เมื่อเห็นซุนไหว่เซิงได้ที่อยู่กับเบอร์โทรศัพท์มาแล้ว ยิ้มราวกับแมวขโมยกินปลา สวีหลินก็อดยิ้มมุมปากตามไม่ได้
สวีหลินไม่ได้ถือสาความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของซุนไหว่เซิง เธอเข้าใจว่าเขาก็แค่อยากตีสนิทกับเธอเพื่อแลกเปลี่ยนวิชาแพทย์กันเท่านั้น
ขอเพียงไม่มีเจตนาร้าย สวีหลินก็พอจะให้อภัยการคำนวณเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขาได้
ออกจากบ้านตระกูลเจิ้งแล้ว สวีหลินก็ดูเวลาอีกครั้ง ตอนนี้บ่ายสองกว่าแล้ว เธอไม่มีเวลาเดินเที่ยวในเทศมณฑลแล้ว
ค่อยมาเที่ยวคราวหน้าก็แล้วกัน ตอนนี้เธอต้องรีบไปไปรษณีย์ ส่งของป่าของเทือกเขาไปให้ป้ากุ้ยฮวาก่อน
จากนั้นค่อยไปซื้อจักรยาน จะได้ขนของในสเปซกลับไปด้วย
นึกขึ้นได้ว่ายังไม่มีถ่านก้อน สวีหลินจึงตัดสินใจว่าส่งของเสร็จแล้วจะแวะไปตลาดมืด ถ้ามีถ่านก้อนหรือถ่านหินก็จะซื้อกลับไปสักหน่อย
ถ้าซื้อไม่ได้ ก็คงต้องหาทางอื่นต่อไป
เมื่อนึกถึงห่านตัวใหญ่ที่ขังอยู่ในห้องเก็บฟืน ห่านตุ๋นในหม้อเหล็กยังไม่ทันได้กิน เธอต้องพยายามอีกหน่อยแล้ว
ตอนบ่ายคนที่ไปรษณีย์มีไม่มาก สวีหลินกรอกใบส่งของเสร็จอย่างรวดเร็ว ส่งพัสดุเรียบร้อยแล้วก็เตรียมจะกลับ
พอนึกถึงธุรกิจสะสมแสตมป์ที่เฟื่องฟูในยุคหลัง สวีหลินจึงพูดกับพนักงานว่า
“พี่คะ หนูอยากซื้อแสตมป์หลายแบบ ที่นี่มีไหมคะ?”
“มีสิ อยากได้แบบเป็นชุด หรือซื้อทั้งชุดกับแบบแยกดวงล่ะ?” พนักงานถาม
“ซื้อทุกแบบเลยค่ะ” สวีหลินตอบ
อย่างไรเสียเธอก็ไม่ขาดเงิน ไม่ว่าภายหลังมันจะมีมูลค่าเพิ่มขึ้นหรือไม่ ซื้อกลับไปวางไว้ดูเล่นก็ไม่เลว
พนักงานได้ยินแล้วก็ดีใจ คิดว่าแสตมป์ที่กองจนฝุ่นจับเหล่านั้นจะขายออกไปได้ไม่น้อย ก็ยิ้มอย่างยินดี