ซุนไหว่เซิงถูมือ สีหน้ากระอักกระอ่วน ก่อนเอ่ยขอเสียงเบา
“หนู เห็นแก่ตาแก่ที่เป็นห่วงหลานคนนี้หน่อยเถอะ พวกยาห้ามเลือด ยารักษาบาดแผล ยาแก้อักเสบอะไรพวกนั้น
ขายให้ตาบ้างสักหน่อย ตารับรองว่าจะไม่ทำให้หนูผิดหวังแน่นอน”
ซุนไหว่เซิงทำท่านับเงิน ในฐานะแพทย์ชื่อดัง เขาไม่เคยขาดเงินอยู่แล้ว
สวีหลินเลิกคิ้ว มองแล้วคิดว่าขายยาให้ท่านซุนสักหน่อยก็ไม่เสียหาย
“ท่านซุน ถ้าอยากซื้อยาจากฉันก็ได้ แต่ท่านต้องช่วยหาสมุนไพรให้ฉันหน่อย แล้วก็ช่วยหาเมล็ดพันธุ์มาให้ด้วย ฉันจะเอาไปปลูกเองบนเขา”
สวีหลินฉวยโอกาสยื่นเงื่อนไข ยาในมือเธอล้วนเป็นของสะสม ใช้ไปเท่าไรก็ลดลงเท่านั้น ต่อให้หวังพึ่งการปลูกในสเปซ ก็ต้องหาเมล็ดพันธุ์มาให้ได้ก่อน
ไม่ใช่ว่าสมุนไพรทุกชนิดจะมีเมล็ดพันธุ์อยู่ในสเปซ
ซุนไหว่เซิงครุ่นคิดเพียงครู่เดียวก็ตกลง “ไม่มีปัญหา หนูต้องการสมุนไพรอะไรเขียนรายการให้ตา ตาจะหาทางรวบรวมมาให้
แต่หนูก็รู้ว่าตอนนี้ทั่วประเทศขาดแคลนยา ตารับรองไม่ได้ว่าจะหายาทุกชนิดมาได้”
เมื่อเห็นสวีหลินพยักหน้ายอมรับ ซุนไหว่เซิงจึงพูดต่อ “ส่วนเมล็ดพันธุ์สมุนไพร หนูก็เขียนรายการมาได้เหมือนกัน
ตาจะลองหาคนช่วยดู น่าจะหาได้มาบ้าง”
“เรื่องเมล็ดพันธุ์ฉันไม่เขียนรายการแล้ว ท่านหาได้เท่าไรก็เอาเท่านั้น ต่อให้เป็นชนิดที่ไม่เหมาะกับการปลูกทางเหนือ
ถ้าท่านมีเส้นสายก็ช่วยหาให้ฉันมาบ้าง”
คำพูดของสวีหลินทำให้ซุนไหว่เซิงมีสีหน้าฉงน “หนูบอกเองว่าไม่เหมาะกับการปลูกทางเหนือ แล้วจะเอามาทำอะไรล่ะ?”