คำย้อนถามของพี่ใหญ่หน้าดำทำให้ป้าหัวเราะคิกคัก หนุ่มน้อยกลอกตา ในใจแอบร้องว่า สวนกลับได้ดี!
จางเฉียนถูกสวนกลับอีกครั้ง แต่ก็ไม่มีอะไรจะโต้แย้ง เพราะปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ และไม่กล้าปฏิเสธด้วย
ภารกิจที่ตาแก่นั่นสั่งมา พวกเขามีหน้าที่แค่ทำตาม ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ
เฮ้อ ก็เพราะตำแหน่งของเขาต่ำเกินไป เป็นแค่ลูกน้องชั้นล่างที่คอยลงมือเท่านั้น
ถ้าก่อนหน้านี้คนของพวกเขาไม่ได้ถูกจับไปตั้งหลายคน เขาคงไม่มีโอกาสได้ไปเดินวนเวียนให้ตาแก่เห็นหน้าด้วยซ้ำ
ปลอบใจตัวเองเสร็จแล้ว จางเฉียนจึงเอ่ยขึ้นว่า
“ในเมื่อพวกคุณไม่มีอะไรจะพูด งั้นก็ทำตามแผน ผมจะไปเตรียมปืนมีตัวเก็บเสียง ป้าหานไปเตรียมยาสลบ”
สายตาของเขากวาดมองใบหน้าพี่ใหญ่หน้าดำกับหนุ่มน้อย ลังเลเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยว่า “พี่เฉินไปเอาสเปรย์ ได้ไหมครับ?”
“ผมไม่มีปัญหา แต่เขาไม่ต้องทำอะไรเลยหรือไง?”
พี่ใหญ่หน้าดำชี้ไปที่หนุ่มน้อยพลางถาม ปากบอกว่าไม่มีปัญหา แต่ที่จริงกำลังหาเรื่องทักท้วง
“ตอนนี้เสี่ยวโหวรับบทเป็นคนป่วย เป็นคนป่วยที่ร่างกายอ่อนแอมาก คุณคิดว่าเขาสะดวกออกไปวิ่งวุ่นหรือไง?” จางเฉียนถามย้อน
หนุ่มน้อยแสร้งไอขึ้นมาสองสามครั้ง สายตาแฝงแววท้าทาย ราวกับกำลังบอกว่า ไม่พอใจก็เข้ามากัดผมสิ
พี่ใหญ่หน้าดำถูกท่าทางของหนุ่มน้อยทำให้โมโห จึงส่งเสียงฮึดฮัดแล้วหมุนตัวเดินออกไป
อะไรของเขา เจ้าตัวชาเขียวจอมเสแสร้ง ขี้เกียจไปถือสาด้วย พี่ใหญ่หน้าดำปลอบใจตัวเองไปพลาง เดินเอื่อย ๆ ออกจากลานบ้านไปพลาง
ตอนเดินผ่านลุงหวัง เขายังกลอกตาใส่อย่างเสียมารยาทอีกด้วย