สวีหลินมองส่งพ่อสวีจากไป สีหน้าฉายแววสงสัย
เจ้าหมอนี่มีอาวุธอยู่ในมือแล้ว ทำไมยังให้ชายเฒ่าหัวขาวเตรียมอาวุธมาจัดการเธออีก?
หรือว่าเขาไม่เชื่อใจชายเฒ่าหัวขาว?
แม้จะไม่เข้าใจ แต่สวีหลินก็ยังเข้าไปในห้องลับ โบกมือเล็ก ๆ แล้วเก็บ เก็บ เก็บ ไม่นานห้องลับที่มีพื้นที่สิบกว่าตารางเมตรก็ถูกเก็บจนเกลี้ยง
รอครั้งหน้าที่พ่อสวีมาหยิบของสิ ฮึ ๆ ลองนึกภาพสีหน้าราวกับพ่อตายของพ่อสวีดูสิ สวีหลินยกมือปิดปากแอบหัวเราะ
ตอนกลับ สวีหลินไม่ได้ตามพ่อสวีต่อ แต่เลี้ยวไปยังสำนักพิมพ์หนังสือพิมพ์เล็ก ๆ แห่งหนึ่งในย่านตะวันตกของเมือง
จากที่นี่ไปสำนักพิมพ์หนังสือพิมพ์เล็ก ๆ นั่น ปั่นจักรยานไปแค่สิบกว่านาทีก็ถึง
ตอนสวีหลินไปถึง พนักงานในสำนักพิมพ์เลิกงานกันหมดแล้ว เหลือเพียงพนักงานคนหนึ่งที่อยู่เวร
เห็นสวีหลินมาหาตอนดึกขนาดนี้ เขาก็ประหลาดใจไม่น้อย
แต่พอได้ยินว่าสวีหลินมาลงประกาศยกเลิกสายสัมพันธ์ พนักงานกลับไม่แปลกใจเลยสักนิด
ในยุคพิเศษเช่นนี้ เรื่องยกเลิกสายสัมพันธ์พบเห็นได้บ่อยจะตาย ทั้งพ่อลูกตัดขาดกัน ปู่หลานตัดขาดกัน สามีภรรยาตัดขาดกัน มีสารพัดรูปแบบ
แต่หลังจากฟังเรื่องราวชีวิตของสวีหลินจบ พนักงานก็เงียบไป ไม่คิดว่าจะมีคนตัดขาดกันด้วยเหตุผลแบบนี้ด้วย
ทั้งที่เป็นลูกแท้ ๆ แต่กลับเลือกตัดขาดสายสัมพันธ์เพื่อดูแลลูกบุญธรรมหญิง นี่มันครอบครัวแบบไหนกัน
“นี่คือหนังสือยกเลิกสายสัมพันธ์ของฉัน คุณลองดูสิ ฉันไม่ได้โกหกนะ” สวีหลินหยิบหนังสือยกเลิกสายสัมพันธ์สองฉบับออกมาให้เขาดู
พนักงานคนนั้นอ่านจบแล้วก็ยิ่งสงสารสวีหลิน