม่เคยบอกว่าของสิ่งนี้กินไม่ได้
ไม่คิดเลยว่าเฉียนเฉียนจะรู้วิธีกินด้วย
อสูรพลิกดินยิ่งนับถือเฉียนเฉียนเข้าไปใหญ่
เมื่อมีเสี่ยวจินกับอสูรพลิกดินช่วย เฉียนเฉียนกับฮวาฮวาก็แค่ยืนรออยู่ข้าง ๆ
พวกมันกองมันเทศรวมกันไว้ แล้วเฉียนเฉียนก็เก็บใส่กระเป๋าเป้ได้เลย
ภาพคนกับอสูรกลายพันธุ์อยู่ร่วมกันอย่างสงบ เป็นเรื่องที่ชาวประเทศมังกรเห็นแล้วแทบไม่อยากเชื่อ