เมื่อได้ยินว่าแม่สามียอมรับการรักษา หญิงวัยกลางคนก็ร้องเรียกอย่างอ่อนแรงว่า “แม่” ความกังวลในใจก็ยิ่งทวีขึ้น เรื่องนี้เธอไม่กล้าตัดสินใจเองหรอก
หากรักษาแล้วเกิดเรื่องร้ายขึ้นมา เธอจะอธิบายกับสามีอย่างไร จะอธิบายกับผู้ใหญ่เบื้องบนอย่างไร?
แต่คุณยายเป็นคนมีความคิดเป็นของตัวเอง ท่านบอกว่าจะรักษาที่บ้าน ก็ต้องรักษาที่บ้าน หญิงวัยกลางคนทำอะไรท่านไม่ได้เลย
แน่นอนว่าคุณยายรู้สภาพร่างกายของตัวเองดี สวีหลินแค่จับชีพจรก็พูดอาการได้ถูกต้องทุกข้อ
เห็นฝีมือแค่นี้แล้ว หากจะบอกว่าไม่มีความสามารถจริง คุณยายก็ไม่เชื่อหรอก
สวีหลินเข้าไปในห้องที่คุณยายพักอยู่ ภายในห้องสะอาดเรียบร้อย มองแวบเดียวก็รู้ว่าเจ้าของห้องเป็นคนรักความสะอาด
จัดท่าคุณยายให้นอนเรียบร้อยแล้ว สวีหลินก็เชิญคนอื่นออกไปทั้งหมด
เธอร่ายสัญลักษณ์ทำความสะอาดก่อนหนึ่งใบ กำจัดฝุ่นและเชื้อโรคในห้องจนหมด แล้วจึงพูดกับคุณยายว่า
“ครั้งนี้ฉันจะเอาเศษโลหะทั้งหมดในตัวคุณออกมา แล้วจะรักษาบาดแผลเก่าของคุณให้เรียบร้อยด้วย
หลังแผลหายแล้ว กินยาปรับสภาพร่างกายต่ออีกสามเดือนก็พอค่ะ”
“เอาออกทั้งหมดเลยหรือ?” คุณยายตกใจ “ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากเอาเศษโลหะในตัวออกนะ
แต่เพราะปัญหาหลายอย่างจึงเอาออกไม่ได้ คุณแน่ใจหรือว่าเอาออกได้หมดจริง ๆ?”
“หลังจากฉันรักษาให้คุณแล้ว คุณไปตรวจที่โรงพยาบาลได้เลย ถ้ายังเหลือเศษโลหะอยู่แม้แต่ชิ้นเดียว ก็ถือว่าฝีมือการแพทย์ของฉันยังไม่ถึงขั้นค่ะ”
สวีหลินยิ้มพลางหยอก “ถึงตอนนั้นคุณก็ทำป้ายหมอเถื่อนให้ฉันสักแผ่นแล้วกันค่ะ”
“ฮ่า ๆ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก” คุณยายหัวเราะ ความตึงเครียดในใจก็คลายลงทันที