“เสือยิ้ม?”
เมิ่งเฉินฟังจบก็หัวเราะเสียงต่ำออกมา เสียงหัวเราะนั้นราวกับคมมีดกรีดผ่านผิวน้ำแข็ง เย็นเยียบจนบาดหู
เมื่อเช้านี้เขาเพิ่งสยบแก๊งพญาเสือดำได้ และตอนนี้เจ้าเสือทั้งสามตัวก็เชื่อฟังเขาทุกอย่าง แต่กลับยังมีคนใช้เสือยิ้ม พี่สามของพวกนั้น มาข่มขู่เขาอีก จะไม่ให้เขาหัวเราะออกมาได้อย่างไร
เสียงหัวเราะของเมิ่งเฉินดังเข้าหูหม่าเต๋อไฉ ราวกับสายลมเหนือในฤดูหนาวที่พัดวูบผ่าน จนท้ายทอยของเขาเย็นวาบ
แต่เพราะมี “เสือยิ้ม” เป็นที่พึ่ง เขาจึงยังฝืนเชิดคอแข็งไว้
“หัวเราะอะไร? กลัวแล้วหรือ? ฉันบอกให้ก็ได้ว่าแก๊งพญาเสือดำของเรามีเส้นสายกว้างขวาง ขอแค่เจ้าเสือคนไหนในเจ้าเสือสามตัวลงมือ ก็จัดการแกได้ง่าย ๆ เหมือนเหยียบมดให้ตาย!”
เมิ่งเฉินได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้โกรธ เพียงโน้มตัวลง ใช้ปลายนิ้วเคาะที่วางแขนของวีลแชร์เบา ๆ น้ำเสียงเย็นชาไร้ความอบอุ่นแม้แต่น้อย
“แก๊งพญาเสือดำมีเส้นสายกว้างขวางงั้นหรือ? ไหนลองบอกมาสิ พวกเขาจะทำให้ฉันอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้อย่างไร?”
ประโยคนี้ตีความได้กำกวม จะเข้าใจว่าเขากลัวก็ได้ หรือจะเข้าใจว่าเขากำลังดูแคลนก็ได้
หม่าเต๋อไฉกลับเข้าใจว่าเมิ่งเฉินกลัว คิดว่าเมิ่งเฉินกำลังถามว่าแก๊งพญาเสือดำจะใช้วิธีไหนจัดการเขา
เขาจึงรีบขึ้นเสียง
“เจ้าเสือคนไหนในเจ้าเสือสามตัวก็หักแขนหักขาแกได้ทั้งนั้น แถมยังปิดทางทำมาหากินของแกได้ด้วย! ทำให้แกอยู่ในเมืองเจียงเฉิงที่กว้างใหญ่ขนาดนี้ แต่ไม่กล้าออกจากบ้านไปขอทาน!”