มู่หรงเสวี่ยตกใจมาก ไม่คิดเลยว่าเมิ่งเฉินจะมีฝีมือถึงขนาดนี้
แม้เธอจะไม่รู้ว่าเมิ่งเฉินใช้วิธีไหนทำให้กระแสปราณไหลเข้าสู่ร่างกายของเธอ แต่เดิมทีเธอหายใจแทบไม่ออก ทว่าหลังจากกระแสปราณเข้าสู่ร่างกาย ลมหายใจของเธอก็โล่งสบายขึ้นมาก แถมยังมีกระแสอบอุ่นไหลตามมาด้วย
“วางใจเถอะ ผมจะช่วยคุณเอง!”
เสียงอ่อนโยนประโยคนั้นดังเข้าหูมู่หรงเสวี่ย
มู่หรงเสวี่ยรู้ว่านั่นคือเสียงของเมิ่งเฉิน
เธอมองไปทางเมิ่งเฉิน สิ่งที่เห็นคือใบหน้าจริงจังและเด็ดเดี่ยวของชายหนุ่ม
แต่ทำไมคำพูดของคนที่เป็นแค่ยามรักษาความปลอดภัยคนหนึ่ง ถึงทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจได้ขนาดนี้? หรือเขาจะดึงสัญญาสองพันล้านมาให้เธอได้จริง ๆ?
“เราไปกันเถอะ?”
ขณะที่มู่หรงเสวี่ยกำลังจมอยู่ในความคิด เสียงที่ชวนให้รู้สึกพึ่งพาได้ของเมิ่งเฉินก็ดังขึ้นในหูเธออีกครั้ง
เมื่อได้สติ เธอถึงเพิ่งรู้ว่ามือของตัวเองถูกมือใหญ่ของเมิ่งเฉินกุมไว้
ความเขินอายพลันเอ่อล้นจากก้นบึ้งของหัวใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอสัมผัสกับผู้ชาย นอกเหนือจากครั้งนั้น แก้มของเธอจึงร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
แต่ต่อหน้าพ่อกับพี่ชาย เพื่อยืนยันว่าเมิ่งเฉินคือสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของเธอ เธอจึงไม่ได้ดึงมือกลับ ปล่อยให้เมิ่งเฉินจูงมือออกจากห้องทำงานของมู่หรงป๋อไป
ขณะถูกเมิ่งเฉินจูงมือเดิน ความรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนก็เกิดขึ้นในใจเธอ
เพิ่งเดินออกจากห้องทำงาน โทรศัพท์ของเมิ่งเฉินก็ดังขึ้น
เมิ่งเฉินหยิบโทรศัพท์เครื่องใหญ่ของตัวเองขึ้นมาดู ก็เห็นว่าเมิ่งถิง น้องสาวของเขาเป็นคนโทรมา