ยามเย็นของฤดูร้อน
ลมร้อนระอุ
จักจั่นและกบส่งเสียงร้องไม่หยุด
เจียงเหมียนเหมียนนอนหลับเต็มอิ่ม แล้วรู้สึกหิวนิดหน่อย จึงตื่นขึ้นมา
นางลืมตาขึ้น ก็เห็นผู้หญิงหน้าตากลมคนหนึ่งยิ้มให้
“หนูน้อยตื่นแล้ว หิวหรือยัง”
ผู้หญิงหน้ากลมคนนั้นอุ้มนางขึ้น แล้วถลกเสื้อขึ้นอย่างชำนาญ
นางตอบสนองโดยไม่รู้ตัว อ้าปากดูดนมแรง ๆ
ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่นและกลมกลืน
เจียงเหมียนเหมียนกลืนนมไปพลาง คิดไปพลาง
นางทะลุมิติมาเกิดในร่างทารกได้เดือนหนึ่งแล้ว ตอนแรกมองอะไรไม่เห็นชัด เพราะตาของทารกยังใช้การไม่ดี มองอะไรก็พร่ามัวไปหมด
พอเห็นชัดขึ้นบ้าง หัวใจนางก็เย็นวาบ
เป็นบ้านเรือนธรรมดา ๆ ภายในห้องเรียบง่าย มีเตียงหินและเครื่องมือทำไร่ธรรมดา ๆ
ดวงชะตาการเกิดของนางช่างธรรมดาเสียเหลือเกิน
โชคดีที่แม่ของร่างนี้ใจดีและให้ความรู้สึกอบอุ่นปลอดภัย
แม่หน้าตาธรรมดา ใบหน้าใหญ่และกลม หรืออาจเป็นเพราะนางส่วนใหญ่มองจากมุมตอนดูดนมก็เป็นได้
ดูดนมไปสักพัก นางก็เหนื่อย เหมือนกับเวลาเครื่องดื่มหมดแต่ยังต้องดูดหลอดอย่างแรง รู้สึกเหนื่อยหน่าย เลยหยุดดูด
แม่อุ้มนางขึ้น โยกไปมา พร้อมกับลูบหลังนางเบา ๆ ทำให้นางรู้สึกสบายมาก ถึงแม้จะยังไม่ท้องเต็มที่ แต่ก็เริ่มง่วงอีกครั้ง
“แกร๊ก” ประตูถูกผลักออก ลมร้อนพัดเข้ามา
เจียงเหมียนเหมียนตื่นขึ้นอย่างระแวดระวัง ศีรษะยังคงพิงไหล่แม่
แล้วก็ตกไปสู่อ้อมแขนอีกหนึ่ง
เป็นพ่อของนาง
ได้กลิ่นก็รู้เลย มีกลิ่นสมุนไพร
เมื่อเปลี่ยนอ้อมกอด นางก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาอีกครั้ง
นางพยายามลืมตามองพ่อให้ชัด มุมมองที่เงยหน้าขึ้นมองจากคางก็ยังคงแย่เหมือนเดิม แต่กลับรู้สึกเพียงคำเดียวว่า หล่อ
พ่อคนนี้หน้าตาดีเกินคาด
ผมยาวสีดำ ดวงตาและคิ้วอ่อนโยน ดั้งจมูกสูงเด่น
นุ่งห่มผ้าหยาบ แต่กลับมีกลิ่นอายความสง่างามที่พูดไม่ถูก
เขาก้าวเข้ามาในห้อง รู้สึกเหมือนทั้งห้องสว่างขึ้นทันที
นางไม่รู้ว่าตัวเองหน้าเหมือนแม่หรือพ่อ แต่ผู้หญิงน่าจะเหมือนพ่อมากกว่า นางภาวนาในใจ
เช่นเดียวกับทุกวัน นางพยายามเงี่ยหูฟังพ่อแม่คุยกัน
หวังจะได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์
เดือนที่ผ่านมา นางกินแล้วถ่าย ถ่ายแล้วก็นอน นอกนั้นไม่รู้อะไรเลย รู้แต่ว่าร่างนี้มีพ่อแม่ พี่ชาย พี่สาว นอกนั้นยังสืบไม่ได้ ความสามารถพิเศษของตัวเองก็ยังไม่มา
“เหมียนเหมียนวันนี้เชื่อฟังไหม แกล้งแม่หรือเปล่า”
“เชื่อฟังมาก ง่ายกว่าเมื่อก่อนมาก แค่น้ำนมแม่ไม่พอ นางเลยยังผอมอยู่”
“วันนี้ทำไมเลิกงานเร็วล่ะ”
“มีคนขโมยสมุนไพร ท่านซ่างกวันโกรธมาก สั่งให้ตรวจสอบ เราก็เลยกลับมาก่อน”
เจียงเหมียนเหมียนได้ยินคำว่าขโมยสมุนไพร หูก็ตั้งขึ้น รู้สึกว่ามีเรื่องซ่อนอยู่ อยากรู้ว่ามีอะไรแอบแฝงหรือไม่ พ่อแท้ ๆ ของนางจะเดือดร้อนไปด้วยหรือเปล่า
แล้วก็ได้ยินแม่กระซิบถามขึ้นเบา ๆ ว่า “หรือว่าเจ้าถูกจับได้ ข้าบอกแล้วไง อย่าเอา อย่าเอา!”
เจียงเหมียนเหมียน: ...(°o°)???
พ่อข้าหน้าตาดีขนาดนี้ กลับไปทำเรื่องแบบนี้? นี่มันปมอะไรกัน?
“ไม่เป็นไร ข้ารู้วิธีจัดการ เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าเอามาแค่หนึ่งในสาม ที่เหลือพวกคนใหญ่คนโตข้างบนเอาไป”
“ก็ยังอันตรายอยู่ดี ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจะทำยังไง!”
ทั้งคู่ยังคงกระซิบกระซาบกัน พูดคุยเคล็ดลับการขโมยของกันและกันงั้นหรือ?
เจียงเหมียนเหมียนใจสั่นระริก ไม่กล้าเชื่อว่าพ่อแท้ ๆ ของตัวเองเป็นคนแบบนี้!
หน้าตาหล่อเหลาเพียงใด กลับไปทำเรื่องแบบนี้?
ใจของเจียงเหมียนเหมียนยังไม่ทันสงบลง
เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตู
ตามด้วยเสียงเคาะประตู
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”