เมื่อสวีหลินวางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว ก็เหลือแค่รอชายร่างกำยำคนนั้นกลับมา ขอเพียงขนของออกไปให้หมดก่อนถึงเวลาเปลี่ยนเวร ก็คงไม่เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น
ส่วนหลังฟ้ามืดจะมีใครมาลอบโจมตีคลังสเปซหรือไม่นั้น ก็ไม่เกี่ยวกับสวีหลินแล้ว
เมื่อคิดแผนไว้เรียบร้อย สวีหลินจึงเริ่มสำรวจคลังสเปซ
คลังของโรงงานผลิตของเล่นมีพื้นที่หลายร้อยตารางเมตร บนพื้นสกปรกมีลังใบใหญ่ใบน้อยกองอยู่หลายร้อยใบ
แม้ไม่รู้ว่าข้างในลังมีอะไร แค่ลังหลายร้อยใบนี้ก็น่าตื่นเต้นพอแล้ว
เอาไปผ่าเป็นฟืนก่อไฟก็เผาได้หลายวัน
สวีหลินไม่ต้องรอนาน ชายร่างกำยำก็ผิวปากกลับมา พอเข้ามาก็ถูกเร่งทันที
“ไล่ซาน รีบมาสับไพ่ได้แล้ว แกนี่แพ้ไม่เป็นจริง ๆ แพ้ทีไรก็ไม่ไปฉี่ก็ไปอึ คราวนี้คงไม่มีเหตุผลให้หนีแล้วสินะ”
“นั่นสิ ไล่ซาน แกนี่เล่นไม่เป็นจริง ๆ เพื่อนอย่างฉันเสียไปตั้งหลายร้อยหยวนเมื่อสองวันก่อน ยังไม่เห็นทำตัวน่าสมเพชแบบแกเลย”
“พอเถอะ สองวันก่อนใครกันที่นั่งเบ่งอยู่ในส้วมจนขี้ไม่ออก”
คำโต้กลับของไล่ซานเรียกเสียงหัวเราะครืนขึ้นมา ไม่นานเสียงหยิบไพ่ก็ดังขึ้นในคลังสเปซ
สวีหลินเห็นทั้งสี่คนพูดคุยหัวเราะกันอย่างอารมณ์ดี บรรยากาศผ่อนคลาย ไม่มีความระแวดระวังเลยสักนิด จึงรู้ว่านี่เป็นโอกาสเหมาะที่จะลงมือ
เธอแอบหยิบยาสลบออกมาโปรย ไม่นานทั้งสี่คนก็ฟุบลงไปทีละคน สวีหลินยังไม่วางใจ จึงใช้เข็มเงินจิ้มซ้ำให้คนละเข็ม
เมื่อใช้เข็มทำให้ทุกคนหมดสติและแน่ใจว่าจะไม่ฟื้นขึ้นมาแล้ว สวีหลินจึงล้วงเงินก้อนเล็กก้อนน้อยจากตัวพวกเขา
ของใครของมันอะไรกัน ตอนนี้ทั้งหมดเป็นของเธอแล้ว