กลางอากาศที่ว่างเปล่าอยู่แต่เดิม จู่ ๆ ก็มีก้อนสีขาวโผล่ขึ้นมา
พูดให้ถูกคือ มีสุนัขจิ้งจอกขาวตัวหนึ่งนอนอยู่บนหลังคา
ขนทั่วตัวเป็นสีขาวนวล มีเพียงปลายหางที่เปื้อนสีเทาเล็กน้อย
ตัวเล็กกว่าสุนัขจิ้งจอกแดงทั่วไปเสียอีก ใบหน้ากลมมน จมูกสั้น หูกลม
ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนชุ่มน้ำจ้องเฉียนเฉียน ในแววตาเต็มไปด้วยความน้อยใจ
ลูกดอกหน้าไม้ที่เฉียนเฉียนยิงออกไปโดยไม่ตั้งใจ อีกสองดอกพลาดเป้า ส่วนอีกดอกหนึ่งยิงถูกตัวสุนัขจิ้งจอก
“อ๊าง~”
มันส่งเสียงร้องแผ่วเบา ฟังคล้ายเสียงทารกร้องไห้
เสิ่นเจิงพลิกตัวขึ้นไปบนหลังคาโดยไม่ลังเล แล้วดึงเฉียนเฉียนไปไว้ข้างหลัง ใช้ปากกระบอกปืนเล็งไปยังสุนัขจิ้งจอก
เขาสัมผัสได้ว่า สายตาที่แอบจับจ้องมาทางนี้ต้องมาจากสุนัขจิ้งจอกขาวตัวนี้แน่
【ให้ตายเถอะ ตกใจหมดเลย จิ้งจอกตัวนี้ล่องหนได้ด้วย】
【เฉียนเฉียนรู้ได้ยังไง สุดยอดเลย ยิงโดนพอดี】
【เดาว่าคงยิงมั่ว ๆ】
【พูดเหลวไหลน่า เฉียนเฉียนอาจมีพลังพิเศษก็ได้】
【จิ้งจอกตัวเล็กขนาดนี้ ทำไมยอดฝีมือเสิ่นเจิงถึงระวังตัวขนาดนั้น】
ในห้องถ่ายทอดสด เสิ่นเจิงปกป้องน้องสาวไว้ด้านหลังอย่างแน่นหนา
ฮวาฮวาที่อยู่ข้าง ๆ แยกเขี้ยวขู่สุนัขจิ้งจอกขาว เตือนมันว่าอย่าเข้ามาใกล้
“อิ๋งอิ๋ง~”
สุนัขจิ้งจอกขาวส่งเสียงร้องแผ่วเบาอีกครั้ง ในเสียงนั้นไม่มีเจตนาร้าย
เฉียนเฉียนฟังออกว่ามันพูดอะไร จึงอยากชะโงกหน้าไปดู แต่พี่ชายใช้มือกดเธอกลับไป
“อย่าออกมา นี่คืออสูรกลายพันธุ์ขั้นสอง”
เฉียนเฉียนยื่นนิ้วไปจิ้มเอวพี่ชายเบา ๆ
“แต่มันบอกว่าอย่าฆ่ามัน มันกลัว”
เสิ่นเจิงเอียงตัวเล็กน้อย สายตายังคงจับจ้องสุนัขจิ้งจอกขาว
“ทำไมถึงลอบโจมตีเฉียนเฉียน?”
สุนัขจิ้งจอกขาวหมอบอยู่บนพื้น ร้องไห้ “อิ๋งอิ๋งอิ๋ง”