【เห็ดเหรอ? อย่าบอกนะว่ามีพิษ】
【โห เห็ดเฮเซลผืนใหญ่ขนาดนี้ รวยแล้ว รวยแล้ว】
【บ้าจริง ปีนี้ฉันยังไม่ได้เก็บเห็ดเฮเซลเลย คิดถึงไก่ตุ๋นเห็ดจัง】
【อย่าพูดเลย น้ำลายไหลจนแห้งหมดแล้ว】
【พูดมั่วไปได้ นี่เห็ดเฮเซลเลยนะ แพงมาก ฉันเคยซื้อมา 2 ชั่ง เอาไปตุ๋นกับไก่ตัวเล็ก หอมสุด ๆ】
【อยากเหมาสัมปทานเห็ดเฮเซลผืนนี้จัง】
พวกตะกละทั้งสาวน้อยหนุ่มน้อยในห้องไลฟ์แทบจะอดใจไม่ไหวกันแล้ว
เฉียนเฉียนมองเห็ดเต็มผืนตรงหน้า ก็เริ่มคันไม้คันมือขึ้นมาเหมือนกัน
แต่พี่ชายเคยบอกไว้ว่า “เห็ดในป่าห้ามเก็บ กินเข้าไปแล้วจะได้นอนแผ่”
เฉียนเฉียนไม่อยากนอนแผ่สักหน่อย ถ้านอนแผ่แล้วก็อดกินไอศกรีมกับเค้กชิ้นเล็ก ๆ น่ะสิ
แต่มีตั้งเยอะขนาดนี้ ถ้าไม่เก็บก็เสียดายแย่
เฉียนเฉียนคิดอะไรขึ้นมาได้ “ถามพี่ชายดีกว่า พี่ต้องรู้แน่ ๆ”
พูดจบ เธอก็วิดีโอคอลหาเสิ่นเจิง
ไม่กี่วินาทีต่อมา สายก็เชื่อมต่อ
เฉียนเฉียนขยับเข้าไปใกล้กล้อง จนเสิ่นเจิงเห็นแค่กระหม่อมกับคิ้วของน้องสาว
เขาถอนใจอย่างจนปัญญา “เฉียนเฉียน ถอยห่างจากกล้องหน่อย”
เฉียนเฉียนถอยหลังไปหนึ่งก้าว เผยให้เห็นดวงตากับจมูก ส่วนปากกับคางก็ยังมองไม่เห็นอยู่ดี
“พี่ชาย เฉียนเฉียนเจอเห็ดผืนใหญ่มาก เสี่ยวจินบอกว่ากินได้ด้วย”
พูดแล้วเธอก็ย่อตัวลง จนกล้องเหมือนจะจับภาพไม่ถึง
เฉียนเฉียนหัวไวมาก เลยตัดสินใจนอนคว่ำลงกับพื้นเสียเลย
“พี่ชายดูสิ สีเหลือง ไม่ใช่สีแดงนะ~”
เดิมทีเสิ่นเจิงตั้งใจจะบอกเฉียนเฉียนว่า ไม่ว่าจะเป็นเห็ดชนิดไหนก็ห้ามเก็บ
เธอแยกไม่ออก เพื่อกันไม่ให้หยิบไปกินมั่ว ๆ เขาเลยคิดจะห้ามทั้งหมดไปเลย