สวีหลินลอบเข้าไปในลานบ้านอย่างเงียบเชียบ กวาดตามองไปรอบด้านแล้วอดชมในใจไม่ได้ว่า พี่เสือนี่เลือกที่เก่งจริง ๆ
ลานบ้านแห่งนี้ไม่ใหญ่โตนัก เป็นเพียงลานบ้านชั้นเดียว แต่ทำเลดีมาก จะหนีไปทางไหนก็สะดวก
ยิ่งไปกว่านั้น ตรอกซอกซอยในเมล็ดวิญญาณยังซับซ้อนชวนให้หลงทาง คนทั่วไปที่เดินวกวนอยู่ในตรอกง่าย ๆ ก็อาจคลาดจากเป้าหมายได้
ช่างเหมาะกับคนประเภทเสี่ยงสูงอย่างพี่เสือจริง ๆ
พี่เสือบาดเจ็บหนัก นอนอยู่บนเตียงพร้อมร้องครวญครางไม่หยุด ปากก็ด่าพึมพำไม่ขาด
ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังด่าใคร
ชายหน้าแหลมแก้มกระดูกวางหมอมืดลง แล้วอดถามไม่ได้ว่า “พี่เสือ ด่าใครอยู่เหรอครับ”
“ฉันด่าตัวเองน่ะ ฉันนี่มันโง่บัดซบจริง ๆ” พี่เสือตอบอย่างเดือดดาล ใบหน้ามีทั้งความเสียใจและความสับสน
จู่ ๆ พี่เสือที่บาดเจ็บสาหัสก็ได้สติขึ้นมา หลุดพ้นจากอิทธิพลของยันต์ สติปัญญากลับคืนมา
เขารู้สึกว่าของมีค่าและสินค้าของตัวเองหายไปอย่างน่าสงสัย แม้ไม่แน่ใจว่าใครเป็นคนทำ แต่คงไม่ใช่พวกที่นัดซื้อขายกับเขา
พอนึกถึงการปะทะเมื่อคืน พี่เสือก็ยังรู้สึกเสียดายอยู่
อาวุธของพวกนั้นร้ายกาจเกินไป เขารอดมาได้ก็เพราะเป็นเจ้าถิ่นและคุ้นเคยกับพื้นที่เป็นอย่างดี
ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ อยู่นานกว่าจะสลัดคนที่ตามมาได้
“พี่เสือ พวกนั้นเป็นใครกันครับ แล้วจะตามมาอีกไหม”
ชายหน้าแหลมแก้มกระดูกถามอย่างระมัดระวังโดยไม่หลบหมอมืด พี่เสือเองก็ไม่ได้คิดจะปิดบัง จึงตอบตรง ๆ ว่า
“พวกนั้นมาจากไห่เฉิง ได้ยินว่ามีความเกี่ยวข้องกับต่างประเทศ ส่วนที่มาที่ไปเป็นยังไง ฉันก็พูดไม่ชัดเหมือนกัน