เสิ่นเจิงซ่อนตัวอยู่หลังสิ่งกีดขวาง ปากกระบอกปืนเล็งไปยังราชาหมาป่าสองหัว นิ้วแตะไกปืน รอโอกาสอย่างเงียบงัน
ฟ่านเฉินเฝ้าอยู่ข้างกระท่อมไม้ เกร็งไปทั้งตัว ไม่กล้าทำเสียงแม้แต่น้อย
กลัวจะไปรบกวนยอดฝีมือเข้า
เฉียนเฉียนอุ้มฮวาฮวาอยู่ ดวงตาเปล่า ๆ มองเห็นราชาหมาป่าที่อยู่ไกลออกไปแล้ว
มันมีขนาดราวสองเท่าของหมาป่าสีเทาทั่วไป ขนแผงคอตั้งแต่สันหลังไปถึงข้างคอหยาบหนาและแข็งกระด้าง
หัวสองหัวที่งอกขึ้นมาคู่กันตรงช่วงไหล่และคอนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
หัวด้านซ้ายใหญ่กว่า เขี้ยวหมาป่าออกเหลือง มุมปากยังมีเลือดที่ไม่แห้ง
หัวด้านขวาเล็กกว่าเล็กน้อย แต่ดวงตากลับเป็นสีแดงเลือดน่าสะพรึงกลัว
【บ้าเอ๊ย หมาป่าตัวนี้น่ากลัวชะมัด】
【โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น มันมีพลังพิเศษอะไรหรือเปล่า】
【ทำไมยังไม่ยิงอีก น่าจะเข้าระยะยิงแล้วนะ】
【นัดแรกสำคัญมาก ต้องยิงให้โดน ไม่อย่างนั้นถ้าทำให้ราชาหมาป่าตื่นตัว หลังจากนี้จะยิงให้โดนยากกว่าเดิม】
【วางใจเถอะ ฝีมือปืนของเสิ่นยอดฝีมือเก่งมาก ยิงโดนแน่นอน】
【ประเด็นคือจะยิงหัวซ้ายหรือขวา มันมีตั้งสองหัวนี่นา】
ดวงตาทั้งสี่ของราชาหมาป่าสองหัวจับจ้องไปยังกระท่อมไม้
เฉียนเฉียนนั่งอยู่บนหลังคา อุ้มฮวาฮวาไว้ แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบขึ้นมา
“ฮวาฮวา หนาวไหม?”
เสิ่นเจิงจ้องราชาหมาป่า ไม่กะพริบตาแม้แต่น้อย ราวกับอากาศรอบตัวหยุดนิ่งไปด้วย
ทันทีที่ขาทั้งสี่ของราชาหมาป่าลอยพ้นพื้น เขาก็ตัดสินใจกดไกปืน
“ปัง!”
ตอนที่ราชาหมาป่ารู้สึกถึงภัยคุกคาม ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว
“อ๊าว—”
แรงกระแทกจากกระสุนหยุดฝีเท้าของราชาหมาป่าอย่างรุนแรง มันชะงักค้างอยู่กับที่