ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง มันเทศกองโตขนาดนี้ก็ถูกพลิกขึ้นมาหมดแล้ว
ประสิทธิภาพแบบนี้ ไม่รู้ว่าเร็วกว่าที่เฉียนเฉียนทำได้กี่เท่า
ที่สำคัญคือ เฉียนเฉียนไม่ต้องออกแรงเลยสักนิด
เธออุ้มฮวาฮวาขึ้นมาหมุนตัวอย่างดีใจ «เย้!»
คนหนึ่งกับแมวหนึ่งตัวเหมือนนกน้อยแสนร่าเริงสองตัว บรรยากาศเบิกบานยังพลอยแพร่ไปถึงอสูรพลิกดินที่อยู่ข้าง ๆ ด้วย
มันส่งเสียง «ฮึ่ม ๆ» อย่างดีใจสองครั้ง
เฉียนเฉียนเห็นดังนั้นก็ไม่สนใจเขี้ยวบนใบหน้าของมัน โผเข้าไปกอดอย่างมีความสุข
«ขอบคุณนะ อสูรพลิกดิน»
อสูรพลิกดินเพิ่งเคยถูกกอดแบบนี้เป็นครั้งแรก สัตว์ตัวอื่น ๆ พอเห็นมันก็วิ่งหนีไปไกล ไม่กล้าเข้าใกล้เลยสักนิด
ตอนแรก อสูรพลิกดินยังอยากหาเพื่อนตัวอื่นมาเล่นด้วยกัน
แต่ไม่นานมันก็พบว่าตัวเองไม่มีเพื่อนเลย
เพราะมันหน้าตาน่าเกลียดเกินไป สัตว์ตัวอื่นจึงไม่ชอบมัน
«ฮึ่ม ๆ~ (ไม่ต้องขอบคุณหรอก)»
เฉียนเฉียนทำตามที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้า แบ่งมันเทศที่ขุดขึ้นมาได้คนละครึ่ง
มันเทศอีกครึ่งที่เหลือ ส่วนใหญ่ลงไปอยู่ในท้องของอสูรพลิกดิน
ส่วนที่เหลืออยู่อีกนิดหน่อย มันก็กองเป็นภูเขาเล็ก ๆ รอไว้กินมื้อถัดไป
เฉียนเฉียนเบิกตากว้าง มองมัน «กินเก่งจังเลย»
มันเทศตั้งเยอะ มันกินหมดในพริบตา
แต่แปลกจัง ทำไมท้องมันไม่ป่องเลยล่ะ?
เฉียนเฉียนอดตบพุงน้อย ๆ ของตัวเองไม่ได้ ทำไมเธอถึงไม่เหมือนอสูรพลิกดินบ้างนะ
จะได้แอบกินของแล้วแม่ไม่รู้ไง~
อสูรพลิกดินเขินอายจนใช้เท้าคุ้ยดิน «อากาศกำลังจะหนาวแล้ว ฉันต้องกินให้เยอะ ๆ จะได้หลบซ่อนตัว»
เฉียนเฉียนได้ยินดังนั้นก็หูตั้งขึ้น
«หมายความว่าฤดูหนาวกำลังจะมาถึงเหรอ?»