「หัวหน้าครับ ตรวจสอบข้อมูลทั้งหมดเสร็จแล้ว」
ตำรวจหนุ่มเอ่ยเสียงต่ำ สีหน้าซับซ้อนขณะยื่นผลสรุปให้
「ศัตรูของจางหวยอันมีอยู่ทั่วทั้งเมือง ครอบครัวที่ถูกเขาทำลายจนย่อยยับมีนับไม่ถ้วน ทุกคนล้วนอยากให้เขาตาย แต่ทั้งหมดเป็นเพียงผู้ใช้แรงงานธรรมดากับประชาชนที่ตกเป็นเหยื่อ ไม่น่าจะมีใครสักคนที่มีทักษะและสภาพจิตใจสำหรับการต่อต้านการสืบสวนระดับนี้」
สิ้นเสียง รายงานด่วนจากทีมเทคนิคก็ส่งตามมาทันที
「หัวหน้าลู่! เราสืบย้อนสัญญาณการโทรไม่สำเร็จเลยครับ! อีกฝ่ายเปลี่ยนเส้นทางผ่านไอพีเสมือนในต่างประเทศหลายชั้นต่อเนื่องกัน ทำได้แค่ระบุพื้นที่คร่าว ๆ แต่ไม่อาจระบุตำแหน่งที่แน่ชัดได้เลย!」
โทรศัพท์ข่มขู่ทั่วไปไม่มากก็น้อยย่อมทิ้งร่องรอยไว้ ไม่ว่าจะเป็นไอพี อุปกรณ์ หรือช่องโหว่ของสัญญาณ
แต่สายนี้กลับเป็นมืออาชีพ สะอาดไร้ที่ติ สมบูรณ์แบบ ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้
เห็นได้ชัดว่าคนที่เรียกตัวเองว่าหุบเหวมีความตระหนักรู้เรื่องการต่อต้านการสืบสวนสูงมาก
ลู่เหยียนจ้องข้อมูลของจางหวยอันบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ซึ่งอัดแน่นจนแทบชวนให้ขวัญผวา หัวใจพลันหนักอึ้ง
ตลอด 12 ปีที่ทำงานมา เขาไม่เคยเห็นคำประกาศก่ออาชญากรรมที่อุกอาจถึงขีดสุดเช่นนี้มาก่อน
「ไอคิวสูง เยือกเย็นถึงที่สุด เชี่ยวชาญกฎการสืบสวนคดีอาญา」
เขาฟันธงด้วยน้ำเสียงขรึม ในใจยังคงครุ่นคิดวิเคราะห์ไม่หยุด
「รายงานเรื่องนี้ต่อกองบัญชาการตำรวจเมืองทันที จัดเวรสามผลัด เฝ้าระวังตลอด 24 ชั่วโมง! วางกำลังควบคุมพื้นที่ทุกด้าน อย่าให้เป้าหมายเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นได้เด็ดขาด!」
「ผมอยากเห็นนักว่าเจ้าหุบเหวนั่นมีดีอะไร ถึงกล้าฟันธงว่าตัวเองจะสังหารเป้าหมายได้สำเร็จต่อหน้าตำรวจ!」
จางจิ้งมองลู่เหยียนที่สีหน้าตึงเครียด ก่อนลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วค่อยเอ่ยขึ้นช้า ๆ 「หัวหน้าลู่ จางหวยอันคนนี้ทำชั่วมามากมาย บาปหนาสาหัส พวกเราจำเป็นต้องทุ่มกำลังตำรวจปกป้องเขาจริง ๆ หรือคะ?」
ไม่ใช่แค่จางจิ้ง ตำรวจทุกคนในห้องต่างเงยหน้ามองลู่เหยียน
คำถามนี้แทงใจทุกคนอย่างจัง
ตำรวจทั้งห้องต่างเงยหน้าขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความขัดแย้งและเดือดดาล
ไม่มีใครอยากสิ้นเปลืองแรงกายแรงใจไปปกป้องคนชั่วที่ไร้สำนึกเช่นนี้ เรียกเขาว่าเดรัจฉานยังถือว่าให้เกียรติเกินไปด้วยซ้ำ
เมื่อครู่พวกเขาอ่านสำนวนคดีสลดทีละคดีจนจบ ทุกคนจึงเห็นตรงกันว่าจางหวยอันเป็นเศษสวะโดยแท้
ลู่เหยียนกวาดตามองลูกน้องหนุ่มสาวที่เต็มเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นและเพิ่งเข้ากรมตำรวจได้ไม่นาน แล้วได้แต่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา
คนรุ่นใหม่เหล่านี้เข้ามาพร้อมปณิธานปราบคนชั่วผดุงความดี จึงยังไม่เข้าใจเส้นแบ่งของกฎหมายอย่างถ่องแท้ แต่เขาทำงานแนวหน้าด้านสืบสวนคดีอาญามาหลายปี จึงมองเห็นความอับจนในเรื่องนี้มานานแล้ว
「เสี่ยวจิ้ง เธอเพิ่งเข้าทำงานได้ไม่นาน ยังมีกฎอีกหลายข้อที่ไม่เข้าใจ ตราบใดที่ศาลยังไม่ได้พิพากษาลงโทษตามกฎหมาย จางหวยอันก็ยังได้รับความคุ้มครองตามกฎหมาย!」
「ผู้ที่ตัดสินจางหวยอันได้มีเพียงกฎหมาย ไม่ใช่...หุบเหว!」
「เพราะฉะนั้น ไม่ว่าอย่างไร พวกเราก็ปล่อยให้หุบเหวก่ออาชญากรรมต่อหน้าต่อตาไม่ได้!」
「ทุกคน ออกปฏิบัติการเดี๋ยวนี้!」
เสียงของลู่เหยียนดังก้องไปทั่วแผนก ในชั่วขณะนั้นทุกคนก็เริ่มเคลื่อนไหว
……
ขณะที่ตำรวจทั้งเมืองตึงเครียด ทุกคนอยู่ในภาวะเฝ้าระวังสูงสุด จนแทบระแวงไปหมดทุกสิ่ง
ทว่าร้านน้ำชาแห่งหนึ่งในเขตเมืองกลับยังคงสงบร่มเย็นราวกับกาลเวลาหยุดนิ่ง
เสียงจักจั่นร้องระงม สายลมเย็นพัดผ่านหน้าต่าง
ลูกค้าที่แวะมาดื่มชาล้วนเป็นเพื่อนบ้านเก่าแก่ในละแวกนั้น ต่างพูดคุยหัวเราะกันอย่างเป็นกันเอง
โจวหมิงยังคงนั่งอยู่หลังโต๊ะชา เสื้อผ้าสีขาวเรียบสะอาด ใบหน้าสุภาพอ่อนโยน เขายกมือชงชา แบ่งชา และต้อนรับแขก ทุกคำพูดทุกการกระทำสุภาพอ่อนโยน กิริยาท่าทางสงบนิ่งและเปี่ยมด้วยความละมุน
「เสี่ยวหมิง วันนี้เฝ้าร้านทั้งวันอีกแล้วหรือ?」
เพื่อนบ้านสูงวัยคนหนึ่งถือถ้วยชา จิบชาช้า ๆ ก่อนยิ้มแซว
「นิสัยเธอนี่นิ่งเกินไปแล้วนะ เฝ้าร้านชาทุกวัน ไม่แย่งชิงอะไรกับใคร จิตใจยังสงบนิ่งกว่าพวกคนแก่ ๆ อย่างพวกเราเสียอีก」
โจวหมิงยิ้มน้อย ๆ แล้วตอบเสียงแผ่ว น้ำเสียงนุ่มนวล 「ชาต้องค่อย ๆ ชง ค่อย ๆ ชิม จิตใจคนก็ต้องผ่านการขัดเกลาจนสงบ วันคืนเรียบง่ายเช่นนี้แหละคือช่วงเวลาที่ดีที่สุด」
เพียงไม่กี่คำ เขาก็สร้างภาพพ่อค้าชาธรรมดาผู้สุภาพอ่อนโยน รักสงบ และไม่มีพิษภัยขึ้นมาอย่างมั่นคงในสายตาของเพื่อนบ้าน
อ่อนโยน รักสงบ ไม่มีพิษภัย และไม่แก่งแย่งกับใคร เป็นเพียงคนธรรมดาแสนสามัญในย่านชุมชน
แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าเจ้าของร้านชาผู้สงบนิ่งจิบชาอยู่คนนี้ คือหุบเหวที่หลอกล่อตำรวจทั้งเมือง และวางกับดักสังหารล่วงหน้า
ไม่มีใครรู้ว่าเบื้องหลังภาพการใช้ชีวิตอย่างสบายใจ ชงชาและต้อนรับแขกของเขา เขาได้วางแผนอาชญากรรมสมบูรณ์แบบเอาไว้ตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อนแล้ว
โจวหมิงค่อย ๆ เงยหน้า สายตามองไปยังสถานที่ที่จางหวยอันอยู่
ป่านนี้ตำรวจน่าจะไปถึงแล้วสินะ!
หึ ๆ แบบนี้แหละถึงจะสนุก การต่อสู้ชิงไหวชิงพริบกันเช่นนี้ถึงจะเรียกว่าน่าสนใจ!
เขาแย้มยิ้มบาง ๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น ก่อนยกมือรินชาร้อนเติมให้ชายชราที่นั่งข้าง ๆ
……
เขตคฤหาสน์ปินหูอี้เฮ่าตั้งอยู่ริมทะเลสาบในเมือง มีความหรูหราโอ่อ่าและทิวทัศน์งดงาม เป็นย่านที่อยู่อาศัยของเหล่าคนรวยชั้นนำแห่งฮั่นตง
ลู่เหยียนยืนกวาดตามองรอบ ๆ ทางเข้าโครงการ สภาพแวดล้อมอันยอดเยี่ยมไม่เพียงไม่ช่วยให้จิตใจสงบลง กลับยิ่งทำให้ความกังวลในใจทวีความรุนแรง
สัญชาตญาณของตำรวจสืบสวนคดีอาญาที่สั่งสมมาหลายปีบอกเขาว่า ที่นี่กำลังจะเกิดเรื่องใหญ่ในไม่ช้า
วันนี้คือวันที่ 13 กรกฎาคม ยังเหลือเวลาอีกพอสมควรกว่าจะถึงเที่ยงตรงของวันที่ 16 กรกฎาคม ซึ่งเป็นเวลาอีกสามวันตามที่หุบเหวระบุไว้
เวลายังเหลือเฟือ พอให้พวกเขาตรวจพื้นที่นี้อย่างละเอียดตั้งแต่ภายในจรดภายนอก
เวลาค่อย ๆ ผ่านไป แสงอาทิตย์เคลื่อนคล้อยไปทางตะวันตก ท้องฟ้าสว่างค่อย ๆ ถูกความมืดของยามเย็นปกคลุม
ไม่นาน ตำรวจหลายคนก็วิ่งเข้ามา
「หัวหน้าลู่ ตอนนี้ยังไม่พบสิ่งผิดปกติครับ เราตรวจคนในโครงการรวมถึงบ้านของจางหวยอันทั่วทุกซอกทุกมุมแล้ว ไม่พบคนหรือสิ่งของต้องสงสัยเลยครับ!」
ตำรวจนายหนึ่งอดคาดเดาเสียงเบาไม่ได้ 「หรือว่าหุบเหวคนนี้แค่เล่นตลกกับพวกเราตำรวจมาตั้งแต่ต้นจนจบครับ?」
ลู่เจิงนวดหว่างคิ้วอย่างเหนื่อยล้า หลังตึงเครียดต่อเนื่องมาหลายวัน แม้แต่ในใจเขาก็เริ่มหวั่นไหวอยู่บ้าง หรือทั้งหมดนี้จะเป็นเพียงการกลั่นแกล้งไร้ชั้นเชิงตั้งแต่ต้นจนจบ?
ในจังหวะที่เขากำลังจะจัดให้ทุกคนผลัดกันพัก และยุติการตรวจค้นประจำวัน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นกะทันหัน
เป็นโทรศัพท์ของจางอวี่ ตำรวจหนุ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จู่ ๆ มันก็ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
จางอวี่รับสายแปลกหน้าด้วยความสงสัยเต็มเปี่ยม 「ฮัลโหล สวัสดีครับ!」
「หึ ๆ สวัสดีครับ!」จางอวี่ขมวดคิ้ว นี่ไม่เหมือนสายโทรศัพท์ก่อกวน เสียงของอีกฝ่ายดังลอดออกมาพร้อมเสียงกลไกชัดเจน
「ผมหุบเหว รบกวนส่งโทรศัพท์ให้หัวหน้าลู่หน่อยได้ไหมครับ?」
「อะไรนะ! คุณ...คุณคือหุบเหวเหรอครับ!」จางอวี่ร้องเสียงดังอย่างไม่อยากเชื่อ
เสียงร้องนั้นทำให้ตำรวจรอบข้างและลู่เหยียนตกใจในทันที
ลู่เหยียนจ้องจางอวี่เขม็ง ก่อนคว้าโทรศัพท์จากมือเขา
ลู่เหยียนก้าวฉับ ๆ เข้าไป คว้าโทรศัพท์แนบหู แล้วกดความโกรธไว้ก่อนถามเสียงเข้ม 「ฮัลโหล คุณคือหุบเหวใช่ไหม! คุณเป็นใคร ต้องการอะไรกันแน่!」
「หึ ๆ สวัสดีครับหัวหน้าลู่ สวัสดีครับคุณตำรวจลู่ ไม่ต้องเคร่งเครียดขนาดนั้น ก่อนที่คุณจะถามว่าผมเป็นใครและต้องการอะไร ทำไมไม่ลองแนะนำตัวเองก่อนล่ะครับ หรือไม่ก็...ให้ผมช่วยแนะนำตัวคุณดีไหม?」
เสียงของหุบเหวดังมาจากปลายสาย