เฮ้อ ฝีมือแพทย์ดีขนาดนี้แต่ไม่ยอมตรวจรักษาคนไข้ น่าเสียดายจริง ๆ น่าเสียดายเหลือเกิน!
แต่แล้วท่านเกอก็กลอกตาไปมา ก่อนจะคิดอะไรขึ้นได้ “ในเมื่อเธอไม่อยากเข้าโรงพยาบาลกลาง แล้วเธออยากไปสอนวิชาแพทย์ที่วิทยาลัยไหม?”
พูดจบ ท่านเกอก็รู้สึกกระวนกระวายใจ เขารู้ว่าตอนนี้ครูมีสถานะไม่สูง แถมยังถูกด่าว่าเป็นปัญญาชนขี้เหร็ญอันดับเก้าอีกด้วย
เกรงว่าสวีหลินคงไม่เห็นตำแหน่งนี้อยู่ในสายตา และก็เป็นอย่างที่คิด เขาเห็นสวีหลินส่ายหน้า
“ฉันยังอายุน้อยเกินไป คงทำให้คนยอมรับไม่ได้ ส่วนในอนาคตจะเป็นครูหรือเปล่า ค่อยว่ากันทีหลัง”
สวีหลินไม่ได้ปิดทางการเป็นครูเสียทีเดียว เพราะเธอรู้สึกว่าถ้าได้เป็นครูก็ไม่เลวเหมือนกัน
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ในแต่ละปีก็มีวันหยุดยาวสองครั้งแน่นอน
อีกอย่าง ถ้าต้องไปทำงานเฉพาะเวลาสอน ส่วนเวลาอื่นเป็นอิสระ เธอก็น่าจะทำได้
แต่สวีหลินก็เข้าใจดีว่าในโลกนี้ไม่มีเรื่องดี ๆ แบบนั้นหรอก นอกจากสอนหนังสือแล้ว ครูยังมีเรื่องยุ่งยากอื่น ๆ อีก
พอความสามารถของเธอไปถึงระดับหนึ่ง เธอก็จะหลีกเลี่ยงเรื่องยุ่งยากพวกนี้ได้ แต่ตอนนี้ยังหลีกไม่พ้น
ในเมื่อหลีกไม่พ้น ก็อยู่ในชนบทไปก่อนแล้วกัน พอการสอบเข้ามหาวิทยาลัยกลับมาเปิดอีกครั้ง เธอก็จะไปใช้ชีวิตเล่น ๆ ในมหาวิทยาลัยสักสองสามปี
อย่างไรเสีย เธอไม่ยอมใช้ชีวิตให้เหนื่อยขนาดนั้นหรอก จะทำอย่างไรให้สบายก็ทำอย่างนั้น
ท่านเกอไม่รู้ว่าสวีหลินคิดอะไรอยู่ เห็นเธอไม่ได้ปฏิเสธทันที เขาจึงคิดว่ายังมีโอกาสในอนาคต ไว้ค่อยคุยกันใหม่ก็แล้วกัน